Β΄ Κοινή Δήλωσις Διαλόγου Ορθοδόξων και Αντιχαλκηδονίων (28/9/1990)

 

Β΄ ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΙΣ

 ΜΙΚΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΜΕΤΑΞΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΟΛΙΚΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 ΣΑΜΠΕΖΥ ΓΕΝΕΥΗΣ, 28/9/1990

 Ἡ πρώτη Κοινὴ Δήλωσις περὶ τῆς Χριστολογίας, υἱοθετηθεῖσα ὑπὸ τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς ἐπὶ τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου μεταξὺ τῆς Ὀρθοδόξου καὶ τῶν Ἀνατολικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν κατὰ τὴν ἱστορικὴν συνάντησιν εἰς τὴν Μονὴν Anba Bishoy, ἀπὸ 20ῆς μέχρι 24ης Ἰουνίου 1989, ἀποτελεῖ τὴν βάσιν τῆς δευτέρας Κοινῆς Δηλώσεως περὶ τῶν ἀκολούθων θέσεων τῆς κοινῆς πίστεως καὶ ἑρμηνείας καὶ περὶ τῶν ἀναληφθησομένων διαδικασιῶν διὰ τὴν πλήρη κοινωνίαν τῶν δύο οἰκογενειῶν Ἐκκλησιῶν ἐν Χριστῷ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν, ὅστις προσηυχήθη «ἵνα πάντες ἓν ὦσιν».

1. Ἀμφότεραι αἱ οἰκογένεια συμφωνοῦν εἰς τὴν καταδίκην τῆς αἱρέσεως τοῦ Εὐτυχιανισμοῦ. Ἀμφότεραι αἱ οἰκογενειαι ὁμολογοῦν ὅτι ὁ Λόγος, τὸ Δεύτερον Πρόσωπον τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὁ πρὸ αἰώνων ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννηθεὶς καὶ ὁμοούσιος αὐτῷ, ἐσαρκώθη καὶ ἐγεννήθη ἐκ τῆς Θεοτόκου Μαρίας τῆς Παρθένου, ὁμοούσιος ἡμῖν κατὰ πάντα καὶ τέλειος ἄνθρωπος μετὰ ψυχῆς, σώματος καὶ νοός. Ἐσταυρώθη, ἀπέθανεν, ἐτάφη καὶ ἀνέστη ἐκ νεκρῶν τὴν τρίτην ἡμέραν, ἀνελήφθη πρὸς τὸν Οὐράνιον Πατέρα, ἔνθα κάθηται ἐν δεξιᾷ τοῦ Πατρὸς ὡς Κύριος πάσης τῆς Κτίσεως. Κατὰ τὴν Πεντηκοστὴν διὰ τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐφανέρωσε τὴν Ἐκκλησίαν ὡς Σῶμα Αὐτοῦ. Προσδοκῶμεν τὴν ἐν πληρότητι δόξης καὶ πάλιν ἔλευσιν Αὐτοῦ, κατὰ τὰς Γραφάς.

Α΄ Κοινή Δήλωσις Διαλόγου Ορθοδόξων και Αντιχαλκηδονίων (24/6/1989)

 

Α΄ ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΙΣ

 ΜΙΚΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΜΕΤΑΞΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΟΛΙΚΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

 ΜΟΝΗ ANBA BISHOY ΑΙΓΥΠΤΟΥ, 24/6/1989  

1. Παρὰ τῶν ἐν Χριστῷ Πατέρων ἡμῶν ἐκληρονομήσαμεν τὴν αὐτὴν ἀποστολικὴν πίστιν καὶ παράδοσιν, καίτοι ἐχωρίσθημεν ἀπ’ ἀλλήλων ὡς Ἐκκλησίαι ἐπὶ αἰῶνας. Ὡς δύο οἰκογένειαι Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ἐπὶ μακρόν, ἄνευ τῆς πρὸς ἀλλήλους κοινωνίας, προσευχόμεθα καὶ ἐμπιστευόμεθα τῷ Θεῷ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς κοινωνίας ταύτης, ἐπὶ τῇ βάσει τῆς κοινῆς ἀποστολικῆς πίστεως τῆς ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας τῶν πρώτων αἰώνων, ἣν καὶ ὁμολογοῦμεν. Εἶναι ἡ πίστις ἐκείνη τῆς Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, τὴν ὁποίαν καὶ ὁμολογοῦμεν εἰς τὸ κοινὸν ἡμῶν Σύμβολον πίστεως. Πᾶν ὅ,τι ἀκολουθεῖ εἶναι μία ἁπλὴ εὐλαβὴς δήλωσις περὶ τῆς πίστεως ἡμῶν ἐν τῇ πορείᾳ πρὸς ἀποκατάστασιν τῆς κοινωνίας μεταξὺ τῶν δύο οἰκογενειῶν τῶν Ὀρθοδόξων ἡμῶν Ἐκκλησιῶν.

2. Αἱ καθ’ ὅλου συζητήσεις ἡμῶν εἶχον ὡς κοινὴν βάσιν τὴν φράσιν τοῦ κοινοῦ ἡμῶν πατρὸς ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας: «Μία φύσις (ἢ μία ὑπόστασις) τοῦ Θεοῦ Λόγου σεσαρκωμένη» καὶ τὴν ῥῆσιν αὐτοῦ ὅτι ἀρκεῖ διὰ τὴν ὁμολογίαν τῆς ὀρθῆς καὶ ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως λέγειν καὶ ὁμολογεῖν Θεοτόκον τὴν ἁγίαν Παρθένον (Ὁμιλ. 15. Πρβλ. Ἐπ. 39).

