Ἀγαπητοί φίλοι,

Σᾶς καλωσορίζω στό προσωπικό μου blog καί σᾶς εὔχομαι καλή περιήγηση. Σ’ αὐτό θά βρεῖτε κείμενα θεολογικοῦ καί πνευματικοῦ περιεχομένου, ὅπως κείμενα ἀναφερόμενα στήν πίστη καί Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, δογματικά καί ἐπίσημα ἐκκλησιαστικά κείμενα, ἀντιαιρετικά κείμενα, κείμενα πνευματικῆς οἰκοδομῆς, κείμενα ἀναφερόμενα σέ προβληματισμούς καί ἀναζητήσεις τῆς ἐποχῆς μας καί, γενικά, διάφορα στοιχεῖα ἀπό τήν πίστη καί ζωή τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας.

Εὔχομαι τά κείμενα αὐτά καί κάθε ἀνάρτηση σ’ αὐτό τό ἰστολόγιο νά φανοῦν χρήσιμα σέ ὅσους ἐνδιαφέρονται, νά προβληματίσουν θετικά, νά ἀφυπνίσουν καί νά οἰκοδομήσουν πνευματικά.

Ἡ εὐλογία καί ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου νά εἶναι πάντοτε μαζί σας.

Μετά τιμῆς καί ἀγάπης.

π. Σωτήριος Ἀθανασούλιας

Ἐφημέριος Μητροπολιτικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Βασιλείου Τριπόλεως

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

Το νέο μάθημα των Θρησκευτικών


ΤΕΥΧΟΣ 96       ΤΡΙΠΟΛΙΣ          ΙΟΥΛΙΟΣ - ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2016

ΤΟ ΝΕΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ
ΘΡΗΣΚΕΙΟΛΟΓΙΑ
Ἤ ΜΕΘΟΔΕΥΜΕΝΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ;

Οἱ θρησκεῖες ὑπό τό πρίσμα τῆς Νέας Ἐποχῆς

Ὅπως εἶναι γνωστό, ἡ Ἐκκλησία μας θεμελιώνεται στήν πίστη, ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός δέν εἶναι ἁπλῶς ἕνας μεγάλος δάσκαλος ἤ ἕνας μεγάλος σοφός μεταξύ τῶν πολλῶν δασκάλων καί σοφῶν αὐτοῦ τοῦ κόσμου, ἀλλά εἶναι ὁ «υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος» (Ματθ. 16,16), δηλαδή ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος ἦλθε στόν κόσμο γιά τή σωτηρία μας. Ὄντας θεμελιωμένη πάνω σ’ αὐτή τήν ἀκλόνητη «πέτρα», ἡ Ἐκκλησία «μένει εἰς τόν αἰῶνα» καί «πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Ματθ. 16,18). Μέλη της εἶναι ὅσοι δέχονται τόν Χριστό ὡς μόνο Ἅγιο, μόνο Κύριο, μόνο Θεό καί Σωτῆρα τοῦ κόσμου. Ἡ Ἁγία Γραφή διαβεβαιώνει ὅτι, «οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενί ἡ σωτηρία· οὐδέ γάρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπό τόν οὐρανόν τό δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς» (Πράξ. 4,12) κι ἐμεῖς, ἀπευθυνόμενοι στόν Χριστό μέ τή γνωστή ἀναστάσιμη προσευχή, ὁμολογοῦμε: «Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν, ἐκτός σοῦ ἄλλον οὐκ οἴδαμεν, τό ὄνομά σου ὀνομάζομεν». Ἄν ὁ Χριστός εἶναι ὁ μόνος Θεός καί Κύριος, τότε εἶναι καί ὁ μόνος Καθηγητής καί Διδάσκαλος (Ματθ. 23, 8-10). Οἱ λόγοι Του δέν εἶναι ἀνθρώπινα διανοήματα, ἀλλά «ρήματα ζωῆς αἰωνίου» (Ἰω. 6,8), δηλαδή πολύτιμοι ὁδηγοί πρός τήν αἰώνια ζωή. Γιά τόν Χριστιανό, δέν ὑπάρχει ἄλλη σώζουσα Ἀλήθεια ἐκτός τοῦ Χριστοῦ. Ἡ μόνη σώζουσα Ἀλήθεια εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός (Ἰω. 14,6).

