Ἀγαπητοί φίλοι,

Σᾶς καλωσορίζω στό προσωπικό μου ἱστολόγιο καί σᾶς εὔχομαι καλή περιήγηση. Σ’ αὐτό θά βρεῖτε κείμενα θεολογικοῦ καί πνευματικοῦ περιεχομένου, ὅπως κείμενα ἀναφερόμενα στήν πίστη καί Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ἀντιαιρετικά κείμενα, κείμενα πνευματικῆς οἰκοδομῆς, κείμενα ἀναφερόμενα σέ προβληματισμούς καί ἀναζητήσεις τῆς ἐποχῆς μας καί, γενικά, διάφορα στοιχεῖα ἀπό τήν πίστη καί ζωή τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.

Εὔχομαι τά κείμενα αὐτά καί κάθε ἀνάρτηση σ’ αὐτό τό ἱστολόγιο νά φανοῦν χρήσιμα σέ ὅσους ἐνδιαφέρονται, νά προβληματίσουν θετικά, νά ἀφυπνίσουν καί νά οἰκοδομήσουν πνευματικά.

Ἡ εὐλογία καί ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου νά εἶναι πάντοτε μαζί σας.

Μετά τιμῆς καί ἀγάπης.

π. Σωτήριος Ἀθανασούλιας

Ἐφημέριος Μητροπολιτικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Βασιλείου Τριπόλεως.

Πέμπτη 23 Ιουλίου 2026

«Βασίλειος ο Μέγας», τεύχ. 110, Απρ. - Ιουν. 2026

 


ΤΕΥΧΟΣ 110        ΤΡΙΠΟΛΙΣ     ΑΠΡΙΛΙΟΣ - ΙΟΥΝΙΟΣ 2026

 

ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ

ΧΑΡΙΤΙ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΑΝΤΙΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΑΓΙΟΥ ΠΑΣΧΑ 2026 

Πρός

Τόν Ἱερόν Κλῆρον, τίς Μοναστικές Ἀδελφότητες καί τόν εὐσεβῆ Λαόν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μαντινείας καί Κυνουρίας. 

«Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, Ἅδου τήν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν»

Ἀγαπητά μου παιδιά, ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Ἡμέρα εὐφροσύνης ἀνέτειλε καί πάλι. Ἡμέρα Ἀναστάσεως. Ἡμέρα Ἐλπίδος καί Σωτηρίας.

Πράγματι, ὁ ἰσχυρός ἀναστάσιμος παιάνας, τό «Χριστός Ἀνέστη», ὑπάρχει ὡς διαρκές κήρυγμα στή βιοτή, στήν ἐμπειρία, στή λειτουργική ζωή, στό θεμέλιο τῆς πίστεώς μας.

«Εἰ δέ Χριστός οὐκ ἐγήγερται, ματαία ἡ πίστις ἡμῶν, κενόν ἄρα τό κήρυγμα ἡμῶν», ἀναφωνεῖ ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν. Δέν εἶναι ὑπερβολή νά ποῦμε αὐτή τήν ἱερή ὥρα ὅτι χωρίς τήν Ἀνάσταση δέν θά εἴχαμε τή δυνατότητα νά μιλᾶμε γιά ὀρθόδοξη χριστιανική πίστη. Ἄν ἀφαιρέσει κάποιος τήν Ἀνάσταση ἀπό τήν πίστη, τότε ἀποστεοποιεῖται τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καί ἡ πίστη καταλήγει ἕνα φιλοσόφημα καί ἕνας ἰδεολογικός τόπος, ὅπου ἠχεῖ ὡς παράλογο τό ἄκουσμα τοῦ Ἀναστάσιμου κανόνα, «Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, Ἅδου τήν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν».

Τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν ἀλλά καί τῆς προσωπικῆς μας Ἀναστάσεως, βιώνεται μυστικά, ἐσωτερικά ἀλλά πολύ δυνατά καί ὀντολογικά στό χῶρο τῆς καρδιᾶς τοῦ καθενός μας. Αὐτό τό βίωμα κυριαρχοῦσε στήν καρδιά τῶν Ἀποστόλων, τῶν Ἁγίων, τῶν Μαρτύρων καί τῶν Νεομαρτύρων τῆς πίστεώς μας.