3. Μέγα ὄντως ἐστὶ τὸ θαυμαστὸν μυστήριον τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ ἑνὸς ἐν μιᾷ οὐσίᾳ καὶ ἐν τρισὶν ὑποστάσεσιν ἢ προσώποις ἀληθινοῦ Θεοῦ. Εὐλογητὸν τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ ἡμῶν. Μέγα ὄντως ἐστι καὶ τὸ ἄφατον μυστήριον τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ δι’ ἡμᾶς καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν.

Ανακοινωθέν Επιτροπής Διαλόγου Ορθοδόξων - Αγγλικανών (21/10/2017)

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΑΙ ΑΓΓΛΙΚΑΝΩΝ

14 - 21 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017

Εἰς τό ὄνομα της Ἁγίας Τριάδος, καί μέ τίς εὐλογίες καί ὁδηγίες τῶν Ἐκκλησιῶν μας, ἡ Διεθνής Ἐπιτροπή τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Ἀγγλικανῶν συνῆλθε εἰς τήν Sliema, τῆς Δημοκρατίας τῆς Μάλτας, ἀπό 14 ἕως 21 Ὀκτωβρίου 2017, ὑπό τήν συμπροεδρία τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Armagh της Ἰρλανδίας κ. Richard Clarke (Ἐκκλησία Ἰρλανδίας) καί τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Βελγίου κ. Ἀθηναγόρου (Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο).

Θέσεις περί Πρωτείου Πατριαρχείου Μόσχας (26/12/2013)

ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

ΜΟΣΧΑΣ ΚΑΙ ΠΑΣΩΝ ΤΩΝ ΡΩΣΙΩΝ

«ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΜΟΣΧΑΣ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΥΠΕΡΟΧΗΣ ΣΤΗΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ»

25-26 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2013

Πολλάκις ἀνέκυπτε τό θέμα πρωτείου σέ παγκόσμιο ἐπίπεδο ἐντός τῆς Ἐκκλησίας κατά τή διάρκεια τῶν ἐργασιῶν τῆς Διεθνοῦς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς ἐπί τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου μεταξύ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας μέ ἀπόφαση τῆς 27ης Μαρτίου 2007 ἀνέθεσε τήν ἐξέταση τοῦ θέματος στή Συνοδική Θεολογική Ἐπιτροπή προκειμένου νά ἐκπονηθεῖ ἡ ἐπίσημη θέση τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας (Πρακτικά Νο 26). Ἐν τῷ μεταξύ στή συνεδρία τῆς 13ης Ὀκτωβρίου 2007 τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς στή Ραβέννα, ἀπουσίᾳ τῆς ἀντιπροσωπείας τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καί ἄνευ γνώμης αὐτῆς, υἱοθετήθη κείμενο ὑπό τόν τίτλο «Ἐκκλησιολογικαί καί κανονικαί συνέπειαι τῆς μυστηριακῆς φύσεως τῆς Ἐκκλησίας». Ἀφοῦ ἐξέτασε τό κείμενο τῆς Ραβέννας, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας δέν ἀπεδέχθη τό μέρος ἐκεῖνο, ὅπου γίνεται λόγος περί συνοδικότητας καί πρωτείου ἐπί τοῦ παγκοσμίου ἐπιπέδου ἐντός τῆς Ἐκκλησίας. Ἐφόσον τό κείμενο τῆς Ραβέννας διακρίνει μεταξύ τριῶν ἐπιπέδων ἐκκλησιαστικῆς διοικήσεως, δηλονότι τοῦ τοπικοῦ, τοῦ ἐπαρχιακοῦ καί τοῦ παγκοσμίου, ἡ ὡς κάτω θέση τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας περί πρωτείου ἐπί τοῦ παγκοσμίου ἐπιπέδου ἐντός τῆς Ἐκκλησίας ἐξετάζει τό θέμα αὐτό ἐπίσης σέ τρία ἐπίπεδα.

Κείμενον περί Πρωτείου Ι΄ Μικτής Επιτροπής Διαλόγου (Ραβέννα 13/10/2007)

Ι΄ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ

ΟΛΟΜΕΛΕΙΑΣ ΜΙΚΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

ΔΙΑ ΤΟΝ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΗΣ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΡΑΒΕΝΝΑ, 13 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2007.

«Ἐκκλησιολογία καὶ κανονικαὶ συνέπειαι τῆς μυστηριακῆς φύσεως τῆς Ἐκκλησίας. Ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία, συνοδικότης καὶ ἐξουσία»[1]^.

