«Βασίλειος ο Μέγας», τεύχ. 111, Ιουλ. - Σεπτ. 2026

 

ΤΕΥΧΟΣ 111        ΤΡΙΠΟΛΙΣ     ΙΟΥΛΙΟΣ - ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2026

 

ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ

ΧΑΡΙΤΙ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΑΝΤΙΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ 

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ

 

Πρός

Τόν Ἱερόν Κλῆρον, τίς Μοναστικές Ἀδελφότητες καί τόν εὐσεβῆ Λαόν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μαντινείας καί Κυνουρίας. 

 

Ἀγαπητοί μου πατέρες καί ἀδελφοί,

«Ἐν τῇ Κοιμήσει τόν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε».

Ὁ Θεόπνευστος αὐτός λόγος τῆς Ἐκκλησίας συμπυκνώνει ὅλο τό μυστήριο τῆς σημερινῆς πανηγύρεως. Ἡ Παναγία μας δέν ἐγκατελειψε τόν κόσμο· δέν ἀπομακρύνθηκε ἀπό τά παιδιά Της. Μετέστη πρός τήν ζωήν, παραμένοντας ἡ στοργική Μητέρα, ἡ ἀκοίμητος πρέσβειρα, ἡ κραταιά προστασία καί ἡ βεβαία ἐλπίδα κάθε πιστοῦ.

Ὁ Δεκαπενταύγουστος εἶναι τό «Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ», διότι μέσα στή χαρμολύπη τῆς Κοιμήσεως ἀνατέλλει τό φῶς τῆς ἀναστάσιμης ἐλπίδας. Ἡ Θεοτόκος, ἡ ὁποία ἔγινε «χώρα τοῦ Ἀχωρήτου», δέν γεύεται τή φθορά τοῦ θανάτου, ἀλλά μεταβαίνει πρός τήν αἰώνια ζωή, προαναγγέλλοντας τό μέλλον κάθε ἀνθρώπου πού ἀγωνίζεται νά ζήσει ἐν Χριστῷ.

Στό πρόσωπο τῆς Παναγίας ἀναγνωρίζουμε τήν τελειότερη ἀπάντηση τοῦ ἀνθρώπου στό κάλεσμα τοῦ Θεοῦ. Ἡ ταπείνωσή Της ἔγινε δόξα. Ἡ ὑπακοή Της ἔγινε σωτηρία. Ἡ καθαρότητα τῆς καρδιᾶς Της ἔγινε κατοικητήριο τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτό καί ἡ ζωή Της παραμένει ἀνεξάντλητη πηγή ἔμπνευσης γιά κάθε χριστιανό πού ἐπιθυμεῖ νά μεταμορφώσει τήν καθημερινότητά του σέ πορεία ἁγιότητος.

Ἡ σύγχρονη πραγματικότητα, δυστυχῶς, χαρακτηρίζεται ἀπό πνευματική ξηρασία, κρίση ἀξιῶν, μοναξιά, φόβο, πολέμους, προσφυγιά καί κοινωνική ἀνασφάλεια. Ὁ ἄνθρωπος ἀναζητᾶ στηρίγματα, ἀλλά συχνά στρέφεται σέ δρόμους πού τόν ἀπομακρύνουν ἀπό τόν Θεό. Ἡ Ἐκκλησία, ὅμως, δείχνει τήν Παναγία ὡς τήν «μετά Θεόν ἐλπίδα». Διότι ἐκεῖ πού τελειώνουν οἱ ἀνθρώπινες δυνάμεις, ἀρχίζει ἡ μητρική Της παρηγοριά.

Ἄς μήν ἐπιτρέψουμε, ἀδελφοί μου, νά γίνει ἡ μεγάλη αὐτή ἑορτή μία ἁπλή παράδοση ἤ μία κοινωνική συνήθεια. Ἡ Παναγία δέν τιμᾶται μέ τά χείλη μόνον, ἀλλά μέ βίο σύμφωνο πρός τό Εὐαγγέλιο. Τήν τιμοῦμε ὅταν προσευχόμαστε, ὅταν συγχωροῦμε, ὅταν ἀγαποῦμε, ὅταν στεκόμαστε δίπλα στόν πονεμένο, ὅταν μετανοοῦμε εἰλικρινά καί συμμετέχουμε στά ἅγια Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας.

