Δοσιθέου Ιεροσολύμων, Ομολογία πίστεως (1672 μ.Χ.)

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ

ΔΟΣΙΘΕΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

1672 μ.Χ.

† ΔΟΣΙΘΕΟΣ

ἐλέῳ Θεοῦ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων

Τοῖς ἐρωτῶσι καὶ πυνθανομένοις περὶ τῆς πίστεως καὶ θρησκείας τῶν Γραικῶν, ἤτοι τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, πῶς δηλονότι περὶ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως φρονεῖ, ἐν ὀνόματι κοι­νῶς τῶν ὑποκειμένων τῷ καθ’ ἡμᾶς ἀποστολικῷ θρόνῳ χριστιανῶν ἁπάντων καὶ τῶν ἐπιδημούντων τῇ ἁγίᾳ ταύτῃ καὶ μεγάλη πόλει Ἱερουσαλὴμ ὀρθοδόξων προσκυνητῶν (οἷς πᾶσα ἐν τοῖς περὶ πίστεως ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία συνάδει) ἐκδίδωσι σύντομον ὁμολογίαν ταύτην εἰς μαρτύριον πρός τε Θεοῦ πρός τε ἀνθρώ­πων εἰλικρινεῖ συνειδήσει, οὐδεμιᾶς ἄνευ προσποιήσεως.

Η «Εσχάτη Κρίσις» και ο «μέλλων αιών»

Διάγραμμα – Περίληψη

Θέματος ΙΑ' τοῦ Θεολογικοῦ Προγράμματος «Ὀρθοδοξία καί Ζωή»

τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μαντινείας καί Κυνουρίας,

περιόδου ΙΑ', ἔτους 2016-2017.

Ἡ «Ἡμέρα Κυρίου ἡ μεγάλη καί ἐπιφανής»: Ἡ Β' Παρουσία τοῦ Χριστοῦ, ὡς μεταίχμιο μεταξύ «παρόντος» καί «μέλλοντος αἰῶνος». Ἡ διαφορά της ἀπό τήν Πρώτη Παρουσία εἶναι ὅτι στή μέν Πρώτη ὁ Χριστός ἐμφανίστηκε «ἐν ταπεινώσει», στή δέ Δευτέρα θά ἐμφανιστεῖ «ἐν Δόξῃ». Ἐμφάνιση «ἐν Δόξῃ» σημαίνει ἀποκάλυψη τῆς Δόξης τοῦ Θεοῦ σέ ὅλους: δικαίους καί ἁμαρτωλούς, ζῶντας καί νεκρούς. Ἡ «Ἡμέρα Κυρίου» προφητεύεται ἤδη στήν Παλαιά Διαθήκη, ὁ δέ Κύριος ἀναφέρθηκε σαφῶς στή Μέλλουσα Κρίση (Ματθ. 25, 31-46). Τότε θά ὑπάρχουν ζῶντες, οἱ ὁποῖοι δέν θά πεθάνουν, ἀλλά μόνο θά μεταβληθεῖ ἡ κατάστασή τους: «Πάντες οὐ κοιμηθησόμεθα, πάντες δέ ἀλλαγησόμεθα» (Α' Κορ. 15,51), «Ἡμεῖς οἱ ζῶντες οἱ περιλειπόμενοι εἰς τήν παρουσίαν τοῦ Κυρίου οὐ μή φθάσωμεν τούς κοιμηθέντας» (Α' Θεσ. 4,15). Κατά συνέπειαν, ἡ Κρίση ἀναφέρεται σέ «ζῶντας» «καί νεκρούς» (πού θά ἀναστηθοῦν γιά νά κριθοῦν). «Ὁ Θεός ἀγάπη ἐστι» (Α' Ἰω. 4,8): Τό κριτήριο τῆς Ἐσχάτης Κρίσεως θά εἶναι ἡ ἀνιδιοτελής ἀγάπη. Ἀγάπη = δικαιοσύνη: Δέν ὑπάρχει διάσταση μεταξύ ἀγάπης καί δικαιοσύνης τοῦ Θεοῦ. Ἡ Ἐσχάτη Κρίσις θά εἶναι ὁριστική καί ἀμετάκλητη: δέν θά ὑπάρχει ὠφέλεια, ὅπως συμβαίνει μέ τήν μερική κρίση (μετά τόν σωματικό θάνατο) ἀπό τίς ἐνέργειες τῆς Ἐκκλησίας καί ἀπό τίς ἀγαθοεργίες τῶν ζώντων. Ἡ ἔλευση τοῦ Χριστοῦ θά ἐπιφέρει καί τήν ἀνακαίνιση ὁλόκληρης τῆς κτίσεως, ἡ ὁποία θά ἀπαλλαγεῖ ἀπό τή φθορά καί θά μετέχει «εἰς τήν ἐλευθερίαν τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ» (Ρωμ. 8,21): «Καί εἶδον οὐρανόν καινόν καί γῆν καινήν· ὁ γάρ πρῶτος οὐρανός καί ἡ πρώτη γῆ ἀπῆλθον» (Ἀποκ. 21,1). «Ἰδού καινά ποιῶ πάντα» (Ἀποκ. 21,5).