Ὁ ἄνθρωπος πού πιστεύει καί προσδοκᾶ τήν Ἀνάσταση, μπορεῖ νά ἀντιληφθεῖ τήν εὐκαιρία ἑνός νέου ξεκινήματος ζωῆς, ἑνός νέου βηματισμοῦ στό ἦθος, στήν ἀξία καί στήν τιμή τῆς παρούσας ζωῆς.

Οἱ σκέψεις μας, οἱ κινήσεις μας, ὅλος ὁ ἄνθρωπος, ἀποκτᾶ μέ τήν Ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου τήν εὐκαιρία τῆς ἀναδημιουργίας. Αὐτό, βέβαια, σ’ ἕναν κόσμο πού ἀγωνιᾶ καί κοπιάζει μόνο γιά τήν ἐφήμερη ἀπόλαυση καί τόν εὐδαιμονισμό, ἠχεῖ ὡς παράτολμος λόγος.

Ἐδῶ ἀκριβῶς σημειώνεται ἡ τεράστια διαφορά.

Ὁ χριστιανός ζεῖ μέσα στόν κόσμο καί δείχνει μέ τήν ὑπευθυνότητά του στή διαχείριση τῆς ζωῆς του τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως. «Εἴμαστε τέκνα τῆς Ἀναστάσεως», ὁμολογεῖ ὁ μακαριστός γέροντας τῶν Ἐξαρχείων.

Ἀνάσταση σημαίνει ἀναδημιουργία. Ἐλᾶτε ἀπόψε νά αὐξήσουμε τήν πίστη μας στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί στόν Ἀναστάντα.

Ἡ Ἐκκλησία μας, κατ’ ἐξοχήν Ἐκκλησία τῆς Ἀναστάσεως, αὐτό ἐξαγγέλλει ἀπόψε μέ δυνατή καί ἰσχυρή φωνή πού φθάνει ἕως τόν Ἅδη.

Ἀνάσταση σημαίνει ζωή!

Ἀνάσταση σημαίνει φῶς!

Ἀνάσταση σημαίνει ἐλπίδα!

Γι’ αὐτό τό λόγο, ἡ Ἁγία Ἐκκλησία μας λατρεύει τόν Ἀναστάντα Χριστόν ὡς Θεόν Ζωντανόν, Ὑπαρκτόν, Αἰώνιον, ὡς Θεόν πού δίδει ζωή, φῶς κι ἐλπίδα στήν ὕπαρξη τοῦ κάθε πιστοῦ.

«Ἐγώ εἰμί ἡ ζωή καί τό φῶς τῶν ἀνθρώπων», εὐαγγελίζεται ὁ ἴδιος ὁ Θεάνθρωπος.

Ἀγαπητοί μου,

Εἶναι πολύ συγκινητικό καί σημαντικό τό γεγονός ὅτι ζοῦμε μέσα στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας μας, πού εἶναι τό Σῶμα τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ.

Σ’ ἕναν κόσμο πού ἡ δυσοσμία τοῦ θανάτου καί τῆς ἀπελπισίας κυριαρχοῦν, ἡ Ἐκκλησία καί ἡ πίστη μας σταθερά ὁμολογοῦν: «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!», ὡς εὐκαιρία νέας πνοῆς καί ἀναδημιουργίας τοῦ κόσμου, τῆς κτίσεως, τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως.

Ἄς μείνουμε λοιπόν σταθεροί σέ αὐτό τό ἦθος τῆς πίστεως, διότι ἀλίμονο ἐάν πάψουμε νά ἐλπίζουμε στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί τῆς ἰδικῆς μας, ὡς ἐλπίδα ζωῆς καί ἀνακαίνισης προσωπικῆς καί τοῦ σύμπαντος κόσμου.