Μέ αὐτές τίς ἀπαραίτητες προϋποθέσεις, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία σέβεται κάθε θρησκεία. Σέβεται τίς θρησκευτικές ἀντιλήψεις κάθε ἀνθρώπου, καθώς καί ὅ,τι ἀποκαλεῖται συνήθως «ἑτερότητα», χωρίς αὐτό νά σημαίνει, ὅτι ἀποδέχεται καί τίς θρησκευτικές ἀντιλήψεις τῶν ἄλλων.
Ὡστόσο, ἡ ἀπόλυτη ἀξίωση τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἐπιχειρεῖται νά κλονιστεῖ στίς μέρες μας μέ τήν ἐπίδραση τοῦ κινήματος τῆς Νέας Ἐποχῆς. Ἡ Νέα Ἐποχή εἶναι ἕνα σύνολο αἱρέσεων, θρησκευτικῶν ὁμάδων, ὀργανώσεων καί μεμονωμένων προσώπων, μέ κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Εἶναι ἕνα ὁλόκληρο κίνημα, πού ἐπιχειρεῖ νά διαβρώσει συνολικά τήν κοινωνία μας καί τόν πολιτισμό μας. Ξεκίνησε ἀπό γνωστούς ἀποκρυφιστές τοῦ 19ου αἰῶνα (H. P. Blavatsky, Al. Bailey κ.ἄ.) καί προσέλαβε στοιχεῖα τῆς ἀποκρυφιστικῆς Ἀστρολογίας καί βασικές ἀντιλήψεις τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν (Ἰνδουϊσμοῦ καί Βουδισμοῦ). Ὡς πρός τίς θρησκεῖες, ἡ Νέα Ἐποχή δέχεται ὅτι καμμία δέν κατέχει τήν πλήρη ἀλήθεια, ἀλλά κάθε θρησκεία κατέχει ἕνα μέρος της. Κατά συνέπειαν, οἱ θρησκεῖες ὀφείλουν νά συνεργάζονται μεταξύ τους, μέ ἀπώτερο σκοπό κάποτε νά ἑνωθοῦν, ὥστε καί τά μέρη τῆς ἀλήθειας νά ἀποτελέσουν τό πλήρωμα, τό ὅλον τῆς ἀλήθειας. Οὐσιαστικά, ὅλες οἱ θρησκεῖες ἀναφέρονται στόν ἴδιο «θεό» καί κάθε μία ἀπό αὐτές εἶναι ἕνας διαφορετικός «δρόμος», πού ὁδηγεῖ στόν ἴδιο «θεό». Οἱ ἱδρυτές τῶν θρησκειῶν ἀνήκουν στούς «σοφούς» ἤ στούς «διδασκάλους» ἤ στούς «μύστες» ἤ στούς «μεσσίες» τοῦ κόσμου. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, κατά τή Νέα Ἐποχή, δέν εἶναι ὁ μόνος Θεός καί Κύριος, ἀλλά ἕνας ἀπό αὐτούς τούς «μύστες» ἤ ἀκόμη μιά κατάσταση (ἡ λεγόμενη «χριστική κατάσταση»), στήν ὁποία μπορεῖ νά φτάσει καθέ ἄνθρωπος ἤ ἀκόμη καί νά τήν ξεπεράσει! Τέλος, ἡ Νέα Ἐποχή ἀναμένει ἕναν «μέγα μύστη», πολύ ἀνώτερο τοῦ Χριστοῦ καί τῶν ἄλλων «διδασκάλων», ὁ ὁποῖος θά ὁδηγήσει τήν ἀνθρωπότητα στήν «ἀλήθεια» καί στό «φῶς».

