Ἀγαπητοί φίλοι,

Σᾶς καλωσορίζω στό προσωπικό μου blog καί σᾶς εὔχομαι καλή περιήγηση. Σ’ αὐτό θά βρεῖτε κείμενα θεολογικοῦ καί πνευματικοῦ περιεχομένου, ὅπως κείμενα ἀναφερόμενα στήν πίστη καί Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, δογματικά καί ἐπίσημα ἐκκλησιαστικά κείμενα, ἀντιαιρετικά κείμενα, κείμενα πνευματικῆς οἰκοδομῆς, κείμενα ἀναφερόμενα σέ προβληματισμούς καί ἀναζητήσεις τῆς ἐποχῆς μας καί, γενικά, διάφορα στοιχεῖα ἀπό τήν πίστη καί ζωή τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας.

Εὔχομαι τά κείμενα αὐτά καί κάθε ἀνάρτηση σ’ αὐτό τό ἰστολόγιο νά φανοῦν χρήσιμα σέ ὅσους ἐνδιαφέρονται, νά προβληματίσουν θετικά, νά ἀφυπνίσουν καί νά οἰκοδομήσουν πνευματικά.

Ἡ εὐλογία καί ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου νά εἶναι πάντοτε μαζί σας.

Μετά τιμῆς καί ἀγάπης.

π. Σωτήριος Ἀθανασούλιας

Ἐφημέριος Μητροπολιτικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Βασιλείου Τριπόλεως

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018

Η ιστορική Ομιλία του Μίκη Θεοδωράκη για το Σκοπιανό



Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ
ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΚΟΠΙΑΝΟ
4-2-2018

Καλοί μου Ἕλληνες, ἀδέρφια μου, φασίστες, ναζιστές, τρομοκράτες, ἀναρχικοί, τραμποῦκοι,
Θά μάθατε, ἀσφαλῶς, ὅτι οἱ πατριῶτες πού μᾶς κυβερνοῦν καί τά βαποράκια τους, οἱ ἀριστεριστές, μάζευαν ὑπογραφές καί χθές ἔριξαν μπογιές στό σπίτι μου. Γιά νά μέ ἐμποδίσουν νά μιλήσω μπροστά σέ ἐσένα, κυρίαρχε λαέ. Γιά νά μήν σοῦ μιλήσω μέ λόγια σταράτα, πατριωτικά, φλογερά καί ἀσυμβίβαστα, ὅπως ἔμαθα νά μιλῶ σέ ὅλη μου τή ζωή καί ὅπως ἐσύ μέ δίδαξες, κυρίαρχε ἑλληνικέ λαέ, νά μιλῶ καί νά πράττω σέ ὅλη μου τή ζωή μέ κάθε θυσία καί σέ εὐχαριστῶ γιά αὐτό.

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

Εκδρομή σε Μονές του Νομού Ηλείας (2/6/2018)


Ο εν Χριστώ δοξασμός ως προορισμός του ανθρώπου



Διάγραμμα – Περίληψη
Θέματος ΙΓ' το Θεολογικο Προγράμματος «ρθοδοξία καί Ζωή»
τς ερς Μητροπόλεως Μαντινείας καί Κυνουρίας,
περιόδου ΙΒ', τους 2017-2018.