Ἐν μέσῳ τῆς πανηγύρεως αὐτῆς, ἡ καρδιά μας δέν μπορεῖ νά μήν στραφεῖ μέ συγκίνηση καί στά ἀγαπημένα μας παιδιά πού ζοῦν μακριά ἀπό τήν πατρίδα. Στούς ἁπανταχοῦ της γῆς Ἕλληνες, πού κρατοῦν ἀναμμένη τή φλόγα τῆς Ὀρθοδοξίας καί τῆς ἑλληνικῆς παραδόσεως μέσα σέ ξένες πατρίδες.

Ἀγαπημένοι μας ὁμογενεῖς, ἡ Μητέρα Ἐκκλησία σᾶς ἀγκαλιάζει μέ τήν προσευχή Της. Κάθε φορά πού χτυποῦν οἱ καμπάνες τῶν ναῶν τῆς Μαντινείας καί τῆς Κυνουρίας, κάθε φορά πού ψάλλεται ὁ Παρακλητικός Κανόνας καί ἀντηχεῖ τό «Ἄξιόν ἐστι» καί τό «Τῇ Ὑπερμάχῳ», ἡ σκέψη μας ταξιδεύει καί σέ ἐσᾶς. Προσευχόμαστε νά μήν λησμονήσετε ποτέ τίς ρίζες σας, τήν γλῶσσα τῶν πατέρων σας, τήν πίστη τῶν προγόνων σας καί τό θυμίαμα πού γεμίζει τούς ἑλληνικούς ναούς.

Ἄν κάποτε ἡ ξενιτειά σᾶς κάνει νά δακρύζετε, νά θυμᾶστε ὅτι στήν πατρίδα σας ὑπάρχει πάντοτε μία Ἐκκλησία πού προσεύχεται γιά σᾶς, μία Παναγία πού σᾶς σκεπάζει μέ τό πανάγιο ὠμοφόριό Της καί μία μητρική γῆ πού σᾶς περιμένει μέ ἀνοιχτή τήν ἀγκαλιά της. Ὅσο μακριά κι ἄν βρεθεῖτε, δέν παύετε νά εἶστε παιδιά τῆς Ἑλλάδος καί παιδιά τῆς Παναγίας. Ἡ καρδιά τῆς Μητρός τοῦ Θεοῦ δέν γνωρίζει σύνορα, δέν μετρᾶ χιλιόμετρα, δέν ξεχνᾶ κανένα παιδί Της.

Ἐπικαλούμενος τή χάρη καί τήν ἀκοίμητη προστασία τῆς Κυρίας Θεοτόκου, εὔχομαι πατρικῶς ὅπως ἡ Παναγία σκεπάζει τήν πατρίδα μας, τήν Ἱερά Μητρόπολή μας, τίς οἰκογένειές σας, τή νεότητα, τούς δοκιμαζομένους, τούς ἀσθενεῖς, τούς πτωχούς, τούς φυλακισμένους, τούς ναυτικούς, τούς στρατευμένους καί ὅλους τούς ἁπανταχοῦ τῆς γῆς Ἕλληνες.

Εἴθε ἡ Παναγία μας νά μᾶς ὁδηγεῖ πάντοτε στόν Υἱό καί Θεό Της, τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, εἰς τόν Ὁποῖον πρέπει πᾶσα δόξα, τιμή καί προσκύνησις εἰς τούς αἰῶνας.

Μετά πατρικῶν εὐχῶν καί πολλῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης 

† Ὁ Μαντινείας καί Κυνουρίας ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ

 

