Ἀγαπητοί φίλοι,

Σᾶς καλωσορίζω στό προσωπικό μου blog καί σᾶς εὔχομαι καλή περιήγηση. Σ’ αὐτό θά βρεῖτε κείμενα θεολογικοῦ καί πνευματικοῦ περιεχομένου, ὅπως κείμενα ἀναφερόμενα στήν πίστη καί Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, δογματικά καί ἐπίσημα ἐκκλησιαστικά κείμενα, ἀντιαιρετικά κείμενα, κείμενα πνευματικῆς οἰκοδομῆς, κείμενα ἀναφερόμενα σέ προβληματισμούς καί ἀναζητήσεις τῆς ἐποχῆς μας καί, γενικά, διάφορα στοιχεῖα ἀπό τήν πίστη καί ζωή τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας.

Εὔχομαι τά κείμενα αὐτά καί κάθε ἀνάρτηση σ’ αὐτό τό ἰστολόγιο νά φανοῦν χρήσιμα σέ ὅσους ἐνδιαφέρονται, νά προβληματίσουν θετικά, νά ἀφυπνίσουν καί νά οἰκοδομήσουν πνευματικά.

Ἡ εὐλογία καί ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου νά εἶναι πάντοτε μαζί σας.

Μετά τιμῆς καί ἀγάπης.

π. Σωτήριος Ἀθανασούλιας

Ἐφημέριος Μητροπολιτικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Βασιλείου Τριπόλεως

Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

Οι ανθρωπολογικές συνέπειες της Αναστάσεως



Διάγραμμα – Περίληψη
Θέματος Ι' το Θεολογικο Προγράμματος «ρθοδοξία καί Ζωή»
τς ερς Μητροπόλεως Μαντινείας καί Κυνουρίας,
περιόδου ΙΒ', τους 2017-2018.

Ἡ κορύφωση τοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ: Οἱ δύο ὄψεις τῆς ἴδιας πραγματικότητος: α) τό πρόσωπο καί β) τό ἔργο τοῦ Χριστοῦ. Τό ἔργο συνίσταται στή διδασκαλία, στά θαύματα, στό Πάθος καί στήν Ἀνάσταση. Ἄν ὁ σκοπός τῆς Ἐνανθρωπήσεως ἦταν «ἵνα διά τοῦ θανάτου καταργήσῃ τόν τό κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοῦτ’ ἔστι τόν διάβολον» (Ἑβρ. 2,14), τότε ἡ κατ’ ἐξοχήν πράξη, μέ τήν ὁποία ἐπιτυγχάνεται αὐτός ὁ σκοπός, εἶναι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Βέβαια, οἱ ἀναστάσεις δέν εἶναι μοναδικό ἤ ἄγνωστο φαινόμενο στήν Ἁγ. Γραφή. Στήν Παλαιά Διαθήκη, καταγράφονται οἱ ἀναστάσεις τοῦ υἱοῦ τῆς χήρας ἀπό τόν προφήτη Ἠλία (Γ' Βασ. 17,20), τοῦ υἱοῦ τῆς Σουναμίτιδος ἀπό τόν προφήτη Ἐλισσαῖο (Δ' Βασ. 4,32) καί τοῦ νεκροῦ στόν τάφο τοῦ Ἐλισσαίου (Δ' Βασ. 13,21). Ὁ Κύριος εἶχε ἤδη ἀναστήσει τόν υἱό τῆς χήρας τῆς Ναΐν (Λουκ. 7,11), τήν κόρη τοῦ Ἰαείρου (Ματθ. 9,18) καί τόν Λάζαρο (Ἰω. 11,17), ἐνῶ νεκρούς ἀνέστησαν καί οἱ Ἀπόστολοι (Πραξ. 9,32 καί 20,8). Ὡστόσο, αὐτές διακρίνονται σαφῶς ἀπό τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, τουλάχιστον στά ἑξῆς: α) Οὐδείς, ἐκτός τοῦ Χριστοῦ, ἀνέστη «αὐτεξουσίως» (μέ τή δική του δύναμη). Ὅλοι ἀνέστησαν ὑπό τοῦ Χριστοῦ ἤ διά τοῦ Χριστοῦ (εἴτε αὐτοπροσώπως, εἴτε μέσῳ τῶν Προφητῶν ἤ Ἀποστόλων Του. β) Ὅλες οἱ ἄλλες ἀναστάσεις ἦταν προσωρινές: ἀκόμη καί ὅσοι ἀνέστησε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ἀπέθαναν πάλι! Μόνο ὁ Ἴδιος παρέμεινε αἰωνίως ζῶν. Οἱ λοιπές ἀναστάσεις εἶναι ἁπλῶς, ἐνδείξεις ἤ βεβαιώσεις ἤ «πιστώσεις» τῆς κοινῆς ἀναστάσεως πρό τῆς Δευτέρας Παρουσίας Του.

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2018

Το Μυστήριο της Σαρκώσεως του Λόγου



Διάγραμμα – Περίληψη
Θέματος Θ' το Θεολογικο Προγράμματος «ρθοδοξία καί Ζωή»
τς ερς Μητροπόλεως Μαντινείας καί Κυνουρίας,
περιόδου ΙΒ', τους 2017-2018.

Ἡ ἀνθρώπινη πτώση καί τό «κεκρυμμένον Μυστήριον»: Μέ τήν πτώση, μιά ἀνθρώπινη πράξη φαίνεται νά ἀκυρώνει παντελῶς τόν σκοπό τῆς (ὁρατῆς τουλάχιστον) δημιουργίας ἤ ἀκόμη νά καταστρέφει τή δημιουργία τοῦ Θεοῦ. Ὄντως, ὁ ἄνθρωπος μέ τίς δικές του δυνάμεις ἦταν ἀδύνατο νά ὑπερβεῖ τήν κατάσταση τῆς πτώσεως. Ὡστόσο, ἡ κατάσταση αὐτή ἀπό κάθε ἄποψη δέν ἔπρεπε νά διαιωνισθεῖ. Ἔτσι, κατά πρόγνωσιν Θεοῦ, ὑπῆρχε ἕνα «κεκρυμμένον Μυστήριον», δηλ. ἕνα προαιώνιο σχέδιο γιά τήν ὑπέρβαση τῆς πτώσεως, ἕνα σχέδιο «σωτηρίας» καί «λυτρώσεως» τοῦ ἀνθρώπινου γένους, συμβατό τόσο μέ τή φιλανθρωπία, ὅσο καί μέ τή δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, τό ὁποῖο ἀνέλαβε νά ἐφαρμόσει «ὅτε ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου» (Γαλ. 4,4), δηλ. «ἐν χρόνῳ», τό δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ. Πρόκειται γιά τό Μυστήριο τῆς Ἐνανθρωπήσεως ἤ τῆς Σαρκώσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου. Ὁ Υἱός εἶναι ὁ «αὐτουργός» αὐτοῦ τοῦ σχεδίου, τό ὁποῖο ἀποκαλεῖται «Θεία Οἰκονομία» καί ἀποτελεῖ ἐκπλήρωση τῆς «εὐδοκίας» τοῦ Πατρός μέ τή «συνεργία» τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (δηλ. στή «Θεία Οἰκονομία» ὁ Πατήρ «εὐδοκεῖ», ὁ Υἱός «αὐτουργεῖ» καί τό Ἅγιο Πνεῦμα «συνεργεῖ»). Ἡ «Θεία Οἰκονομία» (ἡ Σάρκωση τοῦ Λόγου) εἶναι τό κέντρο τῆς Χριστιανικῆς πίστεως. Εἶναι «τῆς σωτηρίας ἡμῶν τό κεφάλαιον» ἤ τό «μέγα τῆς εὐσεβείας Μυστήριον» (Α' Τιμ. 3,16), διά τοῦ ὁποίου δίδεται καί πάλι ἡ δυνατότητα στόν ἄνθρωπο νά ἐπιτύχει τόν προορισμό του.

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2018

Η αλήθεια για τό «Κρυφό Σχολειό»



ΥΠΗΡΞΕ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ;
ΚΑΤΑΡΡΙΠΤΕΤΑΙ Η ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΔΗΘΕΝ ΜΥΘΟΥ!

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης

Στις 30/11/2012 κυκλοφόρησε το βιβλίο του Γιώργου Κεκαυμένου «Κρυφό Σχολειό. Το Χρονικό μιας Ιστορίας» από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις. Πρόκειται για ευθεία απάντηση στον Άλκη Αγγέλου («Κρυφό Σχολειό. Το Χρονικό ενός μύθου», 1997), αλλά κυρίως στην αρμάδα πανεπιστημιακών και δημοσιογράφων, οι οποίοι με το φαινόμενο της ακαδημαϊκής ανακύκλωσης αναφορών ο ένας στον άλλον και όλοι μαζί στον Αγγέλου επιχειρούν την «αποδόμηση του εθνικού μύθου».
Ο Κεκαυμένος ήταν καταπέλτης. Γκρεμοτσάκισε όλη την εππιχειρηματολογία των αποδομητών παρουσιάζοντας πλειάδα πρωτογενών πηγών και αμφισβητώντας την επιστημοσύνη τους.
Η κατηγορηματική άρνηση των ιστορικών αναθεωρητών ότι δήθεν η επιστημονική προσέγγιση απέκλεισε τελεσίδικα την υπόθεση απαγόρευσης της εκπαίδευσης των Χριστιανών και ότι δεν υπάρχει καμία απολύτως περιγραφή ή ιστορική πηγή, ούτε καν ο παραμικρός υπαινιγμός για το αντίθετο, είναι μάλλον αντι-επιστημονική εξ ορισμού. Απέραντο θράσος να πιστεύουν ότι έχουν διατρέξει όλες τις ιστορικές πηγές και δύνανται να αποφαίνονται οριστικά.
Το γελοίον είναι ότι δεν διάβασαν καλά ούτε τον Αγγέλου(!), διότι εκείνος δεν υποστηρίζει ότι ο «μύθος» πλάθηκε όψιμα από κύκλους της Εκκλησίας το 1850-70 (όπως υποστηρίζουν αμετροεπώς οι ίδιοι, βάσει του πίνακα του Γύζη ή του ποίηματος «φεγγαράκι μου λαμπρό»), αλλά από ρομαντικούς κύκλους διαφωτιστών, αμέσως λίγο μετά την επανάσταση. Εξ ου και παραδέχεται την πρώτη πηγή του Στέφανου Κανέλλου το 1822. Ο σκελετός της επιχειρηματολογίας τους είναι απλός: ποτέ δεν διώχθηκε η παιδεία, άρα δεν υπήρξε η ανάγκη του κρυφού σχολειού. Διώχθηκε η παιδεία;

Τρίτη, 13 Μαρτίου 2018

Ανακοινωθέν Προκαθημένων Ορθοδόξων Εκκλησιών (28/1/2016)



ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ
ΣΥΝΑΞΕΩΣ ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ
ΣΑΜΠΕΖΥ 21 - 28/1/2016

Προσκλήσει τοῦ Παναγιωτάτου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, ἐπραγματοποιήθη ἡ Σύναξις τῶν Προκαθημένων τῶν Ὀρθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν εἰς τό Ὀρθόδοξον Κέντρον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου εἰς Σαμπεζύ – Γενεύης ἀπό 21ης – 28ης Ἰανουαρίου 2016.
Παρέστησαν οἱ Προκαθήμενοι: Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος, Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος, Ἱεροσολύμων Θεόφιλος, Μόσχας Κύριλλος, Σερβίας Εἰρηναῖος, Ρουμανίας Δανιήλ, Βουλγαρίας Νεόφυτος, Γεωργίας Ἠλίας, Κύπρου Χρυσόστομος, Ἀλβανίας Ἀναστάσιος καί Τσεχίας καί Σλοβακίας Ραστισλάβος, ἐνῷ ἐκωλύθησαν νά παραστοῦν οἱ Μακαριώτατοι, Πατριάρχης Ἀντιοχείας Ἰωάννης καί Μητροπολίτης Βαρσοβίας καί πάσης Πολωνίας Σάββας, ἐκ λόγων ὑγιείας, καί ὁ Ἀρχιεπισκόπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος Ἱερώνυμος, διά προσωπικούς λόγους, ἐκπροσωπηθέντες ὅμως δι’ ἐπισήμων ἀντιπροσωπειῶν τῶν Ἐκκλησιῶν αὐτῶν.

Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2018

Εκδρομή στη Χαλκιδική 4-6 / 6 / 2018




Ο προορισμός του ανθρώπου



Διάγραμμα – Περίληψη
Θέματος Η' το Θεολογικο Προγράμματος «ρθοδοξία καί Ζωή»
τς ερς Μητροπόλεως Μαντινείας καί Κυνουρίας,
περιόδου ΙΒ', τους 2017-2018.

Ἡ ἀναζήτηση τοῦ προορισμοῦ: Τό σημαντικότερο, ἴσως, «ὑπαρξιακό» ἐρώτημα τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι τό, Γιατί ὑπάρχουμε; Ποιός εἶναι ὁ σκοπός τῆς ζωῆς μας; Γιατί μᾶς δημιούργησε ὁ Θεός; Ἡ βιολογική ζωή (ἡ χωρίς προορισμό ζωή), δέν ἀποτελεῖ ἱκανοποιητική ἀπάντηση στό ἐρώτημα. Ἡ ἀναζήτηση τοῦ προορισμοῦ ἐπιχειρεῖται συνήθως μέ τήν ὑπέρβαση τῆς βιολογικῆς ζωῆς, μέσω μιᾶς ὑποτιθέμενης «πνευματικῆς» ζωῆς. Στήν ἀναζήτηση αὐτή ὁ ἄνθρωπος δημιουργεῖ ὑποκατάστατα τοῦ προορισμοῦ του, προσδίδοντας ὑπέρτερη ἀξία σέ πράγματα (συγκεκριμένα ἤ ἀφηρημένα) πού τόν περιβάλλουν. Ἔτσι, δημιουργεῖ τίς λεγόμενες «ἀξίες» (ὅπως, ἡ οἰκογένεια, ἡ φιλία, ἡ θρησκεία, ἡ παιδεία, ἡ πατρίδα, ἡ δικαιοσύνη, ἡ εἰρήνη, ὁ ἐθελοντισμός, ὁ ἀκτιβισμός κ.ἄ.) καί κατασκευάζει ἀξιολογικά συστήματα (ἱεραρχήσεις ἀξιῶν), τά ὁποῖα στή συνέχεια ἀπολυτοποιεῖ. Ἰδιαίτερα στίς σύγχρονες ἐκκοσμικευμένες κοινωνίες οἱ «ἀξίες» λειτουργοῦν ὡς ὑποκατάστατα αὐτοῦ τούτου τοῦ Θεοῦ. Ἡ σχέση (διάκριση) «ἀξιῶν» καί «ἀρετῶν». Ἄλλη μορφή ὑποτιθέμενης «πνευματικῆς» ζωῆς εἶναι τά προϊόντα τοῦ ἀνθρώπινου πολιτισμοῦ: ἡ γνώση, ἡ ἐπιστήμη, ἡ διανόηση, ἡ τέχνη κ.λπ. Ὁ ἄνθρωπος, συνήθως, ταυτίζει τό «πολιτιστικό» (τίς ἐκδηλώσεις τοῦ «ψυχικοῦ ἀνθρώπου») μέ τό «πνευματικό» (τό προϊόν τῆς ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος). Ὡστόσο, ὅλα αὐτά τά στοιχεῖα εἶναι ἀνθρώπινα ἐπιτεύγματα καί ἀποτελοῦν ἁπλῶς καί μόνο ὑποκατάστατα τοῦ αὐθεντικοῦ ἀνθρώπινου προορισμοῦ.

Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2018

Μήνυμα Προκαθημένων Ορθοδόξων Εκκλησιών (9/3/2014)



ΜΗΝΥΜΑ
ΤΩΝ ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΩΝ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

ΦΑΝΑΡΙΟΝ 9-3-2014

Εἰς τό Ὄνομα
τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Διά τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, οἱ Προκαθήμενοι τῶν Ἁγιωτάτων Ὀρθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, πρός τούς ἁπανταχοῦ τῆς γῆς Ὀρθοδόξους πιστούς, τούς ἀνά τόν κόσμον ἀδελφούς χριστιανούς καί πρός πάντα ἄνθρωπον καλῆς θελήσεως, εὐλογίαν ἀπό Θεοῦ καί ἀσπασμόν ἀγάπης καί εἰρήνης.
«Εὐχαριστοῦμεν τῷ Θεῷ πάντοτε περί πάντων ὑμῶν μνείαν ὑμῶν ποιούμενοι ἐπί τῶν προσευχῶν ἡμῶν, ἀδιαλείπτως μνημονεύοντες ὑμῶν τοῦ ἔργου τῆς πίστεως καί τοῦ κόπου τῆς ἀγάπης καί τῆς ὑπομονῆς τῆς ἐλπίδος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔμπροσθεν τοῦ Θεοῦ καί πατρός ἡμῶν» (Α΄ Θεσ. α΄ 2-4).

Σάββατο, 3 Μαρτίου 2018

Μήνυμα Προκαθημένων Ορθοδόξων Εκκλησιών (12/10/2008)



ΜΗΝΥΜΑ
ΤΩΝ ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΩΝ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ
ΠΡΟΣ
ΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟΝ

ΦΑΝΑΡΙΟΝ 12-10-2008

Εἰς τό ὄνομα
τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

1. Διά τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ οἱ Προκαθήμενοι καί οἱ Ἀντιπρόσωποι τῶν κατά τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν συνήλθομεν ἀπό 10ης ἕως 12ης Ὀκτωβρίου 2008 εἰς Φανάριον τῇ προσκλήσει καί ὑπό τήν προεδρίαν τοῦ ἐν ἡμῖν Πρώτου, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου, ἐπί τῇ ἀνακηρύξει τοῦ ἔτους τούτου ὡς ἔτους τοῦ ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν Παύλου. Μετ’ ἀδελφικῆς ἀγάπης διεβουλεύθημεν ἐπί τῶν ἀπασχολούντων τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν θεμάτων, συμμετασχόντες δέ εἰς τὰς ἐπί τῷ γεγονότι τούτῳ ἑορταστικάς ἐκδηλώσεις, ἐτελέσαμεν ἀπό κοινοῦ τήν Θείαν Εὐχαριστίαν ἐν τῷ Πανσέπτῳ Πατριαρχικῷ Ναῷ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, σήμερον, τήν 12ην Ὀκτωβρίου 2008, Κυριακήν τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς ἐν Νικαίᾳ Ζ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Κατ᾿ αὐτάς τὰς ἡμέρας ἐνισχύθημεν διά τῆς ἀληθείας τῶν δωρεῶν τῆς θείας προνοίας πρός τόν Ἀπόστολον τῶν Ἐθνῶν, διά τῶν ὁποίων οὗτος ἀνεδείχθη εἰς ὑπέροχον «σκεῦος ἐκλογῆς» (Πράξ. 9,15) τοῦ Θεοῦ καί λαμπρόν πρότυπον ἀποστολικῆς διακονίας τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος. Τόν Ἀπόστολον τοῦτον τιμῶσα κατά τό τρέχον σωτήριον ἔτος σύμπασα ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, προβάλλει ὡς πρότυπον πρός τό πλήρωμα αὐτῆς διά τήν σύγχρονον μαρτυρίαν τῆς πίστεως ἡμῶν πρός «τούς ἐγγύς καί τούς μακράν» (Ἐφ. 2,17).

Τετάρτη, 28 Φεβρουαρίου 2018

Πράξις Μείζονος και Ενδημούσης Συνόδου (4-6-2004)


ΠΡΑΞΙΣ
ΤΗΣ ΕΝ ΦΑΝΑΡΙῼ ΜΕΙΖΟΝΟΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑΣ ΕΝΔΗΜΟΥΣΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ
4 - 6 - 2004

 (ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ)

Ἀριθμ. Πρωτ. 474

Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, δεδωκώς τήν Ἑαυτοῦ εἰρήνην τοῖς Αὐτοῦ Μαθηταῖς καί Ἀποστόλοις ἔτι τῷ βίῳ συμπαρών, ἐκάλεσεν ἐξαιρέτως πάντας εἰς ἑνότητα διά τῆς τοῦ Παναγίου Πνεύματος ἐπιφοιτήσεως ἐν τῇ μεγάλῃ καί σωτηρίῳ ἡμέρᾳ τῆς Πεντηκοστῆς, διανοίξας ἐν τῇ ἀπείρῳ Αὐτοῦ ἀγαθότητι κρουνούς ἀγάπης, καταλλαγῆς καί ἀφέσεως τῶν πεπλημμελημένων. Ἡ εἰρήνη αὕτη τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν, ἐξαρτωμένη ἀπό τῆς γνώμης τῶν ὑποδεχομένων αὐτήν, συχνάκις ἀποδημεῖ, ὅταν τό στασιάζον καί διαιροῦν πνεῦμα κυριαρχήσῃ ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν. Δυνάμεθα πάντως, εἴ γε καί θέλομεν, ἐπαναγαγεῖν αὐτήν, πάντα τά κωλύματα αὐτῆς ἐκβάλλοντες καί τόν ὑπήκοον καί εἰρηναῖον βίον ἀσπαζόμενοι.
Χαράν τοίνυν καί ἀγαλλίασιν ᾐσθάνθη ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, γνοῦσα διά γράμματος τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τήν ἀπόφασιν τοῦ συνόλου τῶν Ἱεραρχῶν αὐτῆς, πλήν ἑνός, τήν ληφθεῖσαν τῇ ἐπιπνοίᾳ τοῦ Παναγίου καί Ζωαρχικοῦ Πνεύματος, κατά τάς ἑορτασίμους ταύτας ἡμέρας τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς. Ἡ ἀπόφασις αὕτη, ἥτις ἐλήφθη ἐν τῇ ἐκτάκτῳ συνεδρίᾳ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τῇ κη΄ Μαίου ἐ.ἔ., ἔχει ἐπί λέξει οὕτως:

Πράξις Μείζονος και Ενδημούσης Συνόδου (30-4-2004)


ΠΡΑΞΙΣ
ΤΗΣ ΕΝ ΦΑΝΑΡΙῼ ΣΥΝΕΛΘΟΥΣΗΣ
ΜΕΙΖΟΝΟΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑΣ ΕΝΔΗΜΟΥΣΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ
30 - 4 - 2004

(ΠΕΡΙ
ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ)

Ἀριθμ. Πρωτ. 384.

Τάς ὁπωσδήποτε τήν κανονικήν τάξιν παραβλαπτούσας καί καταστρατηγούσας ἐνεργείας, συνιστώσας εἰσπήδησιν εἰς τό κανονικόν ἔδαφος ἑτέρας Ἐκκλησίας, ἀποδοκιμάζειν καί καταδικάζειν οἱ Ἱεροί Κανόνες διακελεύονται.
Κατά τήν Ἁγίαν οὖν Γραφήν καί τούς Θείους Πατέρας τάξις συνέχει καί τά οὐράνια καί τά ἐπίγεια. Τήν εὐταξίαν ὀφείλουν πάντες ἵνα φυλάττωσιν ὡς συνεκτικήν καί συστατικήν τῆς εἰρήνης, μάλιστα δέ οἱ τῶν Ἐκκλησιῶν προεστῶτες, οἵτινες, γνωρίζοντες τά ἴδια μέτρα καί ὅρια, δέον ὅπως μένωσιν ἐντός αὐτῶν. Οἱ ἱεροί κανόνες τῆς Ἐκκλησίας ἐν συμφωνίᾳ διαχρονικῇ ἐπιτάσσουν «μή τολμᾶν τόν Ἐπίσκοπον ἔξω τῶν ἑαυτοῦ ὅρων χειροτονίας ποιεῖσθαι εἰς τὰς μή ὑποκειμένας αὐτῷ πόλεις καί χώρας παρά τήν τῶν κατεχόντων τὰς πόλεις ἐκείνας ἤ τὰς χώρας». Οἱ ὑπερορίως ἐνεργοῦντες καί πράττοντες, ἐπειδή διά τῆς εἰσπηδήσεως εἰς ξένας ἐπαρχίας ἀποδιώκουν τήν ὁμόνοιαν καί εὐταξίαν καί συγχέουν τὰς Ἐκκλησίας, καθιστάμενοι διδάσκαλοι καί αὐτουργοί τῆς ἀταξίας, ἀντιμετωπίζονται μετ’ αὐστηρότητος (Κανόνες 35ος Ἁγ. Ἀποστόλων, 2ος Β´ Οἰκουμ. Συνόδου καί ἄλλοι συμφωνοῦντες).