Η ανάσταση των νεκρών

Διάγραμμα – Περίληψη

Θέματος Ι' τοῦ Θεολογικοῦ Προγράμματος «Ὀρθοδοξία καί Ζωή»

τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μαντινείας καί Κυνουρίας,

περιόδου ΙΑ', ἔτους 2016-2017.

Ἀνάσταση νεκρῶν καί Ἐσχάτη Κρίσις: «Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν»: Ἡ πίστη στήν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν (καί ὄχι ἁπλῶς στή μετά θάνατον ζωή), ὡς βασική στοιχεῖο τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καί ὡς προϋπόθεση εἰσόδου στήν Ἐκκλησία (ἤ ὡς τμῆμα τῆς βαπτισματικῆς ὁμολογίας). Ὁ φυσικός θάνατος, ὡς «ὕπνος», καί ὁ τόπος ταφῆς τῶν Ὀρθοδόξων, ὡς «Κοιμητήριον». Ἡ σύνδεση τῆς ἀναστάσεως μέ τή Μέλλουσα Κρίση. Ὁ χρόνος τῆς κοινῆς ἀναστάσεως: ἀμέσως πρό τῆς Β' Παρουσίας τοῦ Κυρίου. Οἱ βιβλικές μαρτυρίες. Ἡ μαρτυρία τοῦ Ἰησοῦ (Ἰω. 5, 25-29). Ἡ μαρτυρία τοῦ ἀποστόλου Παύλου (Α' Θεσ. 4, 13-17). Τό «πῶς» τῆς ἀναστάσεως: ἡ προφητεία τοῦ Ἰεζεκιήλ (37, 1-14). Ἀνάσταση νεκρῶν = ἀνάσταση σωμάτων.

Το πρόσωπο του Αντιχρίστου στην Ορθόδοξη Παράδοση

Διάγραμμα – Περίληψη

Θέματος Θ' τοῦ Θεολογικοῦ Προγράμματος «Ὀρθοδοξία καί Ζωή»

τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μαντινείας καί Κυνουρίας,

περιόδου ΙΑ', ἔτους 2016-2017.

Οἱ βιβλικές μαρτυρίες: Ἡ ἐμφάνιση τοῦ Ἀντιχρίστου, ὡς τό κατ’ ἐξοχήν «σημεῖον» τῆς Β' Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ. Ἡ «Ἀντιχριστολογία», ὡς παράρτημα ἤ παρένθεση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐσχατολογίας καί Χριστολογίας. Περί Ἀντιχρίστου μαρτυρεῖ σαφῶς ἡ Ἁγία Γραφή. Τό «βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως» τοῦ προφήτου Δανιήλ (9,27, 12,11) καί ἡ σχετική μαρτυρία τοῦ Ἰησοῦ (Ματθ. 24,15, Μάρκ. 13,14). Οἱ ἀναφορές τῶν ἀποστόλων Παύλου (Β' Θεσ. 2, 3-12) καί Ἰωάννου (Α' Ἰω. 1,17, 2,18, 2,22, 4,3). Οἱ συμβολικές περιγραφές τῆς Ἀποκαλύψεως: τό «ἐκ τῆς θαλάσσης θηρίον» (Ἀποκ. 13, 1-18), ἡ «Βαβυλών» (Ἀποκ. 17, 1-18) κ.ἄ. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας (Ἰππόλυτος Ρώμης, Κύριλλος Ἱεροσολύμων, Ἰωάννης Δαμασκηνός, Ἀνδρέας Καισαρείας, Ἀρέθας Καισαρείας κ.ἄ.) διευκρινίζουν καί ἑρμηνεύουν τίς σχετικές βιβλικές μαρτυρίες.