Διάπυρος πρός Κύριον εὐχέτης πάντων ὑμῶν

† Ὁ Μαντινείας καί Κυνουρίας ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ

 

Μιά Πατερική θεώρηση τῆς Πεντηκοστῆς 

Ὅταν συμπληρώθηκε ἡ πεντηκοστή ἡμέρα ἀπό τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, ἐνῶ ὅλοι οἱ Μαθητές ἦταν συγκεντρωμένοι μαζί καί βρίσκονταν ὁμόψυχοι στό ὑπερῷο, στόν ἐπάνω ὄροφο ἐκείνου τοῦ ἱεροῦ οἰκήματος, ἀλλά καί στό προσωπικό τους ὑπερῷο, στόν νοῦ του συναγμένος ὁ καθένας (γιατί ἦταν σέ ἡσυχία καί ἀφιερωμένοι στή δέηση καί στήν ὑμνολογία πρός τόν Θεό), ξαφνικά, λέει ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς, «ἀκούστηκε ἦχος ἀπό τόν οὐρανό, σάν ἀπό ὁρμή βίαιου ἀνέμου καί γέμισε τόν οἶκο πού κάθονταν». Εἶναι βίαιος, γιατί νικᾶ τά πάντα καί ξεπερνᾶ τά τείχη τοῦ πονηροῦ, γκρεμίζει κάθε ὀχύρωμα τοῦ ἐχθροῦ, ταπεινώνει τούς ὑπερήφανους, ἀνυψώνει τούς ταπεινούς στή καρδιά καί διασπᾶ τούς συνδέσμους τῶν ἁμαρτημάτων. Γέμισε δέ ὁ οἶκος ἐκεῖνος, ὅπου ἦσαν, καί ἔγινε κολυμβήθρα πνευματική, ἐκπληρώνοντας τήν ἐπαγγελία τοῦ Κυρίου, πού τούς ἔλεγε, πρίν ἀναληφθεῖ: «Ὁ Ἰωάννης βάπτισε μέ νερό, ἐνῶ ἐσεῖς θά βαπτισθῆτε μέ Ἅγιο Πνεῦμα, μετά ἀπό λίγες μέρες».

Μνήμη ἁγίου Ἐπιφανίου καί ὀνομαστήρια τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου μας
στόν Μητροπολιτικό Ναό (12/5/2026)


Ἀλλά καί τό ὄνομα, πού ἔδωσε σ᾿ αὐτούς, τό ἐπαληθεύει. Γιατί μέ τόν ἦχο αὐτό ἀπό τούς οὐρανούς οἱ Ἀπόστολοι ἔγιναν πραγματικά «υἱοί βροντῆς». «Καί φάνηκαν σ᾿ αὐτούς γλῶσσες διαμεριζόμενες σάν φωτιᾶς, καί κάθισε στόν καθένα τους ἀπό μία, καί γέμισαν ὅλοι Ἅγιο Πνεῦμα, καί μιλοῦσαν ἄλλες γλῶσσες, ὅπως τούς ἔδιδε τό Πνεῦμα νά μιλοῦν».

Ἀλλά, γιά ποιό λόγο φάνηκε τό Πνεῦμα σέ σχῆμα γλωσσῶν;

Ἀφ᾿ ἑνός γιά νά ἐπιδείξει τή συμφυΐα του, τή σχέση του μέ τόν Λόγο τοῦ Θεοῦ, γιατί τίποτε δέν εἶναι συγγενέστερο στόν λόγο ἀπό τή γλώσσα. Συγχρόνως δέ, καί γιά τή χάρη τῆς διδασκαλίας, γιατί ὁ κατά Χριστόν διδάσκαλος χρειάζεται χαριτωμένη γλώσσα.