Θέωση καί «ὁμοίωσις Χριστοῦ»: Ἄν ἡ θέωση εἶναι ὁ ἔσχατος προορισμός τοῦ ἀνθρώπου καί ἄν ἡ θέωση τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως συνετελέσθη πλήρως κατά τήν ἕνωσή της μέ τή θεία καί ἄκτιστη φύση στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τότε ἡ ὁδός πρός τή θέωση κάθε ἐπιμέρους ἀνθρώπου εἶναι νοητή μόνο ὡς «ὁμοίωσις» ἤ «μίμησις» Χριστοῦ. Ὄντως, ὁ «Χριστός ἔπαθεν ὑπέρ ἡμῶν, ὑμῖν ὑπολιμπάνων ὑπογραμμόν ἵνα ἐπακολουθήσητε τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ» (Α' Πετρ. 2,21). Πρακτικά, ἡ θέωση συντελεῖται μέ τήν πλήρη προσαρμογή τοῦ θελήματός μας στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἀκριβῶς τό ἀνθρώπινο θέλημα τοῦ Χριστοῦ ἀκολουθοῦσε πιστά, ἀλλά καί ἐλεύθερα, τό θεῖο καί πανσθενές θέλημα. Μέ ἄλλα λόγια, στόν ἄνθρωπο ἔχει δοθεῖ μία ἰσχυρή φυσική δύναμη, ἡ ὁποία ἀπαντᾶται μέ διάφορα ὀνόματα στήν Πατερική Παράδοση, ὅπως «θέλημα», «θέλησις», «βούλησις», «ἔφεσις», «ἐπιθυμία», «ἀγάπη», «ἔρως» κ.ἄ. Αὐτή στόν προπτωτικό ἄνθρωπο ἦταν στραμμένη ἐξ ὁλοκλήρου στόν Θεό (ὅπως καί ὁ «νοῦς») καί διά τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο, δηλ. ὁ προπτωτικός ἄνθρωπος ἀγαποῦσε, ἐπιθυμοῦσε, ἤθελε κ.λπ. πρῶτα τόν Θεό καί στή συνέχεια ἀγαποῦσε, ἐπιθυμοῦσε, ἤθελε κ.λπ. ὅλα τά κτίσματα τοῦ Θεοῦ ἀπαθῶς καί χωρίς ἐξαιρέσεις. Στόν μεταπτωτικό ἄνθρωπο ἡ δύναμη αὐτή ἀσθενεῖ, ἡ δέ ἀσθένειά της ἔγκειται στό ὅτι δέν στρέφεται πλέον στόν Θεό, ἀλλά στόν ἑαυτό μας καί διά τοῦ ἑαυτοῦ μας στόν κόσμο. Στρεφομένη, ὅμως, στόν κόσμο διά τοῦ ἑαυτοῦ, δέν ἀγαπᾶ πλέον ὅλα τά κτίσματα ἀνεξαιρέτως, ἀλλά μόνο ὅσα μᾶς ἱκανοποιοῦν, καί ἀποστρέφεται ἤ μισεῖ ὅσα δέν μᾶς ἱκανοποιοῦν, δηλ. δημιουργεῖ μέ τόν κόσμο ἰδιοτελεῖς καί ἐμπαθεῖς σχέσεις: διακρίνει τούς ἀνθρώπους σέ «φίλους» καί «ἐχθρούς», διακρίνει τά πράγματα σέ «καλά» καί «κακά», ἄλλα ἀγαπᾶ καί ἄλλα μισεῖ. Ὡστόσο, οἱ ἐμπαθεῖς καί ἰδιοτελεῖς σχέσεις εἶναι τό ἰσχυρότερο ἐμπόδιο μεταξύ Θεοῦ καί ἀνθρώπου. Εἶναι, λοιπόν, κατανοητό γιατί, κατά τήν Ὀρθόδοξη Παράδοση, ἡ θεραπεία τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου συνίσταται στήν «κάθαρση» ἀπό τά πάθη (στήν ἀποδέσμευση ἀπό τίς ἐμπαθεῖς καί ἰδιοτελεῖς σχέσεις μέ πρόσωπα καί πράγματα πού μᾶς περιβάλλουν), ἡ δέ μέθοδος τῆς θεραπείας εἶναι ἡ «ἐκκοπή τοῦ ἰδίου θελήματος» (μέ σκοπό τήν προσαρμογή στό θεῖο θέλημα) καί ἡ «ἐπιστροφή τοῦ νοῦ» ἀπό τόν κόσμο στόν ἑαυτό μας (ἡ «εἰς ἑαυτόν συστροφή») καί ἡ ἀπό ἐκεῖ «ἄνοδός» του στόν Θεό.

Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

Τι είναι η γιόγκα



ΤΕΥΧΟΣ 102       ΤΡΙΠΟΛΙΣ         ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΜΑΡΤΙΟΣ 2018

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΓΙΟΓΚΑ

ΑΚΙΝΔΥΝΗ ΜΕΘΟΔΟΣ ΓΙΑ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΙΑ
Η ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΤΕΧΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ

Τό προσωπεῖο μιᾶς θρησκευτικῆς τεχνικῆς

Ἕνα φαινόμενο, πού ἐπεκτείνεται συνεχῶς στήν ἐποχή μας καί προσλαμβάνει μεγάλες διαστάσεις, εἶναι ἡ διείσδυση τῆς λεγόμενης ἀνατολικῆς «πνευματικότητας» στίς χριστιανικές ἤ ἐκκοσμικευμένες κοινωνίες τοῦ δυτικοῦ κόσμου. Ἀπό τή στιγμή πού τό ἀποκρυφιστικό κίνημα τῆς Νέας Ἐποχῆς υἱοθέτησε βασικές ἀντιλήψεις καί τεχνικές τοῦ Ἰνδουϊσμοῦ καί τοῦ Βουδισμοῦ, ὅπως ἡ μετενσάρκωση, τό κάρμα, ὁ διαλογισμός, ἡ γιόγκα κ.ἄ., καί τίς προωθεῖ σέ κάθε κατεύθυνση, τά στοιχεῖα αὐτά, ἀκόμη καί στήν Ἑλλάδα, τείνουν νά γίνουν μέρος τῆς καθημερινότητας, ἀφοῦ γίνονται ἀποδεκτά ἀπό ὅλο καί περισσότερους συνανθρώπους μας. Τό πρόβλημα εἶναι ὅτι, συνήθως, δέν μεταφέρονται ὅπως πραγματικά εἶναι, δηλαδή ὡς ἀντιλήψεις, τεχνικές ἤ ἀκόμη καί ὡς πράξεις λατρείας μιᾶς ἄλλης θρησκείας ριζικά ἀσύμβατης μέ τόν Χριστιανισμό, ἀλλά ἐμφανίζονται μέ κάθε εἴδους προσωπεῖα, προσαρμοσμένα στά χριστιανικά ἤ κοσμικά πρότυπα.

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

Ο άνθρωπος ώς «άρσεν και θήλυ»



Διάγραμμα – Περίληψη
Θέματος ΙΒ' το Θεολογικο Προγράμματος «ρθοδοξία καί Ζωή»
τς ερς Μητροπόλεως Μαντινείας καί Κυνουρίας,
περιόδου ΙΒ', τους 2017-2018.

Προέλευση καί σχέση τῶν φύλων: Ἡ «πάλη» (ἤ ἡ σχέση) τῶν δύο φύλων, ὡς διαχρονικό στοιχεῖο τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας. Γνωρίζουμε τό στοιχεῖο αὐτό, συνήθως, ἀπό τήν πλευρά τοῦ μεταπτωτικοῦ ἀνθρώπου. Πιό ὁλοκληρωμένη εἰκόνα μᾶς παρέχει ἡ Ἁγία Γραφή καί ἡ Πατερική Παράδοση. Ἰδιαίτερα διαφωτιστική εἶναι ἐν προκειμένῳ ἡ μαρτυρία τοῦ βιβλίου τῆς Γενέσεως. Τό «οὐ καλόν» τοῦ ἀνθρώπου (Γεν. 2,18) καί ἡ δημιουργία τῆς γυναίκας. Ἡ «ὕπνωσις» τοῦ Ἀδάμ καί τό ἀνεξιχνίαστο τῆς γυναικείας προσωπικότητος. Ἡ «ἐκ τῆς πλευρᾶς» τοῦ Ἀδάμ δημιουργία τῆς Εὔας, ὡς ἔνδειξη ἰσοτιμίας. Ἡ ἀλληλοσυμπληρωματική σχέση τῶν φύλων. Ἡ πτώση, ὡς διαταραχή τῆς ἁρμονίας τῶν δύο φύλων: ὑποταγή τῆς γυναίκας στόν ἄνδρα (ἀνδροκρατία) ἤ καί σέ κάποιες περιπτώσεις τό ἀντίθετο (γυναικοκρατία). Ἡ ἐν Χριστῷ ἀποκατάσταση τῆς ἰσοτιμίας τῶν φύλων: «οὐκ ἔνι ἄρσεν καί θῆλυ· πάντες γάρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Γαλ. 3,28). Ὁ χαρακτῆρας τῆς ἰσοτιμίας καί οἱ διακριτοί ρόλοι. Ἡ ὕποπτη προέλευση τοῦ σύγχρονου φεμινιστικοῦ κινήματος.