Ἡ ἐπιχειρούμενη μεταρρύθμιση τῶν Θρησκευτικῶν

Οἱ ἀντιλήψεις αὐτές τῆς Νέας Ἐποχῆς, πού ἀποτελοῦν μιά μορφή Πανθρησκείας ἤ θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ καί σχετικοποιοῦν πλήρως τήν Ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου, ἐπιχειροῦν νά διαβρώσουν κάθε τομέα τῆς σύγχρονης κοινωνίας, μεταξύ τῶν ὁποίων καί τήν παιδεία. Σ’ αὐτό τό πνεῦμα κινεῖται ἡ ἐπιχειρούμενη μεταρρύθμιση στό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν σέ ὅλες τίς βαθμίδες τῆς ἑλληνικῆς ἐκπαίδευσης μέ τά ἀναθεωρημένα «Προγράμματα Σπουδῶν» τοῦ 2014 γιά τά Δημοτικά καί τά Γυμνάσια καί τοῦ 2015 γιά τά Λύκεια. Ἡ προσπάθεια γενικῆς ἐφαρμογῆς τῶν νέων αὐτῶν Προγραμμάτων καί βιβλίων, πού ἤδη ἔχουν δοκιμασθεῖ πιλοτικά, προκάλεσε θύελλα ἀντιδράσεων ἀπό τήν Ἑλλαδική Ἐκκλησία, τήν Πανελλήνια Ἕνωση Θεολόγων (ΠΕΘ) καί ἄλλους φορεῖς. Τίς ἀντιδράσεις πυροδότησαν καί οἱ ἐπανειλημμένες δηλώσεις τοῦ Ὑπουργοῦ κ. Νίκου Φίλη ὅτι τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν πρέπει νά πάψει νά εἶναι ὁμολογιακό καί κατηχητικό καί νά γίνει θρησκειολογικό, ὅπως, δῆθεν, συμβαίνει στά σύγχρονα κράτη.
Τό «Πάνθεον», ὁ ναός τῆς Πανθρησκείας στήν ἀρχαία Ρώμη.
Ὡστόσο, ἡ ἀλήθεια εἶναι ἐντελῶς διαφορετική. Ὅπως ἀναφέρει καί ἡ Εἰσήγηση τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱεροθέου στή Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας (περ. Κοινωνία, ἔκδ. ΠΕΘ, τ. 2, 2016, σ. 185), «ποτέ στήν Ἑλλάδα τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν δέν ἦταν ὁμολογιακό - κατηχητικό», ἀφοῦ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία οὔτε τά βιβλία τοῦ μαθήματος συντάσσει, οὔτε τούς καθηγητές ἐπιλέγει. Οὐσιαστικά, τό μάθημα ἦταν καί εἶναι θρησκειολογικό, ἀφοῦ περιέχει πληροφόρηση γιά ὅλες τίς θρησκεῖες, μέ ἔμφαση, βέβαια, στήν πίστη τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τῶν Ἑλλήνων. Ἀντίθετα, σέ πολλές εὐρωπαϊκές χῶρες τό μάθημα εἶναι ὁμολογιακό καί κατηχητικό. Ἐκεῖ κάθε Ὁμολογία καθορίζει τήν ὕλη τοῦ μαθήματος καί ἐπιλέγει τούς καθηγητές γιά τά μέλη της. Εἰδικότερα, στήν Εὐρώπη ἐφαρμόζονται τρία τουλάχιστον μοντέλα διδασκαλίας τῶν Θρησκευτικῶν: α) τό Ὁμολογιακό - Κατηχητικό, ὅπου ὁ μαθητής διδάσκεται «τήν θρησκεία (του)», β) τό Θρησκειολογικό, ὅπου ὁ μαθητής διδάσκεται «περί θρησκείας», καί γ) τό Διαθρησκειακό - Πολυπολιτισμικό, ὅπου ὁ μαθητής διδάσκεται «ἀπό τήν θρησκεία», δηλαδή ἀντλεῖ στοιχεῖα ἀπό κάθε θρησκεία, τά συνδυάζει μέ προσωπικές