Ἡ ἑορτή τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου 

Στίς 6 Αὐγούστου κάθε χρόνο ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τή μεγάλη ἑορτή τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου. Σέ ἄλλες χριστιανικές Ὁμολογίες ἡ ἑορτή αὐτή ἔχει ὑποτιμηθεῖ, γιατί εἶναι ἄγνωστο σ’ αὐτές τό βαθύτερο νόημά της. Στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὅμως ἑορτάζεται μέ λαμπρότητα, γιατί εἶναι γνωστό τό νόημά της καί τό περιεχόμενό της, ὅπως προβάλλονται στήν ὑμνολογία τῆς ἑορτῆς καί ἰδιαίτερα στό Ἀπολυτίκιο καί στό Κοντάκιο, στούς πιό χαρακτηριστικούς ὕμνους της. Τό ἑορταζόμενο γεγονός περιγράφεται ἀναλυτικά στά ἱερά Εὐαγγέλια. Ὁ Κύριος, λίγες μέρες πρίν τό Πάθος Του, παρέλαβε τούς «προκρίτους» τῶν Ἀποστόλων, δηλαδή τούς πιό προοδευμένους καί καλλιεργημένους πνευματικά, τόν Πέτρο, τόν Ἰάκωβο καί τόν Ἰωάννη, καί ἀνέβηκαν μαζί σέ ψηλό ὄρος, στό ὄρος Θαβώρ. Ἐκεῖ τόν εἶδαν νά ἀλλάζει μορφή, νά ἐκπέμπει Φῶς, λαμπρότερο καί ἀνόμοιο ἀπό κάθε γνωστό φῶς. Τό Πρόσωπό Του, ἀλλά καί τό Σῶμα Του ἔλαμψαν, ὅπως ἡ ἥλιος, τά δέ ἐνδύματά του ἔγιναν λευκά καί φωτεινότατα. Μέσα σέ αὐτό τό ἀπρόσιτο Φῶς ἐμφανίστηκαν δύο πρόσωπα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, οἱ μεγάλοι Προφῆτες Μωυσῆς καί Ἠλίας, οἱ ὁποῖοι συνομιλοῦσαν μαζί Του, ἀναφερόμενοι στά ἐπικείμενα κοσμοσωτήρια γεγονότα τοῦ Πάθους καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Ἡ ἐμπειρία αὐτή προκάλεσε τόση χαρά καί ἱκανοποίηση στούς Ἀποστόλους, ὥστε πρότειναν νά κατασκευαστοῦν σκηνές καί νά μείνουν γιά πάντα ἐκεῖ, νά μήν ἐπιστρέψουν στόν κόσμο! Παράλληλα, φωτεινή Νεφέλη κάλυψε ὅλους καί ἀκούστηκε Φωνή ἀπό τή Νεφέλη νά λέει: «Αὐτός εἶναι ὁ ἀγαπητός μου Υἱός, Αὐτόν νά ἀκοῦτε (νά ἀκολουθεῖτε»! Ὅταν τελείωσε τό ὅραμα καί ἔμεινε μόνος ὁ Ἰησοῦς, εἶπε στούς Μαθητές, κατεβαίνοντας ἀπό τό ὄρος, νά μήν τό ἀποκαλύψουν σέ κανέναν, μέχρι τήν Ἀνάστασή Του.

Ποιό εἶναι, ὅμως, τό νόημα τοῦ γεγονότος; Κατά τήν ὐμνολογία τῆς ἑορτῆς, ὁ Κύριος θέλησε λίγο πρίν τό Πάθος Του νά ἀποκαλύψει στούς κορυφαίους τῶν Ἀποστόλων ποιός πραγματικά εἶναι. Προφανῶς, οἱ Ἀπόστολοι εἶχαν διαπιστώσει καί εἶχαν πιστέψει ποιός πραγματικά εἶναι ὁ Χριστός, ἀπό τούς λόγους Του καί ἀπό τά ἔργα Του (τά θαύματά Του), ἀλλά δέν εἶχαν δεῖ ποιός πραγματικά εἶναι. Ἔπρεπε νά δοῦν, α) γιά νά καταλάβουν ὅτι τό Πάθος, πού θά ἀκολουθοῦσε σέ λίγο, ἦταν «ἑκούσιο», δηλαδή ἦταν ἐπιλογή τοῦ Ἴδιου τοῦ Ἰησοῦ καί δέν σύρθηκε σ’ Αὐτό χωρίς νά τό θέλει, καί β) γιά νά κηρύξουν στόν κόσμο ποιός πραγματικά εἶναι ὁ Χριστός.

Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας διευκρινίζουν, ὅτι ὁ Κύριος καμία μεταβολή δέν ὑπέστη στή Μεταμόρφωση. Καμία «μεταμόρφωσή» Του δέν ἔγινε στήν πραγματικότητα. Ἐκεῖνοι πού ὑπέστησαν μεταβολή καί ἀλλοίωση ἦταν οἱ ἴδιοι οἱ Ἀπόστολοι, τῶν ὁποίων τά πνευματικά μάτια ἄνοιξαν προσωρινά καί εἶδαν τόν Ἰησοῦ, ὅπως πραγματικά εἶναι. Ὁ Κύριος δέν ἀπέκτησε τότε τό Φῶς τῆς Μεταμορφώσεως, ἀλλά τό εἶχε πάντοτε, οἱ ἄνθρωποι ὅμως δέν τό ἔβλεπαν, ἐπειδή οἱ πνευματικοί ὀφθαλμοί τους, οἱ πνευματικές αἰσθήσεις τους, τά πνευματικά γνωστικά ὄργανα ἔχουν τυφλωθεῖ ἤ ἀσθενήσει βαρύτατα, ἀπό τήν πτώση τοῦ Ἀδάμ. Γι’ αὐτό, οἱ Πατέρες τονίζουν ὅτι τό Φῶς τῆς Μεταμορφώσεως εἶναι «ἄκτιστο». Τί σημαίνει «ἄκτιστο»; Σημαίνει, ὅτι δέν ἔχει ἀρχή οὔτε τέλος, δέν ἀνάβει οὔτε σβήνει ποτέ, δέν συγκρίνεται μέ κανένα φυσικό φῶς καί δέν ἔχει καμία ὁμοιότητα μέ κάθε «κτιστό», δηλαδή μέ ὁποιοδήποτε δημιούργημα τοῦ Θεοῦ.

Εἶναι γνωστή ἡ διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ὅτι ὀ Θεός εἶναι Φῶς, ἀλλά καί ὅτι «κατοικεῖ» μέσα σέ «Φῶς ἀπρόσιτον». Τό Φῶς τό Ὁποῖο εἶναι ὁ Θεός, εἶναι ἡ ἄκτιστη Οὐσία Του, καί τό Φῶς μέσα στό Ὁποῖο κατοικεῖ ὁ Θεός, εἶναι ἡ ἐπίσης ἄκτιστη Ἐνέργειά Του, ἤ Δόξα Του ἤ Βασιλεία Του. Ἡ Οὐσία τοῦ Θεοῦ εἶναι γιά ’μᾶς παντελῶς ἀπρόσιτη, ἄγνωστη καί ἀμέθεκτη, τόσο στόν «παρόντα αἰῶνα», ὅσο καί στόν «μέλλοντα». Εἶναι γνωστή μόνο στά τρία Πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος καί σέ κανέναν ἄλλο. Ἡ Ἐνέργεια, ὅμως, τοῦ Θεοῦ, ἤ ἡ Δόξα Του, ἤ τό Φῶς τῆς Μεταμορφώσεως, ἄν καί ἄκτιστα, μποροῦν νά γίνουν ὁρατά καί μεθεκτά ἀπ’ ὅσους φτάνουν στήν κατάσταση τῆς «θεοπτίας» ἤ τῆς «θέωσης», δηλαδή σέ ὅσους κατορθώνουν νά βλέπουν τόν Θεό, καί αὐτοί εἶναι, βέβαια, οἱ Ἅγιοι. «Θεόπτες» εἶναι οἱ Προφῆτες καί Δίκαιοι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, οἱ Ἀπόστολοι τῆς Καινῆς καί οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τήν ἀποστολική ἐποχή μέχρι σήμερα. Οἱ τρεῖς Μαθητές εἶδαν τό Φῶς τῆς Μεταμορφώσεως, ἐπειδή ἀκριβῶς εἶναι ὁρατό καί μεθεκτό, ἄν καί «ἄκτιστο».

Ἑσπερινός Ἁγίας Παρασκευῆς
στό Παρεκκλήσιο τῆς Ἁγίας στήν Τρίπολη (25/7/2026)

Ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Φωτός τῆς Μεταμορφώσεως δέν εἶναι ἁπλή θέα, ἀλλά καί μετοχή σ’ Αὐτό. Ὅσοι τό βλέπουν, δέν βλέπουν ἁπλῶς κάτι, ἀλλά καί μετέχουν σ’ Αὐτό, φωτίζονται γίνονται καί οἱ ἴδιοι φωτεινοί, «ἐκλάμπουσιν ὡς φωστῆρες». Τό Φῶς αὐτό εἶναι ἡ ἴδια ἡ κατάσταση τοῦ Παραδείσου. Γι’ αὐτό ὁ Πέτρος ζητοῦσε νά κατασκευάσουν σκηνές καί νά μείνουν γιά πάντα μέσα σ’ Αὐτό! Οἱ Ἅγιοι βλέπουν τό Φῶς αὐτό μέχρι τό σημεῖο πού μποροῦν ἤ πού ἀντέχουν νά τό δοῦν. Γι’ αὐτό οἱ ὕμνοι τῆς ἑορτῆς τονίζουν ὅτι οἱ τρεῖς Μαθητές εἶδαν τήν Δόξα τοῦ Χριστοῦ «καθώς ἠδύναντο» καί «ὡς ἐχώρουν» (μέχρι ὅσο μποροῦσαν).

Οἱ ἀνθρωπολογικές συνέπειες τῶν παραπάνω εἶναι εὐνόητες. Τό Φῶς τῆς Μεταμορφώσεως μπορεῖ νά τό δεῖ κάθε βαπτισμένος καί ἑνωμένος μέ τόν Χριστό. Μέσα σ’ Αὐτό μπορεῖ νά λάβει ζωή καί ἀθανασία καί νά γίνει μικρός θεός («θεός κατά Χάριν»). Αὐτός εἶναι καί ὁ προορισμός τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτό εὔχεται καί ἡ Ἐκκλησία στήν ὑμνολογία τῆς ἑορτῆς: «λάμψον καί ὑμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς τό Φῶς σου τό ἀΐδιον». Τό Φῶς αὐτό, πού ἔλαμψε στούς ἁγίους Ἀποστόλους καί τό ὁποῖο δέν ἔχει ἀρχή, οὔτε τέλος (αὐτό σημαίνει ἡ λέξη «ἀΐδιον»), ἄς λάμψει καί σέ ’μᾶς τοῦς ἁμαρτωλους!

 

Τό νέο ἐκκλησιαστικό ἔτος 

Κάθε 1η Σεπτεμβρίου ἡ Ἐκκλησία μας ἀνοίγει ἕναν νέο κύκλο τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ χρόνου καί μᾶς προσκαλεῖ νά σταθοῦμε μέ ἐπίγνωση μπροστά στό μεγάλο δῶρο τοῦ χρόνου. Γιά τόν κόσμο ὁ χρόνος εἶναι κάτι πού ἁπλῶς περνᾶ· γιά τήν Ἐκκλησία εἶναι καιρός σωτηρίας, εὐκαιρία συναντήσεως μέ τόν Θεό. Κάθε ἡμέρα πού μᾶς προσφέρεται δέν εἶναι αὐτονόητη· εἶναι δῶρο καί συγχρόνως εὐθύνη. Γι’ αὐτό ἡ ἀρχή τῆς Ἰνδίκτου εἶναι  μία πρόσκληση νά ἀναρωτηθοῦμε τί κάναμε μέ τόν χρόνο πού μᾶς δόθηκε καί πρός τά ποῦ κατευθύνουμε πλέον τή ζωή μας.

Ὁ χρόνος, ὅμως, δέν ἐπιστρέφει. Οἱ ἡμέρες γίνονται ἀναμνήσεις καί τά χρόνια περνοῦν χωρίς νά τό ἀντιλαμβανόμαστε. Γι’ αὐτό ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς προτρέπει νά «ἑξαγοραζώμεθα τόν καιρόν». Νά μή ζοῦμε ἐπιφανειακά, ἀλλά νά μετατρέπουμε τόν χρόνο σέ ἀγάπη, σέ προσευχή, σέ μετάνοια, σέ προσφορά. Τό ἐρώτημα δέν εἶναι πόσα χρόνια θά ζήσουμε, ἀλλά τί θά ἔχουμε κάνει μέ τά χρόνια πού μᾶς χάρισε ὁ Θεός. Μπορεῖ ἕνας ἄνθρωπος νά ἔχει πολλά χρόνια καί νά παραμένει πνευματικά ἄδειος· μπορεῖ ὅμως καί μέσα σέ λίγο χρόνο νά ἀποκτήσει αἰώνιο θησαυρό, ὅταν ὁ χρόνος τοῦ γεμίζει μέ Χριστό.

Γι’ αὐτό ἡ ἔναρξη τοῦ νέου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους εἶναι καί μία εὐκαιρία πνευματικοῦ ἀπολογισμοῦ. Ἅς κοιτάξουμε ὄχι μόνο τί ἀποκτήσαμε, ἀλλά τί γίναμε. Ἔγινε ἡ καρδιά μας πιό ταπεινή; Μάθαμε νά συγχωροῦμε; Προσευχηθήκαμε περισσότερο; Ἀγαπήσαμε οὐσιαστικότερα; Πλησιάσαμε τόν Χριστό; Καί ἄν διαπιστώνουμε ἐλλείψεις καί ἀποτυχίες, δέν πρέπει νά ἀπελπιζόμαστε. Ἡ Ἐκκλησία μᾶς δίνει τήν εὐκαιρία μιᾶς νέας ἀρχῆς. Ὁ Θεός δέν μᾶς ἐγκλωβίζει στό χθές· μᾶς ἀνοίγει πάντοτε τόν δρόμο τῆς μετανοίας. Ὁ χρόνος πού ἔρχεται εἶναι ἕνας ἀκόμη καιρός χάριτος, μία ἀκόμη πρόσκληση νά διορθώσουμε, νά ἐπιστρέψουμε, νά ἀγαπήσουμε καί νά ζήσουμε οὐσιαστικότερα.

Ἅς παραδώσουμε, λοιπόν, τόν νέο χρόνο στά χέρια τοῦ Θεοῦ, χωρίς νά ἀπαιτοῦμε νά γνωρίζουμε τί θά φέρει. Δέν γνωρίζουμε τό αὔριο, γνωρίζουμε ὅμως Ἐκεῖνον πού κρατᾶ τό αὔριο. Καί αὐτή εἶναι ἡ δύναμη τῆς πίστεως: νά προχωροῦμε μέσα στό ἄγνωστο μέ ἐμπιστοσύνη στόν γνωστό καί ἀγαπώντα Κύριο. Ἅς ζητήσουμε νά μή μᾶς χαρίσει  περισσότερες ἡμέρες, ἀλλά ἡμέρες ἁγιασμένες· ὄχι περισσότερο χρόνο, ἀλλά χρόνο γεμάτο Χριστό. Γιατί ὁ χρόνος περνᾶ καί δέν ἐπιστρέφει· ἅς φροντίσουμε, λοιπόν, κάθε ἡμέρα πού περνᾶ νά μᾶς φέρνει λίγο πιό κοντά στήν ἡμέρα τῆς αἰωνιότητας.

 

Ἀπό τήν δραστηριότητα τῆς ἐνορίας μας 

Μέ ἰδιαίτερη λαμπρότητα καί μέ τήν παρουσία πλήθους πιστῶν τελέστηκε τό ἀπόγευμα τοῦ Σαββάτου 18/7/2026 ὁ πανηγυρικός Ἑσπερινός μετ’ ἀρτοκλασίας γιά τή μνήμη τῆς Ἁγίας Μακρίνας στό Ἱερό Παρεκκλήσιο τοῦ Μητροπολιτικοῦ μας Ναοῦ, τό ὁποῖο εἶναι ἀφιερωμένο στήν ἀδελφή τοῦ Μεγάλου Βασιλείου Ὁσία Μακρίνα. Ὁ Ὄρθρος καί ἡ Θ. Λειτουργία τελέστηκαν τήν ἑπομένη στόν Μητροπολιτικό Nαό, ἐπειδή φέτος ἡ μνήμη τῆς Ἁγίας συνἐπεσε ἡμέρα Κυριακή