Ομιλία στην 25η Μαρτίου 2017

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ 25η ΜΑΡΤΙΟΥ 2017

ΤΗΣ

κ. ΦΑΝΗΣ ΑΧ. ΖΑΧΑΡΙΑΔΟΥ

ΦΙΛΟΛΟΓΟΥ

Στην εποχή μας υπάρχουν δύο τάσεις στα θέματα του πολιτισμού, της παιδείας και όχι μόνο, η μια τάση που καθοδηγείται απ' τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, αυτή θέλει τους λαούς να εγκαταλείψουν τις ιδιαιτερότητες τους, να μιλούν την ίδια γλώσσα, να έχουν τις ίδιες αισθητικές προτιμήσεις, να αρνούνται την διαφορετική ιστορία και παράδοση τους, γιατί αυτό υπηρετεί τα μεγάλα μονοπώλια. Απ' την άλλη υπάρχει η τάση των συνειδήσεων που είναι αφυπνισμένες, των πνευματικών ανθρώπων που βλέπουν ως ένα μεγάλο κίνδυνο μια τέτοια πνευματική κλωνοποίηση του ανθρώπου και οι φωνές αυτές όλο και πληθαίνουν όσο ο κίνδυνος αυτής της μορφής της παγκοσμιοποίησης μεγαλώνει, τονίζουν την ανάγκη της παιδείας, του σεβασμού της εθνικής ιστορίας χωρίς αυτό να σημαίνει άρνηση της διαφορετικότητας και υιοθέτηση ρατσιστικών συμπεριφορών.

Νεκταρίου Ιεροσολύμων, Εγκύκλιος (1662 μ.Χ.)

ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΠΕΤΡΟΥ ΜΟΓΙΛΑ

1662 μ.Χ.

Νεκτάριος,  ἐλέῳ Θεοῦ Πατριάρχης τῆς ἁγίας πόλεως Ἱερουσαλὴμ καὶ πάσης Παλαιστίνης. πᾶσι τοῖς ἐντευξομένοις Ὀρθοδόξοις, ἀδελφοῖς ἀγαπητοῖς καὶ τέκνοις ἐν Κυρίῳ, χάρις, εἰρήνη καὶ ἔλεος ἀπὸ Θεοῦ.

Μὴ δὴ παρέργως, ἀναγνῶστα φίλτατε, ταύτην τὴν βίβλον μέτιθι, εἴ σοι βουλή, τῶν εἴη πρὸς πίστιν ὀρθὴν παιδαγωγηθῆναι, καὶ περιϊὼν ἔτι ἐν τῷ ὑλώδει τούτῳ σώματι τοῖς τοῦ ἀΰλου φωτὸς ἁμαρύγμασιν ἐλλαμφθῆναι, ὅπερ ἐστὶ ζῆν ὑπὲρ τὰ ὁρώ­μενα καὶ μετὰ Θεοῦ γενέσθαι τῷ νῷ ἀνιπτάμενος. Σύντομον καὶ γάρ, οὐχ ἧττον δὲ καὶ σαφῆ, περίληψιν ὀρθῶν ἔχει δογμάτων, ὥσπερ κἀκ τῆς ἐπιγραφῆς αὐτῆς ἀριδήλως σοι προαναφανεῖται· ἐπιγράφεται μὲν γὰρ Ὀρθόδοξος Ὁμολογία τῶν Γραι­κῶν, δηλαδὴ εἰλικρινὴς καὶ καθαρά, τῷ μηδ’ ὁπωσοῦν νεωτερισμοῦ τινος ἐπιμιξίαν ἔχειν ἐξ ἑτέρου θρησκεύματος· συντέτακται δὲ τὸ μὲν πρῶτον παρὰ τῆς τῶν Ῥώ­σων Ἐκκλησίας (στιχούσης ἄνωθεν τῷ ὀρθῷ τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας κανόνι), ἐξ αἰτίας ὁρμωμένης τοιαύτης. Πέτρος Μογίλας (ὁ καὶ πρὸ ὀλίγου τῶν τῇδε μεταστὰς καὶ πρὸς τὸν Θεὸν ὁσίως μεταχωρήσας), παρὰ τοῦ ἀοιδίμου καὶ μακαριωτάτου Πατριάρχου τῶν Ἱεροσολύμων κυρίου Θεοφάνους προβληθεὶς καὶ χειροτονηθεὶς ὀρθόδοξος μητροπολίτης, καὶ τοὺς οἴακας ἐγχειρισθεὶς τῆς κατὰ τὸ Κίοβον μητροπόλεως· ἐνέτυχε τῷ ποιμνίῳ συμπεφυρμένῳ νεωτερισμοῖς τισι τῶν ἐτεροδοξούντων, ἀπᾴδουσι πάντῃ τοῦ ὀρθοῦ καὶ ἀρχαίου σφῶν δόγματος.

Συνοδική επικύρωσις Ομολογίας Πέτρου Μογίλα (1643 μ.Χ.)

ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΕΠΙΚΥΡΩΣΙΣ

ΤΗΣ

ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΠΕΤΡΟΥ ΜΟΓΙΛΑ

1643 μ.Χ.

Παρθένιος ἐλέῳ Θεοῦ Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, νέας Ῥώμης, καὶ οἰκουμενικὸς Πατριάρχης.

Ἡ μετριότης ἡμῶν μετὰ καὶ τῆς περὶ αὐτὴν ἱερᾶς τῶν ἀρχιερέων Συνόδου καὶ τοῦ κλήρου, διελθόντες τὸ πεμφθὲν ἡμῖν παρὰ τῆς ἀδελφῆς ἡμῶν Ἐκκλησίας τῆς μικρᾶς Ῥωσίας βιβλίον, τὸ ἐπιγραφὴν ἔχον, «Ὁμολογία τῆς ὀρθοδόξου πίστεως τῆς καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ», τὴν πραγματείαν αὐτοῦ ποιούμενον ἐν τρισὶ μέρεσιν, εἴς τε τὴν πίστιν καὶ τὴν ἀγάπην καὶ τὴν ἐλπίδα· καὶ τὴν μὲν πίστιν διαιροῦν εἰς τὰ δώδεκα ἄρθρα τῆς πίστεως, ἤτοι τοῦ ἱεροῦ συμβόλου· τὴν δὲ ἀγάπην εἰς τὰς δέκα ἐντολὰς καὶ εἰς λοιπὰ ἀναγκαῖα τῆς ἱερᾶς καὶ θεοπνεύστου παλαιᾶς τε καὶ νέας Γραφῆς· καὶ τὴν ἐλπίδα εἰς τὴν κυριακὴν φωνὴν καὶ τοὺς ἐννέα μακαρισμοὺς τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου· εὕρομεν αὐτὸ ἐπακόλουθον τοῖς δόγμασι τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καὶ ὁμόφωνον τοῖς ἱεροῖς κανόσι, κατ’ οὐδὲν ἐναντιούμενον αὐτῇ· οὗ τὸ ἀντικρὺ δεύτερον μέρος εἰς λατινικὴν γλῶσσαν ἐμπεριέ­χεται, καὶ οὐ διήλθομεν αὐτὀ. Ἐπικυροῦμεν οὖν αὐτό, μόνον τὸ ἐν τῇ ἡμέτερᾳ διαλέκτῳ τυγχάνον, καὶ ἀποφαινόμεθα γνώμῃ κοινῇ συνοδικῇ, πάντα εὐσεβῆ καὶ ὀρθόδοξον ὄντα ὑπὸ τὴν Ἀνατολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν χριστιανόν, ἀναγνώσκειν αὐτό, καὶ μὴ ὀποστρέφεσθαι. Ὅθεν καὶ ὑπεγράφη εἰς διηνεκῆ τὴν ἀσφάλειαν, ἐν ἔτει αχμγ΄, μηνὶ Μαρτίῳ, ἡμέρᾳ ια΄.