ἐμπειρίες καί διαμορφώνει τή δική του ἄποψη γιά τό θρησκευτικό φαινόμενο καί γιά τήν κατανόηση τοῦ κόσμου. Τό τελευταῖο μοντέλο ἔχει δεχθεῖ κριτική στίς χῶρες πού ἐφαρμόσθηκε, ἰδιαίτερα στό Ἡνωμένο Βασίλειο, καί ἔχουν ἐντοπισθεῖ μειονεκτήματά του, ὅπως ἡ συγκεχυμένη ἐννοιολόγηση τῆς θρησκείας, ἡ ἐπιφανειακή καί πρόχειρη διασύνδεση ἐννοιῶν, ἡ καλλιέργεια τοῦ θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ, ἡ πρόκληση σύγχυσης ἰδεῶν στόν μαθητή, ἡ δημιουργία σέ πρόωρη ἡλικία μιᾶς «ἀτομικῆς θρησκείας» μέ γνήσια θρησκευτικά, ἀλλά καί μέ παραθρησκευτικά καί ψευδοθρησκευτικά στοιχεῖα κ.ἄ.
Προσεκτική μελέτη τῶν νέων «Προγραμμάτων Σπουδῶν» ἀποδεικνύει ὅτι τό μοντέλο, πού προϋποθέτουν, δέν εἶναι τό Θρησκειολογικό, ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ κατασκευαστές τους, ἀλλά ἕνα μοντέλο πού μοιάζει πολύ μέ τό Διαθρησκειακό, ἀλλά ὁδηγεῖ τόν μαθητή σέ μιά συγκεκριμένη θρησκευτική ἀντίληψη καί πίστη, αὐτήν τῆς Πανθρησκείας καί τῆς Νέας Ἐποχῆς. Παράλληλα, ἡ Ἑλληνική Πολιτεία μέ τόν πρόσφατο νόμο 4386/11-5-2016 (ἄρ. 55, παρ. 5), ἐνῶ σχεδιάζει τά παραπάνω γιά τούς Ὀρθόδοξους μαθητές καί προβαίνοντας σέ μιά ἀπαράδεκτη διάκριση εἰς βάρος τους, δίνει τή δυνατότητα στίς θρησκευτικές κοινότητες τῶν Μουσουλμάνων, τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν καί τῶν Ἑβραίων νά καθορίζουν ἐκεῖνες τήν ὕλη τῶν Θρησκευτικῶν γιά τούς ὁπαδούς τους καί νά ἐπιλέγουν τούς δασκάλους τοῦ μαθήματος, δηλαδή ἐπιτρέπει στούς ἑτεροδόξους (καί μόνο) νά ἔχουν ὁμολογιακό - κατηχητικό μάθημα. Ὡστόσο, γιά νά κατανοηθεῖ τό περιεχόμενο καί τό μέγεθος τῆς ἐπιχειρούμενης μεταρρύθμισης, πρέπει νά διευκρινισθεῖ τό περιεχόμενο κάποιων ὅρων, ὅπως «Θρησκειολογία», «Πανθρησκεία» καί «Συγκρητισμός».
«Θρησκειολογία» εἶναι ἡ ἐπιστήμη, τῆς ὁποίας ἔργο καί ἀντικείμενο εἶναι νά περιγράψει τίς θρησκεῖες μέ ἀκρίβεια καί νά ἐκθέσει τίς ἀντιλήψεις τους μέ ἀντικειμενικότητα. Ἡ Θρησκειολογία δέν ἀποφαίνεται γιά τήν ἀλήθεια τῶν θρησκειῶν, δηλαδή δέν κρίνει, ἄν οἱ ἀντιλήψεις τους ἀληθεύουν ἤ ὄχι. Ἔργο της εἶναι μόνο νά τίς ἐκθέσει καί νά τίς περιγράψει. «Ἱστορία Θρησκευμάτων» εἶναι ἡ ἐπιστημονική ἔρευνα τῶν θρησκειῶν ἀπό τήν πλευρά τῆς ἱστορίας τους. Κατά συνέπειαν, θρησκειολογικό μάθημα Θρησκευτικῶν εἶναι τό μάθημα, πού περιγράφει τίς θρησκεῖες μέ πληρότητα καί ἀκρίβεια. Δέν εἶναι τό μάθημα πού ἐπιχειρεῖ νά τίς συμβιβάσει μέ τρόπο ἀντιεπιστημονικό, ἀλλά τό μάθημα πού, μαζί μέ τίς ὁμοιότητες, ἐπισημαίνει καί τίς διαφορές τῶν θρησκειῶν.