Εἰσαγωγὴ

1. «Ἵνα πάντες ἓν ὧσι, καθὼς σύ, Πάτερ, ἐν ἐμοὶ κἀγώ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ἓν ὦσιν, ἵνα ὁ κόσμος πιστεύσῃ ὅτι σὺ μὲ ἀπέστειλας» (Ἰωάν. 17,21). Εὐχαριστοῦμεν τὸν Τριαδικὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος συνήγαγεν ἡμᾶς – τὰ μέλη τῆς Μικτῆς Διεθνοῦς Ἐπιτροπῆς διὰ τὸν Θεολογικὸν Διάλογον μεταξὺ τῆς Ῥωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας – ὥστε νά ἀνταποκριθῶμεν ἀπὸ κοινοῦ ἐν ὑπακοῇ εἰς αὐτὴν τὴν προσευχὴν τοῦ Ἰησοῦ. Ἔχομεν ἐπίγνωσιν ὅτι ὁ διάλογός μας ἀρχίζει ἐκ νέου ἐντὸς ἑνὸς κόσμου, ὁ ὁποῖος ἔχει ἀλλάξει ριζικῶς κατὰ τοὺς προσφάτους καιρούς. Τό φαινόμενον τῆς ἐκκοσμικεύσεως καὶ τῆς παγκοσμιοποιήσεως, καθὼς καὶ ἡ πρόκλησις ἐκ μέρους νέων συναντήσεων μεταξὺ Χριστιανῶν καὶ πιστῶν ἄλλων θρησκειῶν, ἀπαιτοῦν καὶ πάλιν ἐπειγόντως ἀπὸ τοὺς μαθητὰς τοῦ Χριστοῦ νά δίδουν μαρτυρίαν τῆς πίστεως, τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἐλπίδος των. Εἴθε τὸ Πνεῦμα τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου νά ἐνδυναμώνῃ τὰς καρδίας καὶ τὰς διανοίας μας, προκειμένου νά φέρωμεν τοὺς καρποὺς τῆς ἑνότητος εἰς τὴν σχέσιν μεταξὺ τῶν Ἐκκλησιῶν μας, ὥστε ἀπὸ κοινοῦ νά διακονήσωμεν τὴν ἑνότητα καὶ τὴν εἰρήνην ὅλης τῆς ἀνθρωπίνης οἰκογενείας. Εἴθε τὸ αὐτὸ Πνεῦμα νά μᾶς ὁδηγήσῃ εἰς τὴν πλήρη ἔκφρασιν τοῦ μυστηρίου τῆς ἐκκλησιαστικῆς (ecclesial) κοινωνίας, τήν ὁποίαν ἀναγνωρίζομεν εὐγνωμόνως ὡς τό ὡραιότερον δῶρον τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν κόσμον, μυστηρίου, τοῦ ὁποίου τὸ κάλλος ἀντανακλᾶται ἰδιαιτέρως εἰς τὴν ἁγιότητα τῶν ἁγίων, εἰς τὴν ὁποίαν πάντες ἐκλήθημεν.

Κείμενο επί Εκκλησιολογίας «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» (Porto Alegre, 2006)

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

Θ΄ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

PORTO ALEGRE ΒΡΑΖΙΛΙΑΣ, 14-23 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2006

ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΠΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ:

«ΚΛΗΘΕΙΣΕΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ»

(«CALLED TO BE THE ONE CHURCH»)

Mετάφραση:

Δέσποινα Μ. Καλογεράκη, Δρ Θεολογίας

(Οἱ λέξεις μέσα σέ ἀγκύλες

εἶναι προσθήκη τῆς μεταφράστριας).

Ἕνα κάλεσμα πρός ὅλες τίς Ἐκκλησίες γιά νά ἀνανεώσουν τήν δέσμευσή τους πρός τήν ἐπίτευξη τῆς ἑνότητας καί νά ἐμβαθύνουν τόν μεταξύ τους διάλογο.

Οἱ συνελεύσεις τοῦ ΠΣΕ ἔχουν υἱοθετήσει κείμενα τά ὁποῖα προβάλλουν μιά προοπτική, ἤ καί προσδιορίζουν τό ποιόν τῆς «ἐπιδιωκόμενης ἑνότητας».(1) Ἡ Ἔνατη Συνέλευση, πού συνῆλθε στό Πόρτο Ἀλέγκρε, διαπνεόμενη ἀπό τίς ἀρχές τῶν ἐν λόγῳ κειμένων, ἀποδέχτηκε τό παρόν κείμενο ἐνθαρρύνοντας τίς Ἐκκλησίες νά συνεχίσουν τήν συμπόρευσή τους πρός τήν ἐπίτευξη τῆς πλήρους ὁρατῆς ἑνότητας.

Ὁ σκοπός τῆς παρότρυνσης αὐτῆς πρός τίς Ἐκκλησίες εἶναι διττός: α) Νά ἀντικατοπτρίσει τί πιθανόν θά μποροῦσαν οἱ ἐκκλησίες νά ἐπισημάνουν ἀπό κοινοῦ πάνω σέ διάφορα σοβαρά θέματα πού ἀφοροῦν στήν Ἐκκλησία, στό σημεῖο αὐτό τοῦ ταξιδιοῦ τοῦ οἰκουμενικοῦ διαλόγου καί β) νά προσκαλέσει τίς ἐκκλησίες σέ ἕναν διάλογο ἐπί νέοις ὅροις, - [ἕναν διάλογο] ἀμοιβαίως ὑποστηρικτικό ἀλλά καί συγχρόνως ἀνοικτό καί διερευνητικό - σχετικά μέ τήν ποιότητα καί τόν βαθμό τῆς ἀδελφοσύνης καί (ἐπι)κοινωνίας τους, καί σχετικά μέ τά θέματα πού ἀκόμη διχάζουν τίς ἐκκλησίες.(2)

Ανακοινωθέν περί Ουνίας Διορθοδόξου Επιτροπής Διαλόγου (1995)

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΔΙΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

ΕΠΙ ΤΟΥ

ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΦΑΝΑΡΙΟΝ, 13-14 ΙΟΥΛΙΟΥ 1995

Ἡ Διορθόδοξος Ἐπιτροπὴ ἐπὶ τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου μετὰ τῆς Ῥωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας συνῆλθε τὴν 13ην - 14ην Ἰουλίου 1995, τῇ σεπτῇ προσκλήσει τῆς Α.Θ.Π. τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, ἐν Φαναρίῳ, πρὸς συζήτησιν τοῦ θέματος τῆς πορείας τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου καὶ τῶν προοπτικῶν αὐτοῦ διὰ τὸ μέλλον.

Εἰς τὰς ἐργασίας τῆς Διορθοδόξου Ἐπιτροπῆς μετέσχον ἐκπρόσωποι τῶν Ἐκκλησιῶν Κωνσταντι­νουπόλεως, Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας, Σερβίας, Ῥουμανίας, Γεωργίας, Ἑλλάδος, Ἀλβανίας καὶ Φιλλανδίας. Δὲν ἠδυνήθησαν νὰ μετάσχουν, δι’ ἀ­νεξαρτήτους πρὸς τὸ θέμα λόγους, αἱ Ἐκκλησίαι Ἱεροσολύμων, Ῥωσίας, Βουλγαρίας, Κύπρου, Πο­λωνίας καὶ Τσεχίας - Σλοβακίας, καίτοι ὡρισμέναι ἐξ αὐτῶν εἶχον ὁρίσει καὶ τοὺς ἐκπροσώπους των.

Κείμενον περί Ουνίας Ζ΄ Μικτής Επιτροπής Διαλόγου (Balamand 1993)

Η Ζ΄ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ

ΤΗΣ ΜΙΚΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΑΙ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΗΣ

«Η ΟΥΝΙΑ ΩΣ ΜΕΘΟΔΟΣ ΕΝΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ

ΚΑΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΙΣ ΤΗΣ ΠΛΗΡΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ»

BALAMAND, ΛΙΒΑΝΟΣ 17-24 ΙΟΥΝΙΟΥ 1993.

Εἰσαγωγὴ

1. Κατόπιν ἀξιώσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ ὀμα­λὴ πρόοδος τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου μὲ τὴν Ῥωμαιοκαθολι­κὴ Ἐκκλησία διεκόπη διὰ νὰ καταστῇ δυνατὸν νὰ ἐξετασθῇ κατὰ προτεραιότητα τὸ καλούμενο πρόβλημα τῆς Οὐνίας.

2. Ἀναφορικῶς πρὸς τὴν μέθοδο ποὺ ἀπεκλήθη «Οὐνία» εἶχε δηλωθῇ στὸ Freising (Ἰούνιος 1990) ὅτι: «τὴν ἀποκλείομε ὡς μέθοδο ἀναζητήσεως τῆς Ἑνότητος, διότι δὲν εἶναι σύμ­φωνη πρὸς τὴν κοινὴ παράδοση τῶν Ἐκκλησιῶν μας».

3. Ὅσον ἀφορᾶ στὶς Καθολικὲς Ἐκκλησίες Ἀνατολικοῦ ῥυθμοῦ, εἶναι προφανὲς ὅτι, ὡς μέλη τῆς Ῥωμαιοκαθολικῆς (ἐκ­κλησιαστικῆς) Κοινωνίας, ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ ὑπάρχουν καὶ νὰ δροῦν μὲ στόχο τὴν ἱκανοποίηση τῶν πνευματικῶν ἀναγκῶν τῶν πιστῶν των.

4. Τὸ κείμενο ποὺ συνετάχθη στὴν Ariccia ὑπὸ τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς (Ἰούνιος 1991) καὶ ὠλοκληρώθη στὸ Balamand (Ἰού­νιος 1993) διαγράφει τὴν μέθοδο ποὺ υἱοθετοῦμε στὰ πλαίσια τῆς σημερινῆς ἀναζητήσεως τῆς πλήρους κοινωνίας, δίδοντας ἔτσι τοὺς λόγους ποὺ ἐπιβάλλουν τὸν ἀποκλεισμὸ τῆς «Οὐνίας» ὡς μεθόδου.

5. Τὸ παρὸν κείμενο περιλαμβάνει δύο μέρη:

α. Ἐκκλησιολογικὲς Ἀρχὲς

β. Πρακτικοὶ Κανόνες

Δήλωσις περί Ουνίας Διορθοδόξου Επιτροπής Διαλόγου (12/12/1990)

ΔΗΛΩΣΙΣ

ΔΙΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΑΙ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

(ΠΕΡΙ ΟΥΝΙΑΣ)

ΦΑΝΑΡΙΟΝ, 12 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1990

1. Οἱ ἐν τῷ Θεολογικῷ Διαλόγῳ μεταξὺ τῶν Ἐκκλησιῶν Ὀρθοδόξου καὶ Ρωμαιοκαθολικῆς ἀντιπρόσωποι τῶν Ἐκκλη­σιῶν Κωνσταντινουπόλεως, Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας, Ρωσσίας, Σερβίας, Ρουμανίας, Γεωργίας, Ἑλλάδος, Πολωνίας, Τσεχο­σλοβακίας καὶ Φιλλανδίας, συνελθόντες ἐν Φαναρίῳ εἰς ἔκτα­κτον Σύσκεψιν, κατόπιν προσκλήσεως τῆς Αὐτοῦ Θειοτάτης Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κυρίου κυρίου Δημητρίου, ἀνταποκριθέντος ἐν τῇ συντονιστικῇ εὐθύνῃ Αὐτοῦ, εἰς τὴν σχετικὴν παράκλησιν τῶν μετασχόντων εἰς τὴν ἐν Frei­sing Μικτὴν Ἐπιτροπὴν Ὀρθοδόξων ἀντιπροσώπων, καὶ ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γέροντος Χαλκηδόνος κυρίου Βαρθολομαίου, εἰδικῶς πρὸς τοῦτο παρακληθέντος, καὶ παρουσίᾳ τῶν μελῶν δύο Συνοδικῶν ἐν Φαναρίῳ Ἐπιτροπῶν, τῆς ἐπὶ τῶν Διορθοδόξων Ζητημάτων καὶ τῆς ἐπὶ τοῦ Διαλόγου μετὰ τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας, συνεσκέφθημεν ἐκτενῶς ἐπὶ διήμερον (11-12 Δεκεμβρίου 1990) ἐπὶ τοῦ ὀξυτάτου καταστάντος προβλήματος τῆς Οὐνίας εἰς τὰς διαφό­ρους χώρας τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης, πρὸς ἀκριβεστέραν ἐκτίμησιν τῆς δημιουργηθείσης ἐκρύθμου καταστάσεως καὶ λῆψιν κοινῆς ἀποφάσεως ὡς πρὸς τὴν στάσιν ἡμῶν ἔναντι τοῦ πρὸ δεκαετίας ἀρξαμένου Θεολογικοῦ Διαλόγου.

Δήλωσις περί Ουνίας ΣΤ΄ Μικτής Επιτροπής Διαλόγου (15/6/1990)

ΔΗΛΩΣΙΣ

ΣΤ΄ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΜΙΚΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

ΜΕΤΑΞΥ

ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

[ΠΕΡΙ ΟΥΝΙΑΣ]

FREISING (ΜΟΝΑΧΟΝ), 6-15 ΙΟΥΝΙΟΥ 1990

1. Ἡ ὁλομέλεια τῆς Διεθνοῦς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς ὑπὸ τὴν συμπροεδρίαν τοῦ Σεβ. Ἀρχιεπισκόπου Αὐστραλίας Στυλιανοῦ καὶ τοῦ Σεβ. Ἀρχιεπισκόπου Edward Idris Cassidy, Προέδρου τοῦ Ποντιφικοῦ Συμβουλίου διὰ τὴν προώθησιν τῆς Χριστιανι­κῆς Ἑνότητος, συνῆλθεν ἀπὸ 6ης μέχρι 15ης Ἰουνίου 1990 ἐν Freising, ἐν τῷ οἴκῳ Kardinal - Dopfner - Haus, ὅπου ἔτυχε τῆς γενναιοδώρου φιλοξενίας τοῦ Σεβ. Ἀρχιεπισκόπου Μονάχου καὶ Freising, Καρδιναλίου Freidrich Wetter.

Έκθεσις περί Ουνίας Μικτής Υποεπιτροπής Διαλόγου (31/1/1990)

ΕΚΘΕΣΙΣ

ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΜΙΚΤΗΣ ΥΠΟΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΕΤΗΝ

ΤΩΝ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ ΡΥΘΜΟΥ

ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΧΕΤΙΚΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΟΥΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΡΟΣΗΛΥΤΙΣΜΟΥ

ΒΙΕΝΝΗ, 26-31 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1990

Συμφώνως πρός τάς ὁδηγίας, αἱ ὁποῖαι εἶχον δοθῇ ὑπό τῆς Διεθνοῦς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς ἐπί τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου με­ταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν Ὀρθοδόξου καί Ρωμαιοκαθολικῆς, μία Μικτή Ὑποεπιτροπή ἀνέλαβε νά μελετήσῃ τό θέμα τῶν μετά τῆς Ρώμης ἡνωμένων Ἐκκλησιῶν ἀνατολικοῦ ρυθμοῦ καί τά σχετικά προβλήματα τῆς Οὐνίας καί τοῦ προσηλυτισμοῦ.

Ἡ Ὑποεπιτροπή αὐτή συνῆλθε εἰς πρώτην σύσκεψιν ἐν Βιέννῃ ἀπό 26ης ἕως 31ης Ἰανουαρίου, ὑπό τήν κοινήν συμπροεδρίαν τοῦ Σεβ. Ἀρχιεπισκόπου Αὐστραλίας Στυλιανοῦ καί τοῦ Σεβ. Ἀρχιεπισκόπου Edward Cassidy, προέδρου τοῦ Ποντιφικοῦ Συμβουλίου διά τήν προώθησιν τῆς Ἑνότητος τῶν Χριστιανῶν.

Μήνυμα επί τη 40ετηρίδι του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (28/7/1988)

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

ΜΗΝΥΜΑ

ΕΠΙ ΤΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑΕΤΗΡΙΔΙ ΤΟΥ Π.Σ.Ε.

28 ΙΟΥΛΙΟΥ 1988

Δόξαν καὶ αἶνον ἀναπέμπομεν τῷ ἐν Τριάδι Θεῷ, τῷ καταξιώσαντι ἡμᾶς ὅπως αἰσίως ἑορτάσωμεν κατὰ τὸ τρέχον σωτήριον ἔτος τὴν τεσσαρακοστὴν ἐπέτειον ἀπὸ τῆς ἱδρύσεως τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν. Ὁ Ἀποστολικὸς καὶ Πατριαρχικὸς Οἰκουμενικὸς Θρόνος τῆς Κωνσταντινουπόλεως χαίρει ἰδιαιτέρως καὶ ἀγάλλεται ἐπὶ τῇ ἐπετείῳ ταύτῃ, θεωρῶν τὴν πρὸ τεσσαρακονταετίας ἐν Ἀμστελλοδάμῳ σύστασιν τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν, τὴν θεσμικὴν ταύτην ἔκφρασιν τῆς συγχρόνου Οἰκουμενικῆς Κινήσεως, ὡς ὑλοποίησιν τῶν ἑαυτοῦ ὁραματισμῶν καὶ πραγματοποίησιν τῆς, διὰ τῆς Συνοδικῆς Ἐγκυκλίου τοῦ 1920, διατυπωθείσης προτάσεως αὐτοῦ περὶ συστάσεως μιᾶς «Κοινωνίας Ἐκκλησιῶν», ἀποσκοπούσης εἰς τὴν συνάφειαν, τὴν συνεργασίαν καὶ τήν, δι’ ἔργων ἀλληλεγγύης, προσέγγισιν τῶν ἀνὰ τὸν κόσμον Ἐκκλησιῶν καὶ Ὁμολογιῶν, μὲ ἀπώτερον σκοπὸν τὴν ἑνό­τητα αὐτῶν ὑπὸ ἕνα Ποιμένα, τὸν Χριστόν.

Σχέδιο Διαλόγου Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών (1/6/1980)

Α΄ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ

ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΜΙΚΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΑΙ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

«ΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

ΜΕΤΑΞΥ

ΤΗΣ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»

ΠΑΤΜΟΣ - ΡΟΔΟΣ  1 ΙΟΥΝΙΟΥ 1980

Ι. Σκοπός τοῦ Διαλόγου:

Ὁ σκοπός τοῦ Διαλόγου μεταξύ τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς καί τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἶναι ἡ ἀποκατάσταση τῆς πλήρους κοινωνίας μεταξύ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν. Ἡ κοινωνία, μέ βάση τήν ἑνότητα τῆς πίστεως σύμφωνα πρός τήν κοινή ἐμπειρία καί τήν παράδοση τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας, θά βρεῖ τήν ἔκφρασή της στήν κοινή ἑορτή τῆς θείας Εὐχαριστίας.

II. Μέθοδος τοῦ Διαλόγου:

Δεδομένου ὅτι αὐτός εἶναι ὁ σκοπός τοῦ Διαλόγου μεταξύ τῆς Ὀρθόδοξης καί τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας, ἡ καλύτερη μέθοδος γιά τήν προσέγγιση καί τή συζήτηση τῶν διαφόρων προβλημάτων θά πρέπει νά περιλαμβάνει τά ἀκόλουθα στοιχεῖα:

Δήλωσις της Ορθοδόξου Αντιπροσωπείας εἰς τό Συνέδριον του Ναϊρόμπι (1975)

ΔΗΛΩΣΙΣ

ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑΣ

ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ Ε' ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ

ΤΟΥ «ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ»

ΝΑΪΡΟΜΠΙ ΚΕΝΥΑ 1975

Μία κοινὴ Δήλωσις ἁπασῶν τῶν ἐν τῇ Ε΄ Γενικῇ Συνελεύσει τοῦ ΙΙΣΕ Ἀνατολικῶν Ὀρθοδόξων Ἀντιπροσωπειῶν ἐπὶ μιᾶς καθορι­σμένης ἡμέρας δι’ ἕνα κοινὸν ἑορτασμὸν τοῦ Πάσχα, Ναϊρόμπι, Κένυα (1975).

Ἡμεῖς οἱ ἐν τῇ Πέμπτῃ Συνελεύσει παρόντες ἀντιπρόσωποι τῶν Ἀνατολικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν - μελῶν τοῦ Παγκοσμίου Συμ­βουλίου Ἐκκλησιῶν, ἐκφράζοντες τὴν ὁμόφωνον ἀπόφασιν τῶν ἡμετέρων Ἐκκλησιῶν, συσκεφθέντες δὲ καὶ ἐν Ναϊρόμπι ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς σταθερᾶς ἡμερομηνίας πρὸς κοινὸν ἑορτασμὸν τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ὑπὸ πάντων τῶν Χριστιανῶν, δηλοῦμεν:

Καταστατικόν Λειτουργίας «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» (1975)

ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

«ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ»

ΝΑΪΡΟΜΠΙ ΚΕΝΥΑ 1975

Ι. Βάσις

Τὸ Παγκόσμιον Συμβούλιον τῶν Ἐκκλησιῶν εἶναι κοινωνία τῶν Ἐκκλησιῶν, αἵτινες ὁμολογοῦσι τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν ὡς Θεὸν καὶ Σωτῆρα κατὰ τὰς Γραφάς, καὶ κατ’ ἀκολουθίαν ἐπιζητοῦσιν ἐκπληρῶσαι ἀπὸ κοινοῦ τὴν κοινὴν αὐτῶν κλῆσιν πρὸς δόξαν τοῦ ἑνὸς Θεοῦ, Πατρός, Υἱοῦ καὶ Ἁγίου Πνεύματος.

ΙΙ. Μέλη

Αἱ Ἐκκλησίαι ἐκεῖναι θὰ ἐκλέγωνται ὡς μέλη τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν, αἵτινες δηλοῦσιν ὅτι δέχονται τὴν βάσιν, ἐφ’ ἧς στηρίζεται τὸ Συμβούλιον, καὶ ἱκανοποιοῦσι τοιαῦτα κριτήρια, ὁποῖα διαγράφουσιν ἡ Συνέλευσις καὶ ἡ Κεντρικὴ Ἐπιτροπή. Ἡ ἐκλογὴ τῶν μελῶν θὰ γίνηται διὰ ψηφοφορίας τῶν δύο τρίτων τῶν μελῶν Ἐκκλησιῶν, τῶν ἀντιπροσωπευομένων ἐν τῇ Συνελεύσει, ἑκάστης Ἐκ­κλησίας - μέλους ἐχούσης μίαν ψῆφον. Οἱαδήτις αἴτησις πρὸς ἀπόκτησιν τοῦ δικαιώματος τούτου μεταξὺ τῶν συγκροτήσεων τῶν Συνελεύσεων, δύναται νὰ ἐξετασθῇ ὑπὸ τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς· ἐὰν ἡ αἴτησις ὑποστηρίζηται ὑπὸ τῆς πλειοψηφίας τῶν δύο τρίτων τῶν παρόντων μελῶν τῆς Ἐπιτροπῆς, ἡ πρᾶξις αὕτη δέον νὰ ἀνακοινωθῇ πρὸς τὰς Ἐκκλη­σίας - μέλη τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν, καὶ ἐὰν δὲν προβληθῇ ἔνστασις τοῦ ἑνὸς τρίτου καὶ πλέον τῶν μελῶν Ἐκκλησιῶν ἐντὸς ἑξαμήνου, ὁ αἰτῶν θὰ ἀνακηρύσσηται ἐκλεγείς.

Διάγγελμα επί τη 25ετηρίδι του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (16/8/1973)

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ  ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ

ΕΠΙ ΤΗ ΕΙΚΟΣΙΠΕΝΤΑΕΤΗΡΙΔΙ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

16 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1973

1. Α΄) Ὁ Κύριος, «ὁ ἐλθὼν εἰς τὸ σῶσαι ἡμᾶς», κατεργάζεται ἐπὶ τῆς γῆς τὸ ἀπολυτρωτικὸν Αὐτοῦ ἔργον «πολυμερῶς καὶ πολυτρόπως». Συμπορεύεται μετὰ τοῦ Λαοῦ Αὐτοῦ ἐν παντί, καὶ διὰ τῆς χάριτος τοῦ Παρακλήτου οἰκοδομεῖ καὶ προάγει τὴν Ἐκκλησίαν, δεικνὺς αὐτῇ νέας ἑκάστοτε προοπτικὰς καὶ τρόπους ζωῆς καὶ δράσεως, εἰς ἐπιτέλεσιν ἐν πᾶσι τοῦ θελήματος Αὐτοῦ καὶ ἐπέκτασιν τῆς βασιλείας Αὐτοῦ ἐπὶ τῆς γῆς.

2. Ὁ κ΄ αἰὼν παρέσχεν εἰς τὰς Χριστιανικὰς Ἐκκλησίας τὴν δυνατότητα ὅπως ἴδωσι τὴν πραγματικότητα ταύτην καὶ λάβωσι πεῖραν αὐτῆς. Ἡ ἀπὸ μακροῦ βιουμένη Οἰκουμενικὴ Κίνησις καὶ τὸ ἀπὸ εἰκοσιπενταετίας ἐν τοῖς κόλποις αὐτῆς, ὡς συγκεκροτημένη ἔκφρασις καὶ ὠργανωμενη μορφὴ αὐτῆς, ὑφιστάμενον Παγκόσμιον Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν ἀποτελοῦσι μίαν τῶν ὁδῶν, τὴν ὁποίαν ἐξέλεξεν ὀ Κύριος ἵνα καταστήσῃ περισσότερον ἀκουστὴν εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὴν «καινὴν ἐντολὴν» τῆς ἀγάπης καὶ περισσότερον σεβαστὸν εἰς τὰς Ἐκκλησίας Αὐτοῦ τὸ παράγγελμα πρὸς καταλλαγήν, εἰρήνην καὶ ὁμόνοιαν.

Έκθεσις επί του Διαλόγου μετά των Παλαιοκαθολικών (15/9/1966)

ΕΚΘΕΣΙΣ

ΔΙΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

ΕΠΙ

ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΩΝ

(ΒΕΛΙΓΡΑΔΙΟΝ 1-15/9/1966)

Ἡ συνῳδὰ τῇ σχετικῇ ἀποφάσει τῆς Γ΄ ἐν Ῥόδῳ Πανορθοδόξου Διασκέψεως, προτάσει δὲ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἐξ ἀντιπροσώπων τῶν κατὰ τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν συστᾶσα Διορθόδοξος Θεολογικὴ Ἐπιτροπὴ ἐπὶ τοῦ Διαλόγου μετὰ τῶν Παλαιοκαθολικῶν, φιλοξενοῦντος τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου τῶν Σέρβων κυρίου Γερμανοῦ καὶ τῆς Ἁγιωτάτης Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας, συνελθοῦσα ἐν Βελιγραδίῳ, ἐν τῷ Πατριαρχικῷ μεγάρῳ, ἀπὸ τῆς α΄ μέχρι τῆς ιε΄ Σεπτεμβρίου τοῦ 1966, καὶ ἐν ἐπανειλημμέναις συνεδριάσεσι μελετήσασα, κατὰ τὴν δοθεῖσαν αὐτῇ ἐντολήν, τὰ θέματα περὶ ἃ δέον ἵνα ἐφεξῆς διατρίψῃ ὁ μεταξὺ Παλαιοκαθολικῶν καὶ Ὀρθοδόξων διάλογος, διατυποῖ ὧδε τὸ πόρισμα τῶν ἐργασιῶν αὐτῆς, ἵνα τοῦτο, ὑποβαλλόμενον τῇ Αὐτοῦ Θειοτάτῃ Παναγιότητι τῷ Οἰκουμενικῷ Πατριάρχῃ, δι’ Αὐτοῦ δὲ τοῖς Μακαριωτάτοις Πατριάρχαις καὶ Προέδροις τῶν Ὀρθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκ­κλησιῶν, μελετηθῇ καὶ τύχῃ τῆς ἐγκρίσεως αὐτῶν καὶ τῶν περὶ αὐτοὺς Ἱερῶν Συνόδων, διὰ τὰ περαιτέρω.

Έκθεσις επί του Διαλόγου μετά των Αγγλικανών (15/9/1966)

ΕΚΘΕΣΙΣ

ΔΙΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

ΕΠΙ

ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΑΓΓΛΙΚΑΝΩΝ

(ΒΕΛΙΓΡΑΔΙΟΝ 1-15/9/1966)

Σήμερον τὴν 15ην Σεπτεμβρίου 1966 συνῆλθεν ἐν Βελιγραδίῳ, ἐν τῷ Πατριαρχικῷ τῆς Σερβίας μεγάρῳ, εἰς τὴν τελευταίαν αὐτῆς συνεδρίαν, ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Θυατείρων καὶ Μεγάλης Βρεττανίας κ.κ. Ἀθηναγόρου, ἡ Διορθόδοξος Θεολογικὴ Ἐπιτροπὴ διὰ τὴν προετοιμασίαν τοῦ Διαλόγου μετὰ τῶν Ἀγγλικανῶν. Ἡ Ἐπιτροπή, λαβοῦσα ὑπ’ ὄψιν τὸ ἀπὸ 14ης Σεπτεμβρίου 1966 ἑτοιμασθὲν κείμενον ὑπὸ τῆς ὑπ’ αὐτῆς ἐπὶ τούτῳ ὁρισθείσης ὑποεπιτροπῆς ἐπὶ τῶν συζητήσεων τοῦ περιεχομένου τοῦ καταλόγου τῶν θεμάτων τοῦ Διαλόγου μετὰ τῶν Ἀγγλικανῶν, ἀπεφάσισε τὰ ἑξῆς:

Πράξις Πατριαρχική και Συνοδική άρσεως των Αναθεμάτων του 1054 (7/12/1965)

ΠΡΑΞΙΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΝΟΔΙΚΗ

ΑΡΣΕΩΣ

ΤΩΝ ΑΝΑΘΕΜΑΤΩΝ ΤΟΥ 1054

7 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1965

ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ

Ἐλέῳ Θεοῦ Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ῥώμης,

καὶ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης.

Εἰς τὸ ὄνομα

τῆς ἁγίας καὶ ὁμοουσίου καὶ ζωοποιοῦ καὶ ἀδιαιρέτου Τριάδος.

«Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστὶν» (α΄ Ἰωάν. δ΄, 9)· ἡ δὲ ἀγάπη, τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ τὸ θεοδώρητον γνώρισμα, καὶ τῆς Ἐκκλησίας Αὐτοῦ ἡ συνεκτικὴ δύναμις, καὶ τῆς ἐν αὐτῇ εἰρήνης καὶ ὁμονοίας καὶ τάξεως ἀρχή, ὥσπερ ἀέναος ἐν αὐτῇ ἐκφαντορία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Τούτου οὖν τοῦ «συνδέσμου τῆς τελειότητος» (Κολ. γ΄, 14) δεῖ τοὺς θεόθεν ἐγκεχριρισμένους τὴν οἰκονομίαν τῶν τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν ἐπιμελεῖσθαι ἀεὶ καὶ χρῆσθαι τούτῳ πάσῃ προσοχῇ καὶ φροντίδι καὶ φυλακῇ.

Εἰ δ’ ὅπως ποτὲ τύχοι ψυγῆναι τὴν ἀγάπην καὶ διασπασθῆναι τὴν ἐν Κυρίῳ ἑνότητα, χρεὼν πάσῃ σπουδῇ ἐπιλαβέσθαι τοῦ κακοῦ καὶ τὴν θεραπείαν αὐτοῦ ἐκζητῆσαι.

Κοινή Δήλωσις περί άρσεως των Αναθεμάτων του 1054 (7/12/1965)

ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΙΣ

ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΠΕΡΙ

ΑΜΟΙΒΑΙΑΣ ΑΡΣΕΩΣ ΤΩΝ ΑΝΑΘΕΜΑΤΩΝ ΤΟΥ 1054

7 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1965

1. Ἔμπλεοι εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸν Θεόν, διὰ τὴν ἐν τῷ ἐλέει Αὐτοῦ δοθεῖσαν αὐτοῖς χάριν τῆς ἀδελφικῆς αὐτῶν συναντήσεως ἐν τοῖς ἱεροῖς Τόποις, ἔνθα διὰ τοῦ θανάτου καὶ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐτελειώθη τὸ μυστήριον τῆς σωτηρίας ἡμῶν, καὶ διὰ τῆς χορηγίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος συνεστήθη ἡ Ἐκκλησία, ὁ Πάπας Παῦλος ὁ ΣΤ΄ καὶ ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ὁ Α΄ δὲν ἀπέστησαν τῆς ἔκτοτε προθέσεως αὐτῶν, ἕκαστος ἐν τῷ ἑαυτοῦ μέρει, ὅπως μὴ παραλείψωσιν ἐφ’ ἑξῆς πᾶσαν χειρονομίαν, ὑπὸ τῆς ἀγάπης ἐμπνεομένην καὶ δυναμένην ἵνα διευκολύνῃ τὴν ἀνάπτυξιν τῶν ἀδελφικῶν σχέσεων, τῶν οὐτωσὶ ἐγκαινιασθεισῶν μεταξὺ τῆς Ῥωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως. Οὕτω δ’ ἐνεργοῦντες, πεποίθασιν, ὅτι ἀνταποκρίνονται εἰς τὴν κλῆσιν τῆς θείας Χάριτος, ἥτις ὁδηγεῖ σήμερον τὴν Ῥωμαιοκαθολικὴν Ἐκκλησίαν καὶ τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ὡς καὶ ἅπαντας τοὺς χριστιανούς, εἰς ὑπερνίκησιν τῶν διαφορῶν αὐτῶν, ἵνα καὶ αὖθις γένωνται «ἕν», ὡς ὁ Κύριος Ἰησοῦς ᾐτήσατο τοῦτο δι’ αὐτοὺς παρὰ τοῦ Πατρὸς Αὐτοῦ.