Ἡ μνήμη τῆς ἁγίας Ὁσιοπαρθενομάρτυρος Παρασκευῆς ἑορτάστηκε καί φέτος μέ λαμπρότητα καί μέ τήν συμμετοχή πλήθους τοῦ λαοῦ τῆς πόλεώς μας στό Ἱερό Παρεκκλήσιο τῆς Ἁγίας, πού βρίσκεται δίπλα στό παλαιό Δημαρχεῖο Τριπόλεως καί ἀνήκει στόν Μητροπολιτικό μας Ναό. Τό ἀπόγευμα τοῦ Σαββάτου 25/7/2026 τελέστηκαν ὁ Ἑσπερινός, ὁ Ἁγιασμός καί ἡ ἱερά Παράκληση τῆς Ἁγίας. Τό πρωΐ τῆς Κυριακῆς 26/7/2026 τελέσθηκαν ὁ Ὄρθρος καί ἡ πανηγυρική Θ. Λειτουργία. Λόγῳ τῆς Κυριακῆς, ἡ Θ. Λειτουργία ἐτελέσθη καί στόν Μητροπολιτικό Ναό, ὅπως συνήθως.

Ἐπίσημη Δοξολογία γιά τήν Ἅλωση τῆς Τριπολιτσᾶς
στόν Μητροπολικό Ναό (27/9/2026)

Ἱερά Ἀγρυπνία ἐτελέσθη στόν Μητροπολιτικό μας Ναό τήν Παρασκευή 31/7/ 2026 πρός τιμήν τῆς «Παναγίας τῆς Τριπολιτσᾶς», ἐπί τῇ Προόδῳ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καί μέ τήν εὐκαιρία τῆς ἐνάρξεως τοῦ Δεκαπενταυγούστου καί τῶν Παρακλήσεων πρός τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο. Μετά τήν Ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ καί τοῦ Ὄρθρου ἀκολούθησε ἡ τελετή τῆς Προόδου τοῦ Τιμίου Σταυροῦ κατά τό Ἱεροσολυμιτικό Τυπικό. Στή συνέχεια ἐτελέσθη ὁ Ἁγιασμός καί, τέλος ἡ Θ. Λειτουργία.

Μέ τήν εὐλογία τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου μας κ. Ἐπιφανίου, ἐτελέσθη φέτος ἱερό Δεκαπενταλείτουργο στό Παρεκκλήσιο τῆς Παναγίας Γοργοϋπηκόου (Γρηγορούσης) Τριπόλεως, μέ ἐξαίρεση τά Σάββατα, τίς Κυριακές καί τίς μεγάλες Δεσποτικές καί Θεομητορικές Ἑορτές, ὅπου ἡ Θ. Λειτουργία ἐτελεῖτο, ὅπως συνήθως στόν Μητροπολιτικό Ναό τοῦ Ἁγίου Βασιλείου. Ἡ καθημερινή τέλεση τῆς Λειτουργίας ἔδωσε τήν εὐκαιρία στούς πιστούς μας νά μετάσχουν στό Μυστήριο τῆς Θ. Εὐχαριστίας καί νά προσέλθουν μέ προσευχή καί εὐλάβεια στή χάρη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.

Τήν Δευτέρα 10/8/2026 στόν Μητροπολιτικό μας Ναό ἐτελέσθη ἱερά Ἀγρυπνία, ἐπί τῇ ἀναμνήσει τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Μεταστάσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Προηγήθηκε ἡ Ἀκολουθία Μικροῦ Ἑσπερινοῦ μετά τῆς Μικρᾶς Παρακλήσεως καί ἀκολούθησε ἡ Ἀκολουθία τοῦ Μεγάλου Ἑσπερινοῦ, τοῦ Ὄρθρου καί ἐν συνεχείᾳ ἠ Θ. Λειτουργία.

Ἡ ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου ἑορτάστηκε μέ λαμπρόπτητα στόν Μητροπολιτικό μας Ναό καί σέ ὅλο τόν Ὀρθόδοξο κόσμο. Ἡ μεγάλη αὐτή ἑορτή εἶναι μία  πρόσκληση νά πλησιάσουμε τήν Παναγία μέ πίστη, ταπείνωση καί προσευχή καί, μέσα ἀπό Ἐκείνη, νά πλησιάσουμε ἀκόμη περισσότερο τόν Χριστό. Νά προσέλθουμε στόν Ναό μέ εἰρηνική καρδιά, ἀφήνοντας πίσω μας τίς μέριμνες, τίς διαφορές καί ὅ,τι μᾶς ἀπομακρύνει ἀπό τόν Θεό. Καί, ἐφόσον ἔχουμε προετοιμαστεῖ πνευματικά καί ἔχουμε λάβει τήν εὐλογία τοῦ πνευματικοῦ μας, νά προσεγγίσουμε τό ἅγιο Ποτήριο μέ φόβο Θεοῦ, πίστη καί ἀγάπη, γιά νά κοινωνήσουμε τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Κυρίου. Αὐτή εἶναι ἡ οὐσιαστική χαρά τῆς πανηγύρεως: νά γίνει ἡ ἑορτή ἀφορμή πραγματικῆς ἐπιστροφῆς στόν Χριστό καί ἀνανέωσης τῆς ζωῆς μας.

Ἡ Γέννηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου ἑορτάστηκε μέ λαμπρότητα στίς 8/9/2026 στό ὁμώνυμο Ἐξωκκλήσιο τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ, πού βρίσκεται στήν περιοχή Φτέρης Μαντινείας καί τοῦ ὁποίου τήν φροντίδα ἔχουν οἱ ὑπάλληλοι καί οἱ συνταξιοῦχοι τοῦ Σώματος τῆς Ἑλληνικῆς Ἀστυνομίας. Τήν παραμονή ἐτελέσθη ὁ πανηγυρικός Ἑσπερινός τῆς Ἑορτῆς ἀπό τούς Ἱερεῖς τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ καί ἀπό Ἱερεῖς τῆς περιοχῆς καί τήν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τελέστηκαν ὁ Ὄρθρος καί ἡ Θεία Λειτουργία. Στίς Ἀκολουθίες μετεῖχε ἡ τοπική Ἡγεσία τῆς Ἑλληνικῆς Ἀστυνομίας καί ὅσοι ἀπό τά μέλη τοῦ Σώματος ἐπέτρεπαν οἱ ὑποχρεώσεις τους.

Ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας στόν Μητροπολικό Ναό.
Ἐπίσημη Δοξολογία γιά τήν Ἅλωση τῆς Τριπολιτσᾶς (27/9/2026)

Ἡ ἐπέτειος τῆς Ἁλώσεως τῆς Τριπολιτσᾶς ἐτελέσθη μέ κάθε ἐπισημότητα στήν Τρίπολη, παρουσίᾳ τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας κ. Κων/νου Τασούλα. Τό πρωΐ τῆς Κυριακῆς 27/9/2026 ἐτελέσθη Ἀρχιερατικό Συλλείτουργο στόν Μητροπολιτικό μας Ναό, προεξάρχοντος τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Γόρτυνος καἰ Μεγαλοπόλεως κ. Νικηφόρου, συλλειτουργούντων τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου μας κ. Ἐπιφανίου καί τοῦ Θεοφ. Ἐπισκόπου Τεγέας κ. Θεοκλήτου, μέ τή συμμετοχή Κληρικῶν τῆς Μητροπόλεως. Τόν θεῖο λόγο κήρυξε ὁ Σεβ. κ. Νικηφόρος. Στή συνέχειᾳ προσῆλθαν στόν Ναό ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας καί οἱ ἐκπρόσωποι τῶν τοπικῶν Ἀρχῶν καί ἐτελέσθη ἡ ἐπίσημη Δοξολογία, προεξάρχοντος τοῦ Ποιμενάρχου μας κ. Ἐπιφανίου καί συγχοροστατούντων τῶν παραπάνω Ἀρχιερέων. Τόν πανηγυρικό τῆς ἡμέρας ἐκφώνησε ὁ καθηγητής κ. Γεώργιος Βλάσης. Στό τέλος τῆς Δοξολογίας ὁ Μητροπολίτης μας προσέφερε στόν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας εἰκόνα τῶν Ἁγίων Νεομαρτύρων Δημητρίου καί Παύλου, εἰς ἀνάμνησιν τῆς πρώτης ἐπίσημης παρουσίας του στήν Τρίπολη. Ἀκολούθησε Ἐπιμνημόσυνη Δέηση στό Μνημεῖο Ἀρχιερέων καί Προκρίτων, κατάθεση στεφάνου ἀπό τόν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας καί ὁ ἑορτασμός ὁλοκληρώθηκε μέ μεγαλειώδη μαθητική καί στρατιωτική παρέλαση.