Ο Ιερεύς και Οπλαρχηγός του Περθωρίου Γεώργιος Πουρναράς

 

Ο ΙΕΡΕΥΣ ΚΑΙ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ - ΧΙΛΙΑΡΧΟΣ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΟΥΡΝΑΡΑΣ, ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ ΠΕΡΘΩΡΙΟΥ,
ΚΑΙ Η ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ^*
 
ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΠΗΓΕΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ
 
ΠΡΩΤ. ΣΩΤΗΡΙΟΥ Ο. ΑΘΑΝΑΣΟΥΛΙΑ

 

Στίς 20 Μαΐου κάθε χρόνο τιμᾶται ἡ μνήμη τῆς ἡρωϊκῆς θυσίας ἑνός ἐμβληματικοῦ Κληρικοῦ τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης, τοῦ Ἀρχιμανδρίτη Γρηγορίου Δικαίου ἤ «Παπαφλέσσα», καί τῶν συμπολεμιστῶν του στό Μανιάκι, οἱ ὁποῖοι ἔπεσαν μαχόμενοι ἐναντίον τῶν στρατευμάτων τοῦ Ἰμπραήμ τήν ἴδια ἡμερομηνία τοῦ ἔτους 1825. Πρόσφατα, μάλιστα (2025), συμπληρώθηκαν 200 χρόνια ἀπό τό μεγάλο ἐκεῖνο καί ἱστορικό γεγονός, μέ ἀποτέλεσμα ἡ ἐπέτειος νά ἑορταστεῖ μέ περισσότερες ἐκδηλώσεις καί μέ ἐπισημότερο τρόπο.

Ἴσως δέν εἶναι εὐρύτερα γνωστό, ὅτι στή μεγάλη ἐκείνη μάχη μετεῖχαν καί θυσιάστηκαν ὁ μακαριστός Ἐφημέριος, προκάτοχός μου στήν Ἐνορία Τιμίου Προδρόμου Περθωρίου Ἀρκαδίας καί Ὁπλαρχηγός, Ἱερεύς Γεώργιος Πουρναρᾶς, μαζί μέ 65 (ἤ κατ’ ἄλλους μέ 85) Περθωρῖτες. Ἡ γενέτειρά του, βέβαια, τό Περθώρι Ἀρκαδίας, τόν τιμᾶ ἰδιαίτερα, ἡ μνήμη του ἐκεῖ εἶναι ζωντανή καί στόν Ναό τοῦ Τιμίου Προδρόμου, ὅπου λειτουργοῦσε, μνημονεύουμε πάντοτε «Γεωργίου Ἱερέως καί τῶν σύν αὐτῷ πεσόντων». Ὡστόσο, ὅσα γνωρίζουμε γιά τή ζωή καί τή δράση του εἶναι λίγα. Ἀπό αὐτά, ἄλλα προέρχονται ἀπό κάποιες πηγές τῆς ἐποχῆς καί ἄλλα ἀπό τήν τοπική προφορική παράδοση, ἡ ὁποία βέβαια, ἔχει καί αὐτή τήν ἀξία της καί πρέπει νά διατηρηθεῖ καί νά καταγραφεῖ.

Θά προσπαθήσουμε στή συνέχεια νά σκιαγραφήσουμε τά σχετικά μέ τή ζωή, τή δράση καί τή θυσία τοῦ θρυλικοῦ «Παπα - Γιώργη», ὅπως ἦταν περισσότερο γνωστός, τοῦ «Περθεριώτη», μέ βάση κυρίως ἀναφορές στό ὄνομά του, πού ὑπάρχουν σέ ἔγγραφα τῆς ἐποχῆς, ἀλλά καί μέ στοιχεῖα ἀπό τήν τοπική προφορική παράδοση.

Χριστολογικό δόγμα και Οικουμενικές Σύνοδοι

 

 ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΚΟ ΔΟΓΜΑΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ^*

 

ΙΕΡΕΩΣ 
ΣΩΤΗΡΙΟΥ Ο. ΑΘΑΝΑΣΟΥΛΙΑ

 

ΜΕΡΟΣ Α':

Ο ΝΕΣΤΟΡΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ

 

Θεμέλιο τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι ἡ πίστη ὅτι ὁ Χριστός εἶναι «ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος»,^[1] μᾶλλον δέ Ἐκκλησία εἶναι τό ἴδιο τό Σῶμα τοῦ Ζῶντος Χριστοῦ^[2] ἤ «Αὐτός ὁ Θεάνθρωπος Χριστός παρατεινόμενος εἰς ὅλους τούς αἰῶνας καί ὅλην τήν αἰωνιότητα».^[3] Ἡ πίστη αὐτή στόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, στήν ὁποία θεμελιώνεται τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, δέν εἶναι κάποια ἰδέα ἤ ἰδεολογία ἤ μιά ἀντίληψη θεωρητικοῦ περιεχομένου, ἀλλά μιά ἀλήθεια πού ἐμπεριέχει ζωή, μιά ἀλήθεια πού σώζει.^[4] Δέν ἔχει ἀνθρώπινη προέλευση καί δέν ἀνήκει στά «στοιχεῖα τοῦ κόσμου τούτου». Εἶναι ἀποκάλυψη τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ, εἴτε κατά τήν «ἐν σαρκί» παρουσία Του στόν κόσμο, εἴτε κατά τήν «ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι» ἐπιδημία Του στούς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς μέχρι σήμερα. Ὡστόσο, γιά νά εἶναι ἡ ἀλήθεια αὐτή σωστική καί ζωηφόρος, γιά νά σώζει πραγματικά, πρέπει νά διατηρεῖται ἀκέραια καί ἀναλλοίωτη. Κάθε ἀλλοίωσή της, κάθε παραχάραξή της, κάθε μεταβολή της ὑποδεικνύει ἕναν ἄλλο «χριστό», ὁ ὁποῖος δέν σώζει, οὔτε παρέχει ζωή, γιατί δέν εἶναι ὁ Χριστός τῆς Ἐκκλησίας, δέν εἶναι ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, πού ἔγινε ἄνθρωπος. Ἡ διατύπωση αὐτῆς τῆς ἀλήθειας γιά τό ποιός ἀκριβῶς εἶναι ὁ Χριστός ἀπό τήν Πατερική καί Συνοδική Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας συνιστᾶ τό Χριστολογικό δόγμα. Ἡ ἀλλοίωσή της, ἤ μᾶλλον οἱ ἀλλοιώσεις της, ἀπ’ ὅσους ἐπιχειροῦν νά ἑρμηνεύσουν μέ τή λογική τό μυστήριο τοῦ Χριστοῦ συνιστοῦν Χριστολογική αἵρεση, ἤ μᾶλλον Χριστολογικές αἱρέσεις.