Γιατί φανερώθηκε τό Ἅγιο Πνεῦμα μέ πύρινες γλῶσσες;

Ὄχι μόνο γιατί ἔχει τήν ἴδια οὐσία τό Ἅγιο Πνεῦμα μέ τόν Πατέρα καί τόν Υἱό (γιατί πῦρ εἶναι ὁ Θεός μας), ἀλλά καί γιά τή διπλή ἐνέργεια τοῦ κηρύγματος τῶν Ἀποστόλων. Γιατί τό κήρυγμα μπορεῖ ταυτόχρονα νά εὐεργετεῖ καί νά τιμωρεῖ. Ὅπως ἡ φωτιά ἔχει διπλή ἰδιότητα, δηλαδή φωτίζει καί φλογίζει (καίει), ἔτσι καί ὁ λόγος τῆς διδασκαλίας, ὅσους ὑπακούουν τούς φωτίζει, καί ὅσους ἀπειθοῦν τούς παραδίδει τελικά στό πῦρ καί στήν κόλαση. Εἶπε δέ γλῶσσες, ὄχι φωτιᾶς, ἀλλά σάν φωτιᾶς, γιά νά μή νομίσει κανείς ὅτι τό πῦρ ἐκεῖνο εἶναι αἰσθητό καί ὑλικό, ἀλλά γιά νά ἀντιληφθοῦμε τήν ἔλευση τοῦ Πνεύματος μέ κάποιο παράδειγμα.

Γιά ποιό λόγο οἱ γλῶσσες φάνηκαν νά διαμερίζονται σ᾿ αὐτούς;

Γιατί μόνο στόν Χριστό, πού ἦλθε καί Αὐτός ἀπό τόν οὐρανό, δέν δίδεται μέ μέτρο τό Πνεῦμα ἀπό τόν Πατέρα. Ἐκεῖνος, καί κατά σάρκα, ἀκόμη εἶχε ὁλόκληρη τή θεία δύναμη καί τήν ἐνέργεια, ἐνῶ σέ κανέναν ἄλλο δέν ἔγινε χωρητή ὅλη ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀλλά ἀτομικά ὁ καθένας ἀποκτᾶ ἄλλος τό ἕνα καί ἄλλος τό ἄλλο ἀπό τά χαρίσματα, γιά νά μή νομίσει κανείς ὅτι ἡ Χάρη πού δίδεται ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα στούς Ἁγίους εἶναι φύση.

Τό δέ «ἐκάθισε» δέν ὑποδηλώνει μόνο τό δεσποτικό ἀξίωμα, ἀλλά καί τό ἑνιαῖο τοῦ θείου Πνεύματος. Κάθισε πάνω στόν καθένα τους καί πληρώθηκαν ὅλοι Ἅγιο Πνεῦμα, γιατί καί ὅταν διαμερίζεται μέ τίς διάφορες δυνάμεις καί ἐνέργειές Του, σέ κάθε ἐνέργεια παρευρίσκεται καί ἐνεργεῖ ὁλόκληρο τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἀμερίστως μεριζόμενο καί ὁλοκληρωτικά μετεχόμενο, σύμφωνα μέ τήν εἰκόνα τῆς ἡλιακῆς ἀκτίνας. Λαλοῦσαν δέ «ἄλλες γλῶσσες», δηλαδή διαλέκτους, γιατί ἔγιναν ὄργανα τοῦ θείου Πνεύματος, ἐνεργοῦντα καί κινούμενα σύμφωνα μέ τή θέληση καί τή δύναμη Ἐκείνου.

Αὐτά προαναγγέλθηκαν καί μέσῳ τῶν Προφητῶν Του, ὅπως τοῦ Ἰεζεκιήλ: «θά σᾶς δώσω καρδιά νέα καί Πνεῦμα νέο θά βάλω μέσα σας, τό Πνεῦμα μου» (Ἰεζ. 36,26). Τοῦ Ἰωήλ: «στίς ἔσχατες μέρες θά ἐκχύσω ἀπό τό Πνεῦμα μου ἐπάνω σέ κάθε ἄνθρωπο» (Ἰωήλ 2,28). Τοῦ Μωυσῆ: «ποιός θά καταστήσει προφῆτες ὅλο τόν Λαό τοῦ Κυρίου, ὅταν δώσει ὁ Κύριος σ᾿ αὐτούς τό Πνεῦμα Του;».