«Συγκρητισμός» εἶναι ἡ ἀνάμειξη, ὁ συνδυασμός ἤ τό συνοθύλευμα ἑτερόκλητων στοιχείων (ἰδεῶν, πρακτικῶν, λατρευτικῶν ἐκδηλώσεων κ.ἄ.) ἀπό διάφορες θρησκεῖες, ὁμολογίες καί ἰδεολογίες. Ἡ παράδοξη αὐτή μείξη ἐμφανίζεται στή ἐποχή μας καί ὡς «διαθρησκεία», «διαπολιτισμικότητα» κ.λπ. Ὅπως εἶναι γνωστό, ὁ Χριστιανισμός ἐμφανίστηκε μέσα σέ ἕνα ἔντονα συγκρητιστικό περιβάλλον, στό ὁποῖο ἡ Ἐκκλησία ἀντέταξε τήν ἀποκλειστικότητα τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας καί τήν ἀκρίβεια τῆς πίστεως, ὅπως διατυπώθηκαν ἀπό τίς Οἰκουμενικές Συνόδους της.
«Πανθρησκεία» εἶναι ἡ ἀπόπειρα νά ὑπερβαθοῦν ὅλες οἱ ἱστορικές θρησκεῖες καί νά ἑνοποιηθοῦν στή δημιουργία μιᾶς νέας παγκόσμιας θρησκείας καί στή λατρεία ἑνός παγκόσμιου «θεοῦ». Βέβαια, ἡ Νέα Ἐποχή δέν εἶναι τό μόνο κίνημα πού ἐπιχείρησε νά προωθήσει τό ὅραμα τῆς Πανθρησκείας. Παρόμοιες ἀπόπειρες εἶχαν γίνει καί στό παρελθόν. Τό πρῶτο βῆμα πρός αὐτή τήν κατεύθυνση εἶναι ἡ «νομιμοποίηση» (ἀποδοχή) ὅλων τῶν θρησκειῶν. Ἔτσι, στήν ἀρχαία Ρώμη ὑπῆρχε ἕνας εἰδωλολατρικός ναός, τό «Πάνθεον», πού στέγαζε ὅλες τίς νόμιμες θρησκεῖες τῆς ἐποχῆς καί τίς λατρεῖες τους. Εἶναι αὐτονόητο, ὅτι ὁ Χριστιανισμός ποτέ δέν μπῆκε στόν «Πάνθεον», γι’ αὐτό μέχρι τόν δ΄ μ.Χ. αἰῶνα δροῦσε στήν παρανομία καί ὑπέστη σκληρότατους διωγμούς. Ἄλλωστε, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ἡ Καινή Διαθήκη, ὁ Ἀντίχριστος, τό ἀποτρόπαιο πρόσωπο πού θά ἐμφανισθεῖ στούς ἔσχατους καιρούς, θά ἀπαιτήσει νά λατρεύεται ὡς παγκόσμιος «θεός».
Τά νέα ἀναθεωρημένα «Προγράμματα Σπουδῶν» γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν κινοῦνται ἀκριβῶς στό πνεῦμα τῆς Πανθρησκείας, τοῦ συγρητισμοῦ καί τῆς Νέας Ἐποχῆς, δηλαδή ἐπιχειροῦν νά προσηλυτίσουν τόν μαθητή σέ μία συγκεκριμένη θρησκευτική ἀντίληψη, ὅπως ἤδη ἀναφέραμε. Δέν κινοῦνται στόν χῶρο τῆς ἐπιστημονικῆς Θρησκειολογίας, ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ κατασκευαστές τους. Βασικό χαρακτηριστικό τους εἶναι, ὅτι οἱ θρησκεῖες δέν ἐξετάζονται πλέον σέ χωριστές ἑνότητες, ἀλλά ὅλες μαζί, ὡς ἕνα συνοθύλευμα διαθρησκειακοῦ συγκρητισμοῦ, ἐπενδυμένο μέ διαλογισμό, βιωματικές πρακτικές, διαθρησκειακές κατασκευές, συνεντεύξεις μέ ἱερεῖς θρησκειῶν, διαθρησκειακά παιχνίδια κ.ἄ. Τά ἀρνητικά στοιχεῖα αὐτῶν τῶν Προγραμμάτων καθώς καί τά συγκεκριμένα σημεῖα, στά ὁποῖα ἐντοπίζονται τά παραπάνω χαρακτηριστικά στά νέα βιβλία καί Προγράμματα, μπορεῖ ὁ ἐνδιαφερόμενος νά τά δεῖ στό ἐμπεριστατωμένο Ὑπόμνημα τῆς ΠΕΘ πρός τήν Ἱερά Σύνοδο (περ. Κοινωνία, ἔκδ. ΠΕΘ, τ. 2, 2016, σ. 129-168).