Παρασκευή, 4 Μαΐου 2018

Η οικείωση της εν Χριστώ σωτηρίας



Διάγραμμα – Περίληψη
Θέματος ΙΑ' το Θεολογικο Προγράμματος «ρθοδοξία καί Ζωή»
τς ερς Μητροπόλεως Μαντινείας καί Κυνουρίας,
περιόδου ΙΒ', τους 2017-2018.

Τά ἀποτελέσματα τοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ: Τό ἔργο τοῦ Κυρίου, ἰδιαίτερα ἡ Ἀνάσταση, ἔχει σωστικές συνέπειες γιά ὅλο τόν κόσμο: ὁ Κύριος ἀνέστη ὡς «ἀπαρχή τῶν κεκοιμημένων» (Α' Κορ. 15,20). Ὡστόσο, οἱ συνέπειες αὐτές δέν ἐνεργοῦν καταναγκαστικά. Παρέχονται ὡς ἀντικειμενική δυνατότητα, ἡ ὁποία πρέπει νά καταστεῖ ὑποκειμενική πραγματικότητα. Ἡ σωτηρία ἑκάστου προϋποθέτει τήν ἐκ μέρους του προσοικείωση τῆς ἀντικειμενικῶς δεδομένης σωτηρίας.

Πέμπτη, 3 Μαΐου 2018

«Βασίλειος ο Μέγας», τεύχ. 77, Ιαν. - Μαρτ. 2018


ΤΕΥΧΟΣ 77         ΤΡΙΠΟΛΙΣ         ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΜΑΡΤΙΟΣ 2018

Τό «Σάββατο τῶν ψυχῶν» στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία

Τό Σάββατο, πρίν ἀπό τήν Κυριακή τῆς Ἀπόκρεω, ἀποκαλεῖται «Σάββατο τῶν Ψυχῶν» ἤ «Ψυχοσάββατο». Εἶναι τό πρῶτο ἀπό τά δύο Ψυχοσάββατα τοῦ ἔτους (τό δεύτερο εἶναι τό Σάββατο πρίν ἀπό τήν Κυριακή τῆς Πεντηκοστῆς).
Ὁ λόγος, πού ἡ Ἐκκλησία μας καθιέρωσε τά Ψυχοσάββατα, παρ' ὅτι κάθε Σάββατο εἶναι ἀφιερωμένο στούς κεκοιμημένους, εἶναι ὁ ἑξῆς: Ἐπειδή πολλοί κατά καιρούς ἀπέθαναν ἄγνωστοι, σέ ἀκαθόριστο χρόνο, σέ τόπους ἄγνωστους, στή θάλασσα ἤ στά ὄρη καί τούς κρημνούς, ἤ ὅπου ἀλλοῦ, καί μερικοί, λόγω πτώχειας ἤ διαφόρων ἄλλων λόγων, δέν ἀξιώθηκαν τῶν διατεταγμένων Μνημοσύνων, «οἱ θεῖοι Πατέρες, φιλανθρώπως κινούμενοι, ἐθέσπισαν τό Μνημόσυνο αὐτό ὑπέρ πάντων τῶν ἀπ' αἰῶνος εὐσεβῶς τελευτησάντων Χριστιανῶν». Ἰδιαιτέρως δέ, ἐπειδή ἡ Κυριακή τῆς Ἀπόκρεω εἶναι ἀφιερωμένη στήν ἀνάμνηση τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ καί οἱ κεκοιμημένοι μας ἀκόμη δέν ἐκρίθηκαν, τούς μνημονεύουμε τήν ἡμέρα αὐτή καί, ἐπικαλούμενοι τό ἄπειρο ἔλεος τοῦ Θεοῦ, Τόν παρακαλοῦμε διά τοῦ Μνημοσύνου, τό ὁποῖο τελοῦμε, νά τούς χαρίζει τήν αἰώνιο ζωή. Συγχρόνως δέ ἐνθυμούμεθα κι ἐμεῖς τό βέβαιον τοῦ θανάτου καί «διεγειρόμεθα πρός μετάνοιαν».

Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

Οι ανθρωπολογικές συνέπειες της Αναστάσεως



Διάγραμμα – Περίληψη
Θέματος Ι' το Θεολογικο Προγράμματος «ρθοδοξία καί Ζωή»
τς ερς Μητροπόλεως Μαντινείας καί Κυνουρίας,
περιόδου ΙΒ', τους 2017-2018.

Ἡ κορύφωση τοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ: Οἱ δύο ὄψεις τῆς ἴδιας πραγματικότητος: α) τό πρόσωπο καί β) τό ἔργο τοῦ Χριστοῦ. Τό ἔργο συνίσταται στή διδασκαλία, στά θαύματα, στό Πάθος καί στήν Ἀνάσταση. Ἄν ὁ σκοπός τῆς Ἐνανθρωπήσεως ἦταν «ἵνα διά τοῦ θανάτου καταργήσῃ τόν τό κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοῦτ’ ἔστι τόν διάβολον» (Ἑβρ. 2,14), τότε ἡ κατ’ ἐξοχήν πράξη, μέ τήν ὁποία ἐπιτυγχάνεται αὐτός ὁ σκοπός, εἶναι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Βέβαια, οἱ ἀναστάσεις δέν εἶναι μοναδικό ἤ ἄγνωστο φαινόμενο στήν Ἁγ. Γραφή. Στήν Παλαιά Διαθήκη, καταγράφονται οἱ ἀναστάσεις τοῦ υἱοῦ τῆς χήρας ἀπό τόν προφήτη Ἠλία (Γ' Βασ. 17,20), τοῦ υἱοῦ τῆς Σουναμίτιδος ἀπό τόν προφήτη Ἐλισσαῖο (Δ' Βασ. 4,32) καί τοῦ νεκροῦ στόν τάφο τοῦ Ἐλισσαίου (Δ' Βασ. 13,21). Ὁ Κύριος εἶχε ἤδη ἀναστήσει τόν υἱό τῆς χήρας τῆς Ναΐν (Λουκ. 7,11), τήν κόρη τοῦ Ἰαείρου (Ματθ. 9,18) καί τόν Λάζαρο (Ἰω. 11,17), ἐνῶ νεκρούς ἀνέστησαν καί οἱ Ἀπόστολοι (Πραξ. 9,32 καί 20,8). Ὡστόσο, αὐτές διακρίνονται σαφῶς ἀπό τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, τουλάχιστον στά ἑξῆς: α) Οὐδείς, ἐκτός τοῦ Χριστοῦ, ἀνέστη «αὐτεξουσίως» (μέ τή δική του δύναμη). Ὅλοι ἀνέστησαν ὑπό τοῦ Χριστοῦ ἤ διά τοῦ Χριστοῦ (εἴτε αὐτοπροσώπως, εἴτε μέσῳ τῶν Προφητῶν ἤ Ἀποστόλων Του. β) Ὅλες οἱ ἄλλες ἀναστάσεις ἦταν προσωρινές: ἀκόμη καί ὅσοι ἀνέστησε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ἀπέθαναν πάλι! Μόνο ὁ Ἴδιος παρέμεινε αἰωνίως ζῶν. Οἱ λοιπές ἀναστάσεις εἶναι ἁπλῶς, ἐνδείξεις ἤ βεβαιώσεις ἤ «πιστώσεις» τῆς κοινῆς ἀναστάσεως πρό τῆς Δευτέρας Παρουσίας Του.

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2018

Το Μυστήριο της Σαρκώσεως του Λόγου



Διάγραμμα – Περίληψη
Θέματος Θ' το Θεολογικο Προγράμματος «ρθοδοξία καί Ζωή»
τς ερς Μητροπόλεως Μαντινείας καί Κυνουρίας,
περιόδου ΙΒ', τους 2017-2018.

Ἡ ἀνθρώπινη πτώση καί τό «κεκρυμμένον Μυστήριον»: Μέ τήν πτώση, μιά ἀνθρώπινη πράξη φαίνεται νά ἀκυρώνει παντελῶς τόν σκοπό τῆς (ὁρατῆς τουλάχιστον) δημιουργίας ἤ ἀκόμη νά καταστρέφει τή δημιουργία τοῦ Θεοῦ. Ὄντως, ὁ ἄνθρωπος μέ τίς δικές του δυνάμεις ἦταν ἀδύνατο νά ὑπερβεῖ τήν κατάσταση τῆς πτώσεως. Ὡστόσο, ἡ κατάσταση αὐτή ἀπό κάθε ἄποψη δέν ἔπρεπε νά διαιωνισθεῖ. Ἔτσι, κατά πρόγνωσιν Θεοῦ, ὑπῆρχε ἕνα «κεκρυμμένον Μυστήριον», δηλ. ἕνα προαιώνιο σχέδιο γιά τήν ὑπέρβαση τῆς πτώσεως, ἕνα σχέδιο «σωτηρίας» καί «λυτρώσεως» τοῦ ἀνθρώπινου γένους, συμβατό τόσο μέ τή φιλανθρωπία, ὅσο καί μέ τή δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, τό ὁποῖο ἀνέλαβε νά ἐφαρμόσει «ὅτε ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου» (Γαλ. 4,4), δηλ. «ἐν χρόνῳ», τό δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ. Πρόκειται γιά τό Μυστήριο τῆς Ἐνανθρωπήσεως ἤ τῆς Σαρκώσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου. Ὁ Υἱός εἶναι ὁ «αὐτουργός» αὐτοῦ τοῦ σχεδίου, τό ὁποῖο ἀποκαλεῖται «Θεία Οἰκονομία» καί ἀποτελεῖ ἐκπλήρωση τῆς «εὐδοκίας» τοῦ Πατρός μέ τή «συνεργία» τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (δηλ. στή «Θεία Οἰκονομία» ὁ Πατήρ «εὐδοκεῖ», ὁ Υἱός «αὐτουργεῖ» καί τό Ἅγιο Πνεῦμα «συνεργεῖ»). Ἡ «Θεία Οἰκονομία» (ἡ Σάρκωση τοῦ Λόγου) εἶναι τό κέντρο τῆς Χριστιανικῆς πίστεως. Εἶναι «τῆς σωτηρίας ἡμῶν τό κεφάλαιον» ἤ τό «μέγα τῆς εὐσεβείας Μυστήριον» (Α' Τιμ. 3,16), διά τοῦ ὁποίου δίδεται καί πάλι ἡ δυνατότητα στόν ἄνθρωπο νά ἐπιτύχει τόν προορισμό του.