Ἀλλά καί ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἔλεγε: «ὅποιος πιστεύει σέ μένα, θά ρεύσουν ποτάμια ζωντανοῦ ὕδατος ἀπό τήν κοιλιά του», τό ὁποῖο ἑρμηνεύοντας ὁ εὐαγγελιστής, λέει: «τοῦτο τό ἔλεγε γιά τό Πνεῦμα, πού ἐπρόκειτο νά λαμβάνουν ὅσοι πιστεύουν σ᾿ Αὐτόν» (Ἰω. 17,39). Ἔλεγε, ἐπίσης, στούς Μαθητές Του: «ἄν μέ ἀγαπᾶτε, θά τηρήσετε τίς ἐντολές μου, κι ἐγὼ θά ζητήσω ἀπό τόν Πατέρα νά σᾶς στείλει ἄλλον Παράκλητο, γιά νά μείνει μαζί σας αἰώνια, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας» καί «ὁ δέ Παράκλητος, τό Ἅγιο Πνεῦμα, πού θά στείλει ὁ Πατέρας στό ὄνομά μου, ἐκεῖνος θά σᾶς διδάξει τά πάντα» καί «θά σᾶς ὁδηγήσει σέ ὅλη τήν ἀλήθεια». (Ἰω.14,15, 14,26, 15,26, 17,39).

Τώρα, λοιπόν, ἐκπληρώθηκε ἡ ἐπαγγελία καί κατέβηκε τό Ἅγιο Πνεῦμα, σταλμένο καί δοσμένο ἀπό τόν Πατέρα καί τόν Υἱό. Καί ἀφοῦ περιέλαμψε τούς ἁγίους Μαθητές, τούς φώτισε σάν πραγματικές λαμπάδες καί τούς ἀνέδειξε φωστῆρες ὑπερκόσμιους καί παγκόσμιους. Ὅπως, ἄν κάποιος ἀνάψει ἀπό τήν ἀναμένη λαμπάδα μιά ἄλλη, καί ἀπό ἐκείνη ἄλλη, καί οὕτω καθεξῆς, ἔχει πάντοτε καί μόνιμα τό φῶς, κρατώντας το μέ τή διαδοχή, ἔτσι μέ τή χειροτονία τῶν Ἀποστόλων στούς διαδόχους τους διαδίδεται ἡ Χάρη τοῦ θείου Πνεύματος σέ ὅλες τίς γενεές καί φωτίζει ὅσους ὑπακούουν στούς ποιμένες καί διδασκάλους.

Τό Ἅγιο Πνεῦμα ἦταν πάντοτε καί συνυπῆρχε μέ τόν Υἱό στόν Πατέρα, συνδημιουργώντας στόν καιρό τους τά δημιουργήματα, καί συνανακαινίζοντας τά φθαρέντα, καί συγκρατώντας τά διαμένοντα, πανταχοῦ παρόν καί τά πάντα πληροῦν καί διέπον καί ἐφορῶν. Ὄχι μόνο παντοῦ, ἀλλά καί πάνω ἀπό τό πᾶν, οὔτε σέ ὅλο τόν αἰώνα καί τόν χρόνο μόνο, ἀλλά καί πρίν ἀπό κάθε αἰώνα καί χρόνο.

(Ἐλεύθερη ἀπόδοση ὁμιλίας τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ στήν Πεντηκοστή)

 

Ὁ ἅγιος Ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστής Μᾶρκος 

Στίς 25 Ἀπριλίου κάθε χρόνο ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τή μήμη τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου καί εὐαγγελιστοῦ Μάρκου. Ὁ Μᾶρκος καταγόταν ἀπό τήν πόλη τῶν Ἱεροσολύμων, ἦταν δὲ ἀνεψιός τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου Βαρνάβα. Ἔμεινε ὀρφανός ἀπό πατέρα καί τόν ἀνέθρεψε ἡ μητέρα του Μαρία. Κατά τήν Παράδοση, στήν οἰκία τῆς Μαρίας φιλοξενοῦντο πολλές φορές οἱ Μαθητές τοῦ Κυρίου. Ἐκεῖ ἔγινε ὁ Μυστικός Δεῖπνος, ἐκεῖ ἐμφανίστηκε ὁ Χριστός μετά τήν Ἀνάσταση, ἐκεῖ ἔγινε ἡ Ψηλάφηση τοῦ Θωμᾶ, ἐκεῖ ἔγινε τό γεγονός τῆς Πεντηκοστῆς! Πιθανόν καί ὁ ἴδιος ὁ Ἀπόστολος νά ἦταν αὐτόπτης στήν παιδική του ἡλικία σέ κάποια ἀπό τά γεγονότα τοῦ Πάθους τοῦ Κυρίου.

Πολύ νωρίς ἔθεσε τόν ἑαυτό του στήν ὑπηρεσία τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί τῶν ἁγίων Ἀποστόλων. Ἀκολούθησε τόν ἀπόστολο Παῦλο καί τόν θεῖο του Βαρνάβα σέ ἀποστολικές περιοδεῖες τους. Στή συνέχεια συνδέθηκε μέ τόν ἅγιο ἀπόστολο Πέτρο, ὁ ὁποῖος τόν ἀποκαλεῖ «υἱόν» του καί τοῦ ὁποίου ἔγινε μαθητής. Ἀκολούθησε δέ τόν ἀπόστολο Πέτρο στή Ρώμη.

Ἀπό τήν ἐκδρομή στήν Ἱερά Μονή Μαψοῦ Κορινθίας
(6/6/2026)

Ἐκεῖ συνέγραψε (περί τό 65 μ.Χ.) τό δεύτερο κατά σειρά Εὐαγγέλιο, πού φέρει τό ὄνομά του, σύμφωνα μέ τίς διηγήσεις καί τίς ὑποδείξεις τοῦ κορυφαίου τῶν Ἀποστόλων Πέτρου. Ἀπεσταλμένος τοῦ ἀποστόλου Πέτρου, κήρυξε τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ σέ ὁλόκληρη τή γῆ τῆς Αἰγύπτου, στή Λιβύη καί στήν Πεντάπολη ἀπό τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Τιβερίου (14-37 μ.Χ.) μέχρι τήν ἐποχή τοῦ Νέρωνος (54-68 μ.Χ.).

Στήν Κυρήνη τῆς Πενταπόλεως τέλεσε πολλά καί ἐξαίσια θαύματα. Ἀπό ἐκεῖ πῆγε στήν Ἀλεξάνδρεια καί ἔπειτα ἀλλοῦ, ἐνεργώντας παντοῦ θαυμαστά σημεῖα. Ἀφοῦ στήριξε τούς ἐκεῖ Χριστιανούς καί χειροτόνησε Ἐπισκόπους καί ἄλλους Κληρικούς, ἐπέστρεψε στήν Ἀλεξάνδρεια, εὐαγγελιζόμενος καί κηρύττωντας τόν λόγο τοῦ Θεοῦ.

Ἐκεῖ, ἕνας ὑποδηματοποιός ἄπιστος, πού ἔραβε κάποτε τό σχισμένο ὑπόδημα τοῦ Ἀποστόλου, τρύπησε μέ τό βελόνι τό χέρι του καί, ἀφοῦ πόνεσε πολύ, φώναξε· «Ὦ, Θεέ μου»! Ὁ Εὐαγγελιστής, λαμβάνοντας ἀφορμή ἀπό τό γεγονός αὐτό, τοῦ δίξαξε τήν πίστη στόν Χριστό. Ἔπειτα, ἀφοῦ θεράπευσε τήν πληγή του, τόν βάπτισε καί τόν χειροτόνησε Ἐπίσκοπο γιά τόν ἐκεῖ Θρόνο.

Ὅμως, οἱ προσκυνητές τῶν εἰδώλων, μή ἀνεχόμενοι νά αὐξάνεται καί νά ἐνισχύεται ἡ πίστη τοῦ Χριστοῦ, συνέλλαβαν τόν Ἀπόστολο, τόν ἔδεσαν μέ σχοινιά καί τόν ἔσερναν πάνω σέ πέτρες, ὥστε τό σῶμα του νά σχίζεται ἀπό αὐτές καί τό ἅγιο αἷμα του νά ποτίζει τήν αἰγυπτιακή γῆ.

Ἔπειτα τόν ἔριξαν στή φυλακή, ὅπου τοῦ ἐμφανίστηκε ὁ Κύριος Ἰησοῦς καί τοῦ ἀπεκάλυψε τή μέλλουσα δόξα, πού ἐπρόκειτο νά λάβει στούς οὐρανούς. Στή συνέχεια τόν ἔδεσαν πάλι καί μέ σκληρό καί ἀπάνθρωπο τρόπο τόν ἔσερναν στήν ἀγορά. Σπαρασσόμενος καί κοπτόμενος ἀπό τίς πέτρες, ὁ ἅγιος Ἀπόστολος Μᾶρκος παρέδωσε τό πνεῦμα του στόν Κύριο, πιθανῶς κατά τούς χρόνους τῆς βασιλείας τοῦ ἀσεβοῦς αὐτοκράτορος Νέρωνος (54-68 μ.Χ.).

Τό ἅγιο σῶμα του ἐτάφη ἀπό ἐκεῖ Χριστιανούς στήν τοποθεσία τοῦ Βουκόλου. Ἀργότερα οἰκοδομήθηκε ἐπί τοῦ τάφου του Ναός, πού ἀνεδείχθη μέγα προσκύνημα τῆς πόλεως. Τόν 14ο αἰώνα τά τίμια λείψανα τοῦ Εὐαγγελιστοῦ μεταφέρθηκαν στή Βενετία καί κατατέθηκαν στήν περίφημη βασιλική, πού ἀφιερώθηκε στό ὄνομά του.

Εἶναι ὁ ἱδρυτής τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξανδρείας, τοῦ ὁποίου διάδοχοι ὑπῆρξαν ὁ Μέγας Ἀθανάσιος (328-373), ὁ ἅγιος Κύριλλος (412–444), ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ἐλεήμων (610-621) κ.ἄ. Σώζεται δέ καί ἀρχαία Θ. Λειτουργία ὑπό τό ὄνομά του, ἡ ὁποία ἐτελεῖτο στό Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας ἐπί πολλούς αἰῶνες. Τή Θ. Λειτουργία τοῦ ἁγίου Μάρκου ἐξέδωσε πρόσφατα μέ ἐπιμέλειά του ὁ Ἐφημέριος τοῦ Μητροπολιτικοῦ μας Ναοῦ π. Σωτήριος Ἀθανασούλιας καί τέλεσε γιά πρώτη φορά στόν Ναό μας ὁ Προϊστάμενος τοῦ Ναοῦ καί Πρωτοσύγκελλος τῆς Μητροπόλεως Ἀρχ. Στέφανος Καπής στή μνήμη τοῦ Ἁγίου στίς 25/4/2026.

 

Ἀπό τήν δραστηριότητα τῆς ἐνορίας μας 

Μέ κατάνυξη καί λαμπρότητα τιμήθηκαν τά Ἅγια Πάθη καί ἑορτάσθηκε ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου καί φέτος στόν Μητροπολιτικό μας. Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Ἐπιφάνιος προέστη στίς Ἀκολουθίες τῶν Ἁγίων Παθῶν τῆς Μεγάλης Πέμπτης, τοῦ Ἐπιταφίου τῆς Μ. Παρασκευῆς, τῆς τελετῆς τῆς Ἀναστάσεως καί τῆς Ἀναστάσιμης Θ. Λειτουργίας. Τό ἀπόγευμα τοῦ Πάσχα τελέστηκε ὁ Ἑσπερινός τῆς Ἀγάπης προεξάρχοντος τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου μας κ. Ἐπιφανίου, μέ τή συμμετοχή τοῦ Θεοφ. Ἐπισκόπου Τεγέας κ. Θεοκλήτου. Στήν διάρκεια τῆς Ἀκολουθίας ἀνεγνώσθη τό Εὐαγγέλιο σέ διάφορες γλῶσσες. Στό τέλος ὁ Μητροπολίτης μας διένειμε σέ Ἱερεῖς, ἄρχοντες καί πιστούς κόκκινα αὐγά, ἀπευθύνοντας τόν ἀναστάσιμο χαιρετισμό «Χριστός ἀνέστη».

Ἡ μνήμη τοῦ ἁγίου Ἐπιφανίου Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου, καθώς καί τά ὀνομαστήρια τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου μας κ. Ἐπιφανίου, ἑορτάσθηκαν τήν Τρίτη 12/5/2026 στόν Μητροπολιτικό μας Ναό. Τήν παραμονή στήν Ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ χοροστάτησε ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Μαρωνείας καί Κομοτηνῆς κ. Παντελεήμων, συγχοροστατούντων τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν Μονεμβασίας καί Σπάρτης κ. Εὐσταθίου, Σύρου κ. Δωροθέου, Πατρῶν κ. Χρυσοστόμου, Φωκίδος κ. Θεοκτίστου, Ἠλείας κ. Ἀθανασίου, Ἱερισσοῦ κ. Θεοκλήτου, Θεσσαλιώτιδος κ. Τιμοθέου, Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως κ. Νικηφόρου, Μαντινείας καί Κυνουρίας κ. Ἐπιφανίου καί τῶν Θεοφιλ. Ἐπισκόπων Σκιάθου κ. Ἰωάννου καί Τεγέας κ. Θεοκλήτου. Τόν θεῖο λόγο κήρυξε ὁ Μητροπολίτης Μαρωνείας κ. Παντελεήμων. Στήν Ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου χοροστάτησε ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος κ. Τιμόθεος, ἐνῶ τῆς Πολυαρχιερατικῆς Θ. Λειτουργίας προέστη ὁ ἑορτάζων Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Ἐπιφάνιος, συλλειτουργούντων τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν Πατρῶν κ. Χρυσοστόμου, Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου, Κηφισίας κ. Κυρίλλου, Ἱερισσοῦ κ. Θεοκλήτου, Θεσσαλιώτιδος κ. Τιμοθέου, Μάνης κ. Χρυσοστόμου, Κορίνθου κ. Παύλου καί τῶν Θεοφιλ. Ἐπισκόπων Τεγέας κ. Θεοκλήτου καί Ταλαντίου κ. Θεολόγου. Συμπροσευχόμενοι ἐκ τοῦ Ἱεροῦ Βήματος παρέστησαν οἱ Σεβ. Μητροπολῖτες Σιγκαπούρης κ. Κωνσταντῖνος καί Καλαβρύτων κ. Ἱερώνυμος. Τόν θεῖο λόγο κήρυξε ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος.

Προσκυνηματική ἐκδρομή πραγματοποίησαν ἀπό κοινοῦ τά Κατηχητικά Σχολεῖα τοῦ Μητροπολιτικοῦ μας Ναοῦ καί τοῦ Ἱ. Ναοῦ Προφήτου Ἠλιού Τριπόλεως, μέ ἀφορμή τή λήξη τῶν φετεινῶν μαθημάτων τους, στήν Ἱ. Μονή Τιμίου Σταυροῦ Μαψοῦ Κορινθίας, τό Σάββατο 6/6/2026. Τούς μαθητές συνόδευσαν οἱ γονεῖς καί κηδεμόνες τους, οἱ Ἱερεῖς π. Σωτήριος Ἀθανασούλιας, π. Παναγιώτης Δημητρακόπουλος καί π. Ἠλίας Καραβάνης καί οἱ Κατηχήτριες τῶν δύο Ναῶν. Στή Μονή ξεναγήθηκαν ἀπό τίς Μοναχές καί στή συνέχεια ἐπισκεύθηκαν παιδότοπο τῆς περιοχῆς, ὅπου ἔπαιξαν καί διασκέδασαν. Ἐπέστρεψαν στήν Τρίπολη, ἀνταλάσσοντας εὐχές γιά καλό καλοκαίρι καί μέ τήν προσδοκία τῆς συνάντησης στή νέα Κατηχητική χρονιά.

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου