Ἀγαπητοί φίλοι,

Σᾶς καλωσορίζω στό προσωπικό μου blog καί σᾶς εὔχομαι καλή περιήγηση. Σ’ αὐτό θά βρεῖτε κείμενα θεολογικοῦ καί πνευματικοῦ περιεχομένου, ὅπως κείμενα ἀναφερόμενα στήν πίστη καί Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, δογματικά καί ἐπίσημα ἐκκλησιαστικά κείμενα, ἀντιαιρετικά κείμενα, κείμενα πνευματικῆς οἰκοδομῆς, κείμενα ἀναφερόμενα σέ προβληματισμούς καί ἀναζητήσεις τῆς ἐποχῆς μας καί, γενικά, διάφορα στοιχεῖα ἀπό τήν πίστη καί ζωή τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας.

Εὔχομαι τά κείμενα αὐτά καί κάθε ἀνάρτηση σ’ αὐτό τό ἰστολόγιο νά φανοῦν χρήσιμα σέ ὅσους ἐνδιαφέρονται, νά προβληματίσουν θετικά, νά ἀφυπνίσουν καί νά οἰκοδομήσουν πνευματικά.

Ἡ εὐλογία καί ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου νά εἶναι πάντοτε μαζί σας.

Μετά τιμῆς καί ἀγάπης.

π. Σωτήριος Ἀθανασούλιας

Ἐφημέριος Μητροπολιτικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Βασιλείου Τριπόλεως

Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

«Βασίλειος ο Μέγας», τεύχ. 75, Ιούλ. - Σεπτ. 2017


ΤΕΥΧΟΣ 75          ΤΡΙΠΟΛΙΣ            ΙΟΥΛΙΟΣ - ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2017

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
ΜΑΝΤΙΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

Ἐν Τριπόλει τῇ 5ῃ Ὀκτωβρίου 2017

ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ  ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Πρός 
Τόν Ἱερόν Κλῆρον καί τόν εὐσεβῆ Λαόν
τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μαντινείας καί Κυνουρίας

Εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστόν ὅτι κατά τό παλαιό ἔθος στήν Ἱερά μας Μητρόπολι τόν μήνα Ὀκτώβριο ἀρχίζει ἡ νέα περίοδος τοῦ πνευματικοῦ ἔργου τῆς Τοπικῆς μας Ἐκκλησίας. Δηλαδή ἀπογευματινά Κηρύγματα, Κατηχητικά μαθήματα, Ἐνοριακές Ὁμάδες μελέτης τῆς Ἁγίας Γραφῆς, καθώς καί ἡ ἔναρξι τῶν μαθημάτων Βυζαντινῆς Μουσικῆς γιά τόν καταρτισμό καί τήν πνευματική καλλιέργεια τοῦ Λαοῦ μας.
Ἔτσι τήν Κυριακή τοῦ Σπορέως, 15ῃ Ὀκτωβρίου 2017 καί ὥρα 5:30 τό ἀπόγευμα, στόν Μητροπολιτικό Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Βασιλείου τῆς πόλεώς μας, θά τελεσθῇ Ἀρχιερατικός Ἑσπερινός καί Ἁγιασμός γιά νά κηρύξωμε τήν ἔναρξι τοῦ ὡς ἄνω πνευματικοῦ ἔργου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας.

Ανακοίνωση περί Διαλογισμού


Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

Δήλωσις της Ορθοδόξου Αντιπροσωπείας εἰς τό Συνέδριον του New Delhi (1961)


ΔΗΛΩΣΙΣ
ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑΣ
ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ Γ' ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ
ΤΟΥ «ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ»
NEW DELHI 1961

Οἱ ἀντιπρόσωποι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τὸ τμῆμα ἑνότης χαιρετίζουσι τὴν ἐν Ἁγίῳ Ἀνδρέα τῆς Σκωτίας κατ’ Αὔγουστον τοῦ 1960 γενομένην ἀποδέκτην ἔκθεσιν τῆς Ἐπιτροπῆς «Πίστεως καὶ Τάξεως» ὡς σημαντικὸν καὶ ἐνθαρρυντικὸν οἰκουμενικὸν ἐπίσημον κείμενον. Ἡ Οἰκουμενικὴ Κίνησις. ὅπως ἐκφράζεται αὕτη νῦν ἐν τῷ Παγκοσμίῳ Συμβουλίῳ τῶν Ἐκκλησιῶν, ἔσχε μὲν τὴν προέλευσίν της διὰ προτεσταντικῆς πρωτοβουλίας, δὲν ἐθεωρήθη ὅμως ἀπ’ ἀρχῆς ὡς προτεσταντικὸν ἐγχείρημα, οὔτε ἄλλως τε ἔπρεπε νὰ θεωρῆται ὡς τοιοῦτον. Τοῦτο δέον νὰ τονισθῇ ἰδιαιτέρως νῦν, ὅτε πᾶσαι σχεδὸν αἱ Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι κατέστησαν μέλη τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου. Ἐνώπιον τῆς κα­ταστάσεως ταύτης αἰσθάνονται οἱ Ὀρθόδοξοι ἀντιπρόσωποι τὴν ὑποχρέωσιν νὰ ὑπογραμμίσωσι τὴν θεμελιώδη διαφοράν, ἡ ὁποία ὑφίσταται μεταξὺ τῆς ἰδί­ας αὐτῶν θέσεως ἀπέναντι τοῦ οἰκουμενικοῦ προβλήματος καὶ ἐκείνης, ἥτις ἔχει περιληφθῇ εἰς τὸ ἐπίσημον κείμενον τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου.

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Δηλώσεις της Ορθοδόξου Αντιπροσωπείας εἰς τό Συνέδριον του Evanston (1954)


ΔΗΛΩΣΕΙΣ
ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑΣ
ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ Β' ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ
ΤΟΥ «ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ»
EVANSTON 1954

Α΄. Δήλωσις ἐπὶ τοῦ θέματος τοῦ πρώτου περὶ «Πίστεως καὶ Τάξεως» (Faith and Order) τμήματος τοῦ Συνεδρίου: «Ἡ ἑνότης ἡμῶν ἐν Χριστῷ καὶ ἡ διαίρεσις ἡμῶν ὡς Ἐκκλησιῶν».

Ὡς ἀντιπρόσωποι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μετέχοντες τοῦ παρόντος Συνεδρίου τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν, ὑποβάλλομεν τὴν ἑπομένην δήλωσιν ἐπὶ τῆς ἐκθέσεως τοῦ πρώτου τμήματος αὐτοῦ.
1. Ἐμελετήσαμεν τὸ κείμενον τῆς ἐκθέσεως μετὰ μεγάλου ἐνδιαφέροντος. Διαιρεῖται τοῦτο εἰς τρία μέρη: Τὸ πρῶτον περιέχει μίαν ἱκανοποιητικὴν ἀνάλυσιν τῆς διδασκαλίας τῆς Καινῆς Διαθήκης περὶ τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ ὀργανικὸς χαρακτὴρ τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ ἀδιάσπαστος ἑνότης αὐτῆς μετὰ τοῦ Χριστοῦ τονί­ζονται ἐπαρκῶς ἐν τῇ ἐκθέσει. Νομίζομεν, ὅτι τοῦτο, τουλάχιστον, παρέχει κα­τάλληλον ἔδαφος διὰ περαιτέρω θεολογικὴν ἐπεξεργασίαν. Τὸ δεύτερον καὶ τρίτον μέρος τῆς ἐκθέσεως πραγματεύονται περὶ τῆς διαιρέσεως τῆς Χριστιανοσύνης καὶ εἰσηγοῦνται πρακτικὰ μέσα πρὸς ἐπανένωσιν αὐτῆς. Ἔχομεν τὴν πεποίθησιν, ὅτι ταῦτα δὲν ἕπονται λογικῶς καὶ συνεπῶς ἐκ τοῦ πρώτου μέρους. Διότι, ἐὰν πραγματικῶς ἀποδεχθῶμεν τὴν διδασκαλίαν τῆς Καινῆς Διαθήκης περὶ Ἐκκλησίας θὰ φθάσωμεν εἰς ἐντελῶς διάφορα πρακτικὰ συμπεράσματα, τὰ ὁποῖα ἐπὶ αἰῶνας εἶναι οἰκεῖα εἰς ἡμᾶς τοὺς Ὀρθοδόξους Ἡ ὅλη προσέγγισις τοῦ προβλή­ματος τῆς ἑνώσεως εἶναι καθ’ ὁλοκληρίαν ἀπαράδεκτος ἐξ ἐπόψεως τῆς Ὀρθοδό­ξου Ἐκκλησίας.

Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

Δήλωσις της Ορθοδόξου Αντιπροσωπείας εἰς τό Συνέδριον της Lund (1952)


ΔΗΛΩΣΙΣ
ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑΣ
ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ Γ' ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ
ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ «ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΤΑΞΕΩΣ»
LUND ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1952

...Ἡ ἑνότης τῆς Χριστιανοσύνης εἶναι ἰδανικὸν τῆς Ἑλληνικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἥτις καὶ εἰς ὅλας τὰς καθημερινὰς αὐτῆς ἱερὰς ἀκολουθίας δέεται «ὑπὲρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου, εὐσταθείας τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ Ἐκ­κλησιῶν καὶ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως». Τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον ἔχει πλήρη γνῶσιν τῶν μεγάλων ἐμποδίων καὶ δυσκολιῶν, τὰς ὁποίας ἀντιμετωπίζει ἡ οἰκουμενικὴ κίνησις ἐν τῇ ἐπιδιώξει τῆς πραγματοποιήσεως τοῦ ἰδανικοῦ της, ἰδιαιτέρως δὲ εἰς τὸ τμῆμα της «πίστις καὶ διοίκησις». Παρακολουθεῖ καὶ μελετᾷ ὅλας τὰς σχετικὰς ἀνακοινώσεις, αἱ ὁποῖαι ἐκδίδονται ἀπὸ τὰς διαφόρους Ἐπιτρο­πάς. Ἐκτιμᾷ τὴν ἀξίαν πολλῶν θεολογικῶν συμπερασμάτων, τὰ ὁποῖα κατόπιν βαθείας καὶ πολυχρονίου ἐρεύνης αἱ ἀνακοινώσεις φέρουν εἰς φῶς. Κρίνει μέ τινα στοργὴν καὶ ἐπιείκειαν τὰς ἀποφάσεις, τὰς ὁποίας αἱ Ἐπιτροπαὶ λαμβάνουν, ἀσχέ­τως πρὸς τὸ γεγονὸς ὅτι τινὲς ἐξ αὐτῶν δὲν συμφωνοῦν πρὸς τὸ περιεχόμενον καὶ τὴν σπουδαιότητα τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Ἀποδίδομεν τὴν ἔλλειψίν των πρὸς ὀρθὴν κατανόησιν εἰς τὴν βραχύτητα τοῦ χρονικοῦ διαστήματος, τὸ ὁποῖον παρῆλθεν ἀφ’ ὅτου ἡ οἰκουμενικὴ κίνησις ἤρχισε τὸ κολοσσιαῖον αὐτῆς ἔργον. Διὰ τὸν λόγον αὐτὸν καὶ μὲ τὴν ἰδίαν διάθεσιν τὸ Πατριαρχεῖον, παρ’ ὅλας τὰς ἀντιξοότητας, τὰς ὁποίας ἀντιμετωπίζει, ἔστειλεν ἀντιπροσωπείαν εἰς τὸ συνέδριον τοῦτο, ὡς ἔπραξε καὶ εἰς τὰ ἄλλα προηγούμενα συνέδρια τοῦ Edinbourgh, τῆς Lausanne καὶ τῆς Stockholm...

Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

Εγκύκλιος Οικουμενικού Πατριαρχείου 21-1-1952


ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ
ΠΡΟΣ ΤΑΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΑΡ. 88 / 21-1-1952

[ΠΕΡΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΕΩΣ]

Μακαριώτατε καὶ Ἁγιώτατε Πάπα καὶ Πατριάρχα Ἀλεξανδρείας καὶ πάσης γῆς Αἰγύπτου, ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ λίαν ἀγαπητὲ καὶ περιπόθητε ἀδελφὲ καὶ συλλειτουργὲ τῆς ἡμῶν Μετριότητος Κύριε Χριστοφόρε[1], τὴν Ὑμετέραν Σεβασμίαν Μακαριότητα ἀδελφικῶς ἐν Κυρίῳ κατασπαζόμενοι, ὑπερήδιστα προσαγορεύομεν.
Κατόπιν τῆς μετὰ τὴν λῆξιν τοῦ τελευταίου πολέμου γενομένης συγχωνεύσεως τῶν πρότερον κεχωρισμένως καὶ ὅλως αὐτοτελῶς ὑφισταμένων καὶ ἐργασθεισῶν μεγάλων Χριστιανικῶν Ὀργανώσεων «Περὶ Ζωῆς καὶ Ἐργασίας» καὶ «Περὶ Πίστεως καὶ Διοικήσεως» εἰς μίαν κοινὴν Ὀργάνωσιν, τὸ σημερινὸν Παγκόσμιον Συμβούλιον τῶν Ἐκκλησιῶν, εἶχε προκύψει ζήτημα συμμετοχῆς ἢ οὐ καὶ τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἁγιωτάτης Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τὰς ἐργασίας καὶ τὰ Συνέδρια τοῦ Συμβουλίου τούτου, ἐφ’ οὗ καὶ ἐζητήθη ἡ γνώμη τῶν σεβασμίων Προκαθημένων τῶν ἀδελφῶν Ὀρθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν διὰ τῶν ἀπὸ δ΄ Φεβρουαρίου 1947, ἀριθ. Πρωτ. 45, Ἐγκυκλίων Γραμμάτων.

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Η στάση μας στις ιερές Ακολουθίες


Η ΣΤΑΣΗ ΜΑΣ ΣΤΙΣ ΙΕΡΕΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ

Ἀγαπητοί ἀδελφοί,

Ἡ στάση μας στόν Ναό τοῦ Θεοῦ καί στίς ἱερές Ἀκολουθίες εἶναι κάτι πού πρέπει νά προσέχει ἰδιαίτερα καθένας ἀπό μᾶς. «Στῶμεν καλῶς, στῶμεν μετά φόβου», ἀκοῦμε στή Θεία Λειτουργία. Ἐπειδή πολλοί δέν γνωρίζουν ποιά εἶναι ἡ σωστή σταση στίς Ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας μας, τό κείμενο αὐτό ἔχει σκοπό νά ἐνημερώσει γιά πρακτικά θέματα, ὅπως πότε στεκόμεθα ὄρθιοι, πότε μποροῦμε νά καθίσουμε, πῶς προσκυνοῦμε κ.ἄ.

Πότε «ἱστάμεθα» (στεκόμεθα ὄρθιοι):

Ὅταν ἀκοῦμε «Σοφία. Ὀρθοί» ἤ «Στῶμεν καλῶς» ἤ «Ὀρθοί» γενικά.
Ὅταν λέγεται τό Εὐαγγέλιο σέ κάθε Ἀκολουθία.
Στήν Εἴσοδο τοῦ Ἑσπερινοῦ καί τῆς Λειτουργίας.
Στόν Ὄρθρο: στόν Ἑξάψαλμο (καί μένουμε ἀκίνητοι στή θέση μας, χωρίς νά κάνουμε τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ), στήν προσκύνηση τοῦ Εὐαγγελίου τίς Κυριακές καί στήν «Τιμιωτέρα» (στήν «Τιμιωτέρα» κατεβαίνουμε ἀπό τό στασίδι μας καί κάνουμε τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ μέ μία μετάνοια κάθε φορά στή φράση «σέ μεγαλύνομεν»).
Σέ ὅλη τή Θεία Λειτουργία γενικά «ἱστάμεθα», ὁπωσδήποτε δέ στή διάρκεια τῆς ἁγίας Ἀναφορᾶς (ἀπό τό «Στῶμεν καλῶς» μέχρι τό «Καί ἔσται τά ἐλέη»), στό «Πρόσχωμεν. Τά Ἅγια τοῖς ἁγίοις», στό «Μετά φόβου» καί σέ ὅλη τή διάρκεια τῆς Κοινωνίας τῶν Πιστῶν, στό «Πιστεύω» καί στό «Πάτερ ἡμῶν», στήν Ἀπόλυση τῆς Λειτουργίας (καί κάθε Ἀκολουθίας). 

Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

Απόφασις του εν Μόσχα Συνεδρίου κατά του Παπισμού (1948)


ΑΠΟΦΑΣΙΣ
ΤΟΥ ΕΝ ΜΟΣΧΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ
ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΠΙ­ΣΜΟΥ
(1948 μ.Χ.)

Τὸ συνέδριον τῶν ἀρχηγῶν καὶ ἀντιπροσώπων τῶν Ὀρθοδόξων αὐτοκεφά­λων Ἐκκλησιῶν, ἀκοῦσαν τῶν ἑπομένων εἰσηγήσεων: «Παπισμὸς καὶ Ὀρθόδο­ξος Ἐκκλησία», «Σχέσεις τοῦ Βατικανοῦ πρὸς τὰς Ὀρθοδόξους Σλαυϊκὰς Ἐκ­κλησίας κατὰ τὰ τελευταῖα 30 ἔτη», «Βατικανὸν καὶ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία», «Ῥωμαϊκὴ Ἐκκλησία καὶ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ», ἀποφαίνεται ὅτι:
Ἡ Ῥωμαϊκὴ Κουρία μετὰ τοῦ ἐπισκόπου Ῥώμης ἐπὶ κεφαλῆς ἐν τῇ ῥοῇ τῶν αἰώνων, - ὡς ἔγραφον ἄλλοτε οἱ Πατέρες τῆς Ἀφρικανικῆς Συνόδου πρὸς τὸν Πάπαν Καιλεστῖνον -, διέφθειρεν, ὑπὸ τὴν ἐπίδρασιν κοσμικῆς καὶ ὑπερ­φιάλου οἰήσεως καὶ ἄλλων καθαρῶς ἀνθρωπίνων αἰτίων, τὴν ἀληθῆ εὐαγγελικὴν διδασκαλίαν, ἣν παρέλαβε παρὰ τοῦ Κυρίου διὰ τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, «τῶν σαλπίγγων τούτων τοῦ Πνεύματος». Περιφρονήσαντες οἱ ἐπίσκοποι Ῥώμης τὴν κατηγορηματικὴν ἐντολὴν τῶν Πατέρων τῆς ΣΤ΄ οἰκουμενικῆς Συνόδου, «ἀκαινοτόμητόν τε καὶ ἀπαράτρωτον φυλάττειν τὴν παραδοθεῖσαν ἡμῖν πίστιν ὑπὸ τῶν αὐτοπτῶν καὶ ὑπηρετῶν τοῦ Λόγου, τῶν θεοκρίτων Ἀποστόλων», παρέφθειραν τὴν καθαρότητα τῆς διδασκαλίας τῆς ἀρχαίας οἰκουμενικῆς Ὀρθοδοξίας διὰ τῶν νεοεισαχθέντων δογμάτων περὶ τοῦ Filioque, τῆς ἀσπίλου συλλήψεως τῆς Θεοτόκου καὶ ἰδίως τῆς παντελῶς ἀντιχριστιανικῆς διδασκαλίας περὶ τοῦ πρωτείου τοῦ Πάπα ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ καὶ τοῦ ἀλαθήτου αὐτοῦ. Διὰ τῆς ἀντιχριστιανικῆς ταύτης καινοτομίας των οἱ ἐπίσκοποι Ῥώμης προὐξένησαν τεραστίαν ζημίαν εἰς τὴν ἑνότητα τῆς οἰκουμενικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καὶ γενικῶς εἰς τὸ ἔργον τῆς προσοικειώσεως τῆς σωτηρίας ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων ἐπὶ τῆς γῆς.

Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

Δήλωσις της Ορθοδόξου Αντιπροσωπείας εἰς τό Συνέδριον του Εδιμβούργου (1937)


ΔΗΛΩΣΙΣ
ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑΣ
ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ Β' ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ
ΤΗΣ «ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΚΙΝΗΣΕΩΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΤΑΞΕΩΣ»
ΕΔΙΜΒΟΥΡΓΟΝ 1937

Ἔχω τὴν τιμὴν ἐν ὀνόματι τῶν ἐνταῦθα παρόντων Ὀρθοδόξων ἀντιπροσώ­πων νὰ προβῶ εἰς τὴν ἑξῆς δήλωσιν.
1. Οἱ Ὀρθόδοξοι ἀντιπρόσωποι, οἱ ἐκλεγέντες ὑπὸ τῶν οἰκείων αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν ἵνα μετάσχωσι τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Συνεδρίου «πίστεως καὶ ἐκκλη­σιαστικῆς διοικήσεως», ἐκφράζουσι πρὸ παντὸς ἄλλου τὴν ἑαυτῶν ἱκανοποίησιν καὶ χαρὰν διὰ τὴν ἐν τῷ Συνεδρίῳ τούτῳ συνάντησίν των μεθ’ ὑμῶν τῶν ἀδελφῶν αὐτῶν, τῶν ἀντιπροσωπευόντων τὰς ἄλλας τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας.
Οἱ Ὀρθόδοξοι ἀντιπροσωπεύονται ἐν τῷ Συνεδρίῳ τούτῳ διὰ μικροῦ σχετικῶς ἀριθμοῦ. Τοῦτο ὅμως ἀποδοτέον οὐ μόνον εἰς τὴν γεωγραφικὴν ἀπομάκρυνσιν, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν δεινὴν θέσιν, ἐν ᾗ διατελοῦσι τινὲς τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκ­κλησιῶν καὶ πρὸ παντὸς ἡ μαρτυρικὴ Ῥωσικὴ Ἐκκλησία. Παρὰ ταῦτα, οἱ Ὀρ­θόδοξοι οὐ μόνον συμμετέσχον ζωηρῶς τῶν συζητήσεων τῆς γενικῆς συνελεύσεως καὶ τῶν τμημάτων, ἀλλ’ ἔλαβον ἐνεργὸν μέρος καὶ εἰς τὴν προπαρασκευὴν τοῦ παρόντος Συνεδρίου.