Παρθένιος ἐλέῳ Θεοῦ Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, νέας Ῥώμης, καὶ οἰκουμενικὸς Πατριάρχης.

Ἰωαννίκιος ἐλέῳ Θεοῦ Πάπας καὶ Πατριάρχης τῆς μεγάλης πόλεως Ἀλεξαν­δρείας καὶ κριτὴς τῆς οἰκουμένης.

Μακάριος ἐλέῳ Θεοῦ Πατριάρχης τῆς μεγάλης θεουπόλεως Ἀντιόχειας.

Παΐσιος ἐλέῳ Θεοῦ Πατριάρχης τῆς ἁγίας πόλεως Ἱερουσαλήμ.

(Ἕπονται 22 ὑπογραφαὶ συνοδικῶν ἀρχιερέων καὶ ἄλλων ὀφφικιούχων κληρικῶν).

ΠΗΓΗ:

Ἰω. Καρμίρη, Τὰ Δογματικὰ καὶ Συμβολικὰ Μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας,

τ. ΙΙ, ἐν Ἀθήναις 1953, σ. 592-593.

Επιστολή της εν Ιασίω Συνόδου (1642 μ.Χ.)

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΝ ΙΑΣΙΩ ΤΟΠΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

ΠΡΟΣ
ΤΟΝ ΗΓΕΜΟΝΑ ΤΗΣ ΜΟΛΔΟΒΛΑΧΙΑΣ
1642 μ.Χ.

(ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΤΟΥ ΛΟΥΚΑΡΕΩΣ)

Τῷ ἐκλαμπροτάτῳ καὶ μεγαλοπρεπεστάτῳ Δουκί, θεοσεβεστάτῳ αὐθέντῃ καὶ ἡγεμόνι πάσης Μολδοβλαχίας, κυρίῳ κυρίῳ Ἰωάννῃ Βασιλείῳ Βοεβόδᾳ, σωτηρίαν παρὰ Θεοῦ.

Σὸν ἦν ὡς ἀληθῶς, Δοὺξ μεγαλοπρεπέστατε, τύποις ἐκδοῦναι καὶ τὰ συνοδικὰ ταὐτὶ γράμματα. Ἐπειδὴ γάρ σοι τὸ σύνθημα δέδωκεν ὁ Κύριος, τοῦ εἶναι τῆς Ἐκ­κλησίας αὐτοῦ πρόμαχον καὶ τῶν αἱρέσεων γενναῖον καταλύτην, σὲ μόνον ἐκ πάντων τῶν ἐπὶ γῆς ἡγεμόνων ὡς εὔχρηστον αὑτῷ ἐκλεξάμενος· τίνι ἂν ἄλλῳ ἐπέκειτο τὰς κακοδοξίας στηλιτεῦσαι, εἰ μὴ ἄρα τῇ σῇ θεοσεβεστάτῃ μεγαλονοίᾳ, ὃς ἰδὼν τὰς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας ταραττομένας ἐπὶ τοῖς νεωστὶ ἀναφανεῖσι καλουϊνικοῖς κεφαλαίοις, διατεινομένοις ἡμετέροις εἶναι, τῷ ἐπιγράφεσθαι «ἀνατολικὴ ὁμο­λογία τῆς χριστιανικῆς πίστεως», οὐδ’ ὁτιοῦν κατενάρκησας, ἀλλὰ πάντα κάλων κινήσας, οὐκ ἀπέστης ἕως οὗ μεταπεμψάμενος τοποτηρητὰς τοῦ ἁγιωτάτου καὶ ἀποστολικοῦ θρόνου τοῦ οἰκουμενικοῦ καὶ πάσης τῆς περὶ αὐτὸν ἱερᾶς συνόδου, καὶ ἀπὸ Ῥωσίας λεγάτους τῆς ἐκεῖθεν Ἐκκλησίας, σὺν αὐτοῖς πάντα τὰ νενοθευμένα κατέρραξας δόγματα, δημοσίοις βίβλοις ἐγκρίνας τε καὶ κυρώσας τὰ τῆς Ἀνατο­λικῆς Ἐκκλησίας γνήσια διδάγματα· καὶ νῦν πᾶσι τοῖς χριστιανῶν παισὶν Ὀρθοδόξοις, ἐκκαλύπτων τὸν ἐγκεκρυμμένον ἰὸν τοῖς κεφαλαίοις ἐκείνοις, κοινῶς προκεῖσθαι ἐθέσπισας, ἣν ἔχει δόξαν περὶ αὐτὰ ἡ καθ’ ἡμᾶς τοῦ Χριστοῦ μεγάλη Ἐκκλησία, ἐφ’ ᾧ ἔχει πανταχῇ τὰ τοῦ Κυρίου πρόβατα διαγινώσκειν, ὁποίων βρώματων ἀπέχεσθαι χρή, καὶ ποίαις τισὶ νομαῖς ἀναμφιβόλως προσπέλαζειν. Διὸ χαρίτας τῷ Θεῷ ἀποδιδόντες ἐπὶ τοῖς διὰ σοῦ παρ’ αὐτοῦ οἰκονομηθεῖσιν ἡμῖν, ἐξ ὅλης ψυχῆς ἱκετεύομεν αὐτὸν τὴν παροῦσαν ζωὴν μακραίωνά τε καὶ εἰρηνικήν σο δωρήσασθαι, τὸν τῆς ἡγεμονίας θρόνον μέχρι τέλους κοσμοῦντα ἐν τῇ αὐτοῦ χάριτι, ἐν <δέ> τῇ μελλούσῃ ἐκ τῶν ἐπὶ γῆς <εἰς> τὰ οὐράνια μεταθέσθαι σε βασίλεια.

Οἱ ἀπὸ Κωνσταντινουπόλεως λεγάτοι καὶ ἐξάρχοι Πατριαρχικοί.

   Ὁ πρῴην Νικαίας Πορφύριος.

   Μελέτιος Συρίγος, Ἱερομόναχος καὶ κῆρυξ τοῦ Εὐαγγελίου.

Καὶ οἱ ἀπὸ Ῥωσίας λεγάτοι.

   Ἡσαΐας Τρόφιμος, ἡγούμενος τοῦ ἁγίου Νικολάου.

   Ἰγνάτιος ὁ Ξενοβίκιος, ὁ τοῦ Εὐαγγελίου κῆρυξ.

   Ἰωσὴφ Κονονοβίκιος, ἡγούμενος τῶν ἁγίων Θεοφανείων.

ΠΗΓΗ:

Ἰω. Καρμίρη, Τὰ Δογματικὰ καὶ Συμβολικὰ Μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τ. Β΄, ἐν Ἀθήναις 1953, σ. 581-582.

Επιστολή της εν Κωνσταντινουπόλει Συνόδου (1642 μ.Χ.)

ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

ΤΗΣ ΕΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΝ ΙΑΣΙΩ ΤΟΠΙΚΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ
1642 μ.Χ.

(ΠΕΡΙ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΤΟΥ ΛΟΥΚΑΡΕΩΣ)

Παρθένιος

ἐλέῳ Θεοῦ Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, νέας Ῥώμης,

καὶ οἰκουμενικός Πατριάρχης

Τῆς ἡμῶν μετριότητος συνοδικῶς προκαθήμενης, συνεδριαζόντων αὐτῇ καὶ τῶν ἱερωτάτων ἀρχιερέων καὶ ὑπερτίμων, τῶν ἐν ἁγίῳ Πνεύματι ἀγαπητῶν αὐτῆς ἀδελφῶν καὶ συλλειτουργῶν, καὶ τῶν τιμιωτάτων κληρικῶν τῆς καθ’ ἡμᾶς τοῦ Χριστοῦ μεγάλης Ἐκκλησίας, προήχθησαν εἰς μέσον κεφάλαιά τινα, ἐπιγραφὴν ἔχοντα τοῦ πρὸ ἡμῶν Πατριάρχου γέροντος κυρ. Κυρίλλου, περὶ ὧν ἐζητήθη, εἰ χρὴ ταῦτα ὡς εὐσεβῆ λογίζεσθαι καὶ κατέχειν, ἢ ὡς τῆς ἡμετέρας ἀνατολικῆς καὶ ἀποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας ἀλλότρια ἀποκηρύττεσθαι. Διὸ πᾶσα ἡ ἱερὰ Σύνοδος αὕτη, ἕκαστον αὐτῶν ἐπιμελῶς ὑπεξελθόντες καὶ τὸν νοῦν τῶν γεγραμμένων ἀνακρίναντες, εὗρον αὐτὰ πάντα, τοῦ ἑβδόμου ἐκτός, τῆς καλβινικῆς ἀντεχόμενα αἱρέσεως, καὶ ὡς πορρωτάτω τῆς χριστιανικῆς τῶν ἀνατολικῶν θρη­σκείας ἀπέχοντα.

Πέτρου Μογίλα, Ομολογία Πίστεως (1638/1641 μ.Χ.), Μέρος Γ΄

ΠΕΤΡΟΥ ΜΟΓΙΛΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ

«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

ΤΗΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ»

1638/1642 μ.Χ.

ΜΕΡΟΣ Γ΄

Δεῖτε τό Α1 Μέρος στήν ἱστοσελίδα:

http://sathanasoulias.blogspot.gr/2017/03/16381641.html

τό Α2 Μέρος στήν ἱστοσελίδα:

http://sathanasoulias.blogspot.gr/2017/03/16381641_24.html

καί τό Β΄ Μέρος στήν ἱστοσελίδα:

http://sathanasoulias.blogspot.gr/2017/04/16381641.html

Τρίτον μέρος

τῆς Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας.

Περὶ ἀγάπης

Ἐρώτησις α΄. Τί περιέχει τὸ τρίτον μέρος τῆς Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας;

Ἀπόκρισις. Τὸ τρίτον μέρος τῆς Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας διαλαμβάνει περὶ τῆς εἰς Θεὸν καὶ τὸν πλησίον ἀγάπης, τὴν ὁποίαν περιέχει ἡ θεία δεκάλογος· τὴν ὁποίαν (δεκάλογον) ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἐβεβαίωσεν εἰς τὸν νέον νό­μον καὶ τελειότερον ἐδίδαξε, διὰ τὸ ὁποῖον λέγει· «ὃς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐν­τολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτω τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν· ὃς δ’ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν»[1].

Ἐρώτησις β΄. Διὰ νὰ ἀνακρίνωμεν τὰς θείας ἐντολὰς ταύτας τί χρειαζόμεσθαν;

Ἀπόκρισις. Πρέπει νὰ προλάβωμεν τοῦτο, πῶς ἀπὸ τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ ἄλλαις προστάσσουσι νὰ κάνωμεν τὸ καλὸν καὶ ἄλλαις κωλύουσιν ἀπὸ τὸ νὰ κάνωμεν τὸ κακόν. Διὰ τοῦτο ὁποῖος θέλει νὰ κατανόησῃ τὰς ἐντολὰς ταύτας, πρέ­πει νὰ γνωρίσῃ πρῶτον ποῖον εἶναι τὸ ἀγαθὸν καὶ ποῖον τὸ κακόν· καὶ ἀγαθὸν μὲν κυρίως εἶναι ἡ ἀρετή, κακὸν δὲ κυρίως ἡ ἁμαρτία. Διὰ τοῦτο πρῶτον πρέπει νὰ ὁμιλήσωμεν περὶ ἀρετῶν καὶ κακιῶν, ἔπειτα περὶ τῶν δέκα ἐντολῶν τοῦ Κυ­ρίου καὶ Θεοῦ ἡμῶν.