Ἐπί πλέον, ὅπως ἀπέδειξε ἡ ἔγκριτη Θεολόγος κ. Ἑλένη Βασάλου σέ μελέτη της πού ἔχει ἀναρτηθεῖ καί στό διαδίκτυο (http://aktines.blogspot.gr/2016/09/gnrc-arigatou.html κ.ἄ.), τό νέο «Πρόγραμμα Σπουδῶν» 2014 γιά τά Θρησκευτικά τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας ἀποτελεῖ ἐφαρμογή «μέ θρησκευτική εὐλάβεια» τοῦ Ἐκπαιδευτικοῦ Προγράμματος «Learning To Live Together» (LTLT) τῆς νεοβουδιστικῆς ὀργάνωσης Arigatou, πού χρηματοδοτεῖται ἀπό τόν παγκοσμίως γνωστό Ἀμερικανό ὀλιγάρχη John D. Rockfeller (ὅ.π.). Ἡ ὀργάνωση Arigatou ἱδρύθηκε τό 1990 ἀπό τόν Ἰάπωνα Takeyasu Miyamoto (1918-2015). Προέρχεται ἀπό τή νέα ἰαπωνική βουδιστική ὀργάνωση Myochikai, ἡ ὁποία ἱδρύθηκε τό 1950, μέ σκοπό νά γίνουν οἱ διδασκαλίες τοῦ Βουδισμοῦ «ἡ ραχοκοκαλιά τοῦ κόσμου» καί νά διαδοθεῖ ἡ λατρεία τοῦ Βούδα, ὁ διαλογισμός καί οἱ ἰδέες τοῦ ἱεροῦ βιβλίου Lotus Sutra. Ὁ ἱδρυτής τῆς Arigatou ὑπῆρξε ἡγέτης τῆς βουδιστικῆς ὀργάνωσης Myochikai καί ἱδρυτής τοῦ «Παγκοσμίου Δικτύου Θρησκειῶν γιά παιδιά» (2000) (ὅ.π.), ἡ δέ ὀργάνωση Arigatou δραστηριοποιεῖται κυρίως στόν χῶρο τῆς διαθρησκειακῆς ἐκπαίδευσης τῶν νέων. Ἡ κ. Ἑλένη Βασάλου στήν παραπάνω μελέτη της παραθέτει σέ παράλληλες στῆλες ἀποσπάσματα α) ἀπό τό Πρόγραμμα LTLT τῆς νεοβουδιστικῆς ὀργάνωσης Arigatou καί β) ἀπό τό «Πρόγραμμα Σπουδῶν» 2014 τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, ἀποδεικνύοντας τήν ὁμοιότητα τῶν δύο Προγραμμάτων. Προφανῶς, σύνδεσμος μεταξύ Ὑπουργείου Παιδείας καί νεοβουδιστικῆς ὀργάνωσης Arigatou εἶναι ὁ Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων κ. Ἄγγελος Βαλιανᾶτος, στενός συνεργάτης τῆς Arigatou, ὅπως προκύπτει καί ἀπό τήν ἐπίσημη ἰστοσελίδα της (https://ethicseducationforchildren.org/en/who-we-are/interfaith-council/328-dr-angelos-vallianatos), καί μέλος τῆς ὁμάδας τῶν κατασκευαστῶν τῶν νέων «Προγραμμάτων Σπουδῶν» γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας.
Δημοσίευμα τῆς Ἐφημερίδας «Ὀρθόδοξη Ἀλήθεια» (φ. 36/13-4-2016) γιά τή σχέση τοῦ Σχολικοῦ Συμβούλου Θεολόγων Ἀγγέλου Βαλιανάτου μέ τή νεοβουδιστική ὀργάνωση Arigatou.
Μέ τά παραπάνω δεδομένα, ἡ πιό λογική πρόταση, πού μπορεῖ νά γίνει πρός τό Ὑπουργεῖο Παιδείας, εἶναι ἡ διατήρηση τῆς ὑπάρχουσας μορφῆς τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, μέ ὁρισμένες ἀναγκαῖες βελτιώσεις ἤ ἐπικαιροποιήσεις στό ἰσχῦον Πρόγραμμα Σπουδῶν.

Σχόλια καί συμπεράσματα

Συλλέγοντας ἀπό νομικά περιοδικά τίς ἀπόψεις πού ἐξεφράσθησαν κυρίως στό ἐπίπεδο τῆς Εὐρωπαϊκῆς Σύμβασης τῶν Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου καί τοῦ Δικαστηρίου γιά τά Ἀνθρώπινα Δικαιώματα τοῦ Στρασβούργου, σέ συνδυασμό μέ τίς τελευταῖες ἐξελίξεις τῆς διδασκαλίας τῆς Θρησκειολογίας σέ πανεπιστημιακό ἐπίπεδο, κυρίως στή Γαλλία, ἔχουμε νά παρατηρήσουμε τά ἀκόλουθα:
α) Ἡ σύγχρονη ἀντίληψη περί Θρησκειολογίας δέν ἑνοποιεῖ, οὔτε συγχέει τίς θρησκεῖες σέ μία, οὔτε τίς ἀνάγει σέ ὑποτιθέμενες κοινές φαινομενολογικές δομές. Ἄν καί οἱ δύο Ὑπουργικές Ἀποφάσεις (ΦΕΚ 2920/13-9-2016 καί 2906/13-9-2016) λένε ὅτι δέν πρόκειται περί φαινομενολογίας, στήν πράξη υἱοθετοῦν τήν πεπαλαιωμένη μέθοδο τῆς φαινομενολογίας τῆς Θρησκείας. Δέν εἶναι εὐσταθεῖ ἐπιστημονικά τό νά ἐμφανίζεται ὡς παιδαγωγική μέθοδος ὁ συγκρητισμός, ἕνα φαινόμενο συγχυτισμοῦ, πολύ γνωστό στούς Κοινωνιολόγους τῆς Θρησκειας.
β) Εἰδικότερα ὡς πρός τό Λύκειο, δέν ἐξετάζεται οὔτε ἡ μοναδικότητα τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας, οὔτε ἡ διαφορετικότητα τῶν θρησκειῶν, δηλαδή οὔτε γιά ταυτότητα κατ’ οὐσίαν γίνεται λόγος, οὔτε γιά ἑτεροτητα, ἀλλά γίνεται προσπάθεια νά μεταβληθεῖ τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν σέ φιλολογικό μάθημα ἐκθέσεως ἰδεῶν, σέ ἕνα εἶδος κοσμικοῦ ἀνθρωπισμοῦ, ὅπου ἀφηρημένες ἔννοιες, ὅπως «ἐλευθερία», «δικαιοσύνη», «εἰρήνη», θά βοηθήσουν, ὑποτίθεται, νά ξεπεραστοῦν οἱ θρησκευτικές διαφορές. Ὅπως πάρα πολύ ὀρθά ἀνεφέρθη στό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων στό Στρασβοῦργο στήν ὑπόθεση Lautsi, ὁ πλουραλισμός καί ἡ οὐδετεροθρησκεία εἶναι ἰδεολογίες μέ συγκεκριμένη φόρτιση καί συγκεκριμένο περιεχόμενο. Δέν ἀποτελοῦν ἐπιστήμη, ἀλλά προπαγάνδα, γιατί ἡ Εὐρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου κατοχυρώνει μόνο τήν ἐλευθερία τῆς ἄσκησης τῆς θρησκείας καί δέν ἐπιβάλλει στά κράτη νά γίνουν οὔτε ἄθρησκα, οὔτε ἀνεξίθρησκα, οὔτε οὐδετερόθρησκα (δικαστής Bonello). Στά παιδιά τοῦ Δημοτικοῦ καί τοῦ Γυμνασίου γίνεται προσπάθεια νά χρησιμοποιηθοῦν, ὕπουλα, ὁρισμένες ψυχολογικοῦ τύπου δραστηριότητες, οἱ ὁποῖες, ὑποτίθεται, θά τούς ὁδηγήσουν νά ἀποδεχθοῦν «δημοκρατικά» τήν διαφορετικότητα, μέ ταυτόχρονη σύγχυση στό σέ τί συνίσταται ἡ δική τους Ὀρθόδοξη ταυτότητα. Αὐτό βρίσκεται ἐπιπλέον σέ καταφανῆ παραβίαση τῶν ἀρχῶν περί ἰσονομίας τοῦ Συντάγματος ἔναντι τῶν παιδιῶν των Ρωμαιοκαθολικῶν καί τῶν Ἑβραίων, τά ὁποῖα βάσει τοῦ νόμου (4386/11-5-2016, ἄρ. 55, παρ. 5) ἔχουν δικούς τους ἐκπαιδευτικούς καί δικά τους ἐκπαιδευτικά προγράμματα, τά ὁποῖα ὁρίζονται ἀπό τίς θρησκετικές τους κοινότητες.
γ) Ἡ Ὀρθοδοξία παρουσιάζεται σάν ἕνα τοπικό φαινόμενο, σάν ἕνας πρῶτος ὁμόκεντρος κύκλος, ὁ ὁποῖος καλεῖται νά διευρυνθεῖ σέ δύο ἀνώτερους κύκλους, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὁ διαχριστιανικός καί ὁ διαθρησκειακός (μετάβαση «Ἀπό τό τοπικό στό οἰκουμενικό», ΦΕΚ 2920/13-9-2016, σ. 30957).
δ) Εἶναι τόσο σκανδαλώδης ἡ παραβίαση τοῦ Συντάγματος καί τοῦ νομολογιακοῦ κεκτημένου τῶν Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων, ἀλλά καί τέτοια ἡ γελοιοποίηση τῆς θρησκειολογικῆς ἐπιστήμης, ὥστε κανένας νά μήν ἔχει ἀμφιβολία ὅτι πρόκειται γιά ποινικοῦ τύπου προσηλυτισμό τῶν Ὀρθοδόξων ἑλληνοπαίδων στή γελοιωδέστερη μορφή ἐκκοσμικευμένης Πανθρησκείας.
ε) Ἔναντι αὐτῆς τῆς καταστάσεως, οἱ συνειδητοί Ὀρθόδοξοι γονεῖς καί  μαθητές: i) Πρέπει νά σταθοῦν δίπλα στόν ἀγῶνα τῆς Ἐκκλησίας ἐναντίον τῆς διάσπασης τῆς πνευματικῆς ἑνότητας τοῦ ἑλληνικοῦ Λαοῦ καί νά ἀγωνιστοῦν μαζί μέ τήν Ἐκκλησία γιά τήν προστασία τῶν πνευματικῶν ὑποθηκῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ Συντάγματος, ὅπως ἐπιβάλλει τό ἀκροτελεύτιο ἄρθρο του. Τό Σύνταγμα ἀπαιτεῖ χριστιανική παιδεία γιά τούς Ὀρθόδοξους ἑλληνόπαιδες, ὅπως ἔχουν ἀποφανθεῖ καί τά Ἑλληνικά Δικαστήρια. ii) Οἱ γονεῖς, σέ συνεργασία μέ τήν Ἐκκλησία, πρέπει νά ἀναλάβουν τήν Ὀρθόδοξη ἀντικατήχηση τῶν παιδιῶν τους, ἔναντι τῆς ὕπουλης ψευδοκατήχησης τῶν νέων ψευδοπρογραμμάτων τῶν Θρησκευτικῶν.
στ) Δυναμώνοντας τά παιδιά τους οἱ γονεῖς μέ τή δύναμη τῆς Χάριτος διά τῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς Ὀρθόδοξης κατ’ Ἐκκλησίαν καί κατ’ οἶκον παιδείας, νά ἀναδείξουν νέους Ὁμολογητές μέσα στήν τάξη, οἱ ὁποῖοι, μαζί μέ τούς εὐσεβεῖς Ὀρθοδόξους Θεολόγους, θά καταισχύνουν τά σχέδια πλύσης ἐγκεφάλου ἀπροστάτευτων ἀνήλικων παιδιῶν.

ζ) Οἱ γονεῖς, οἱ μαθητές καί οἱ καθηγητές μποροῦν νά δηλώσουν στούς Διευθυντές τῶν σχολείων ὅτι ἀρνοῦνται νά συμμορφωθοῦν μέ κατηχητικά προσηλυτιστικά μαθήματα στήν Πανθρησκεία, πρᾶγμα πού εἶναι καί νόμιμο δικαίωμά τους, ἔτσι ὥστε ἡ ἀποχή νά λειτουργήσει σάν μέσο πίεσης γιά νά ἐξαναγκάσει τήν Πολιτεία νά καταλάβει ὅτι «ἡ θρησκεία εἶναι ὑπόθεση τοῦ Λαοῦ καί ὄχι τοῦ Ὑπουργείου» (Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος). Τά ὑπάρχοντα διανεμημένα βιβλία περιέχουν ἱκανοποιητικό ὑλικό, ἄν καί ὄχι τό καλύτερο, γιά μιά σχετικά ἀσφαλή εἰσαγωγή στό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν. Οἱ ὑποδείξεις τοῦ Ὑπουργείου, πού ἔχουν ἀναρτηθεῖ στό διαδίκτυο, τά Προγράμματα Σπουδῶν, τό ἐκπαιδευτικό ὑλικό, ἀκόμη καί τό μουσικό ὑλικό, πρέπει νά ἀποφεύγονται ὡς συγχυτικά. Ἄν οἱ διοικοῦντες ἔχουν ἐλάχιστη αἴσθηση δημοκρατίας, πρέπει νά σέβονται ἐξ ἴσου τόσο τούς ὁμοθρήσκους Ὀρθοδόξους, ὅσο καί τούς ἑτεροθρήσκους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου