Ποιοί διέσωσαν τα αρχαία μνημεία

 

ΤΕΥΧΟΣ 135             ΤΡΙΠΟΛΗ           ΑΠΡΙΛΙΟΣ - ΙΟΥΝΙΟΣ 2026 

ΠΟΙΟΙ ΔΙΕΣΩΣΑΝ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΜΝΗΜΕΙΑ 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΣΕ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΥΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡΩΝ 

Ἡ θρησκεία τῶν πόλεων καί ἡ θρησκεία τῶν χωρικῶν 

Στό διαδίκτυο εἴδαμε ἀναδημοσιευμένο ἀπό τό περιοδικό «Ἀκτῖνες» (τ. 704, 2009, σ. 266-274 καί τ. 705, 2009, σ. 297-303), ἕνα ἐξαιρετικό ἄρθρο τοῦ κ. Γιάννη Τσέντου μέ τίτλο «Ἡ τύχη τῶν ἀρχαίων μνημείων. Ἀπό τόν Παγανισμό στόν Χριστιανισμό». Ὁ συγγραφέας του, μέ ἀκλόνητα ἱστορικά ἐπιχειρήματα, ἀπαντᾶ σέ ἀνυπόστατους ἰσχυρισμούς Ἑλλήνων Ἀρχαιολατρῶν - Νεοπαγανιστῶν, ὅτι οἱ Χριστιανοί κατέστρεψαν τά ἀρχαῖα μνημεῖα, ἔργα τέχνης τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνισμοῦ, εἰδικότερα δέ τά ἀγάλματα καί τούς ναούς τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς θρησκείας. Ὅπως εἶναι γνωστό, τό Νεοπαγανιστικό κίνημα τῶν ἡμερῶν μας ἐπιχειρεῖ νά ἐμφανίσει τούς Χριστιανούς ὡς κάποιους δεισιδαίμονες, ἀπαίδευτους καί ἀμαθεῖς βαρβάρους, πού ἐμφανίστηκαν ἀπό κάπου ἀλλού καί βαρύνονται μέ ἐγκλήματα ὄχι μόνο κατά τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἀλλά καί κατά τοῦ πολιτισμοῦ. Καί προφανῶς, ἀποκρύπτει τό γεγονός, ὅτι οἱ Χριστιανοί τοῦ 4ου ἤ 5ου μ.Χ. αἰ. εἶναι οἱ ἴδιοι οἱ Ἕλληνες πρόγονοί μας, οἱ ὁποῖοι ἐγκατέλειψαν τήν «πατρώα» θρησκεία τους, γιά νά ἀσπαστοῦν μέ προθυμία τήν πίστη στόν Χριστό, ἐνῶ εἶχαν προηγηθεῖ δύο καί πλέον αἰῶνες σκληρῶν διωγμῶν ἐναντίον αὐτῆς τῆς πίστης ἀπό τούς ὀπαδούς τῆς ἀρχαίας εἰδωλολατρίας, πού κατεῖχαν τότε τήν ἐξουσία.

Η προέλευση του ελληνικού Αρχαιολατρικού κινήματος

 

ΤΕΥΧΟΣ 134         ΤΡΙΠΟΛΗ         ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΜΑΡΤΙΟΣ 2026 

Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ
ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ 

Ἕνας ἀνυπόστατος ἰσχυρισμός

 Στό προηγούμενο τεῦχος τοῦ ἐντύπου μας ἀσχοληθήκαμε μέ τίς ἀντιλήψεις, πού συναντᾶμε στό σύγχρονο ἑλληνικό ἀρχαιολατρικό ἤ νεοπαγανιστικό κίνημα, σχετικά μέ τό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Πρόκειται, ὅπως εἶναι γνωστό, γιά τό κίνημα πού προωθεῖ τήν ἐπιστροφή στήν «πατρώα» ἀρχαία ἑλληνική θρησκεία, στό δωδεκάθεο καί στή λατρεία τῶν «θεῶν» τῆς προχριστιανικῆς ἐποχῆς καί, κατά συνέπεια, προωθεῖ τήν ἄρνηση τοῦ Χριστιανισμοῦ ἤ τήν ἁπλῆ ἀνοχή του καί σέ πολλές περιπτώσεις ἐκδηλώνει ἔντονη ἐχθρικότητα πρός τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καί πρός τή χριστιανική Ἐκκλησία.

Στό τεῦχος αὐτό θά ἀσχοληθοῦμε μέ ἕνα παραπλήσιο θέμα: Ἀπό τό ἑλληνικό νεοπαγανιστικό κίνημα προβάλλεται συνήθως ὁ ἰσχυρισμός, ὅτι τό κίνημα αὐτό εἶναι φαινόμενο καθαρά (ἴσως καί ἀποκλειστικά) ἑλληνικό, πού γεννήθηκε καί ἀναπτύχθηκε στή χώρα μας, ὡς προϊόν μιᾶς προοδευτικῆς πολιτιστικῆς καί πνευματικῆς ἀφύπνισης τοῦ νέου Ἑλληνισμοῦ. Μέ ἄλλα λόγια, μᾶς λένε οἱ σύγχρονοι ἀρχαιολάτρες ἤ νεοειδωλολάτρες ὅτι ὁ σύγχρονος Ἑλληνισμός ξαφνικά ξύπνισε ἀπό ἕναν λήθαργο πολλῶν αἰώνων κυριαρχίας τοῦ Χριστιανισμοῦ ἤ ἀπό μιά μακρά περίοδο καταπίεσης, σκοταδισμοῦ, κυριαρχίας τῶν ἐντολῶν καί τῶν κάθε εἴδους ἀπαγορεύσεων καί τώρα ἀρχίζει νά ἀνακαλύπτει τήν «ἀξία» καί τήν «λαμπρότητα» τῆς «πατρώας» θρησκείας του, τῆς προχριστιανικῆς εἰδωλολατρίας. Ἄς σημειωθεῖ, ὅτι παρόμοια, ἄν ὄχι τά ἴδια ἀκριβῶς, ἰσχυρίζονται καί οἱ ὀπαδοί τοῦ σύγχρονου κινήματος τῆς «Νέας Ἐποχῆς».

Το πρόσωπο του Χριστού στο ελληνικό αρχαιολατρικό κίνημα

 

ΤΕΥΧΟΣ 133                      ΤΡΙΠΟΛΗ                       ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ - ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2025 

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ 

Ὁ ἑλληνικός Νεοπαγανισμός «προσκόπτει» στόν Χριστό 

Ὅπως εἶναι γνωστό, ἀπό τή δεκαετία τοῦ 1970 καί στό πλαίσιο τοῦ εὑρύτερου κινήματος τῆς «Νέας Ἐποχῆς», ἄρχισε νά ἐμφανίζεται στήν Εὐρώπη καί σέ ἄλλες χῶρες τοῦ ἐξωτερικοῦ τό διεθνές νεοπαγανιστικό κίνημα, μέ σύνθημα τήν «ἐπιστροφή στίς ρίζες» καί, εἰδικότερα, στίς ἀρχαῖες προχριστιανικές, πολυθεϊστικές, εἰδωλολατρικές καί «φυσικές» θρησκεῖες κάθε λαοῦ. Ἀπό τίς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ 1980 τό κίνημα αὐτό ἀναπτύχθηκε καί στήν Ἑλλάδα. Τότε ἄρχισαν νά ἐμφανίζονται καί στή χώρα μας παρόμοιες ὁμάδες, ὀργανώσεις καί  κινήματα «ἀρχαιολατρικά», «ἑλληνολατρικά», «νεοεθνικά», «πολυθεϊστικά», μέ σύνθημα τήν ἀναβίωση τῆς «πατρώας» ἑλληνικῆς θρησκείας καί μέ ἔντονο ἀντιχριστιανικό προσανατολισμό. Τό κίνημα αὐτό ἀποκαλεῖται γενικά «Νεοπαγανισμός», ἄν καί πολλές ὁμάδες του ἀπορρίπτουν ἔντονα αὐτό τόν χαρακτηρισμό. Ὁ ἀρχικός ὅρος («παγανισμός») σημαίνει θρησκεία τῶν χωρικῶν, δηλ. τῶν ἁπλοϊκῶν ἀνθρώπων, σέ ἀντίθεση μέ τή θρησκεία τῶν πόλεων, δηλ. τή θρησκεία τῶν, ὑποτίθεται, πεπαιδευμένων καί καλλιεργημένων.

Το Halloween, η «Ημέρα των Νεκρών» και ο Αποκρυφισμός

 

ΤΕΥΧΟΣ 132        ΤΡΙΠΟΛΗ        ΙΟΥΛΙΟΣ - ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2025 

ΤΟ HALLOWEEN,
Η «ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ» ΚΑΙ Ο ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ 

Οἱ ρίζες τῶν ἐκδηλώσεων τοῦ Χάλογουϊν 

Τό Χάλογουϊν (ἀγγλ. Halloween) εἶναι μία νεόκοπη ἑορτή, πού σέ διάφορες ἀγγλοσαξονικές χῶρες θεωρεῖται ἰσάξια μέ τά Χριστούγεννα! Δέν εἶναι τυχαῖο, πού προηγεῖται τό ὄψιμο φθινόπωρο καί ἐπιτρέπει στά ἐμπορικά καταστήματα κερδοσκοπία ἰδίως γιά «ἀθῶες» παιδικές ἐκδηλώσεις καί συνευωχίες (party). Προετοιμάζεται ὅλο τόν μήνα Ὀκτώβριο καί κορυφώνεται τή νύχτα τῆς 31ης Ὀκτωβρίου, ὡς παραμονή τῆς Ἡμέρας τῶν Ἁγίων Πάντων, ἡ ὁποία γιά τόν προτεσταντικό κόσμο εἶναι ἡ 1η Νοεμβρίου. Κατ’ αὐτούς, ἡ Ἡμέρα τῶν Ἁγίων Πάντων δέν τιμᾶ μόνο τούς Ἁγίους ἀλλά καί τίς ψυχές τῶν νεκρῶν προγόνων.

Κακῶς ἡ ἑορτή αὐτή συγχέεται μέ τίς Ἑλληνικές παραδοσιακές Ἀπόκριες, διότι ἔχει περισσότερο καί σαφέστερα μυστικιστικό καί ἀποκρυφιστικό χαρακτήρα καί τελετουργικό νεοειδωλολατρικῆς ἐκτόνωσης. Οἱ θρησκειολόγοι γνωρίζουν, πώς τό Halloween ἀποτελεῖ ἐξέλιξη τῆς ἀρχαίας κέλτικης ἑορτῆς Samhaim (Σαμουΐν). Οἱ ἀρχαιολόγοι ἀνακάλυψαν στά ἕλη τῆς Ἰρλανδίας ἀνθρώπινα σώματα, πού ἦταν σχεδόν τέλεια διατηρημένα καί μουμιοποιημένα, καλυμμένα ἐξ’ ὁλοκλήρου μέ μαύρη τύρφη, πού κρατοῦσε τό σῶμα καί τό πρόσωπο ἀναλλοίωτα γιά αἰῶνες μαζί μέ τά μαλλιά. Πρόκειται γιά τά ἀνθρώπινα ἀπομεινάρια μιᾶς τελετουργικῆς θυσίας βασιλιάδων καί εὐγενῶν, πού θυσιάζονταν γιά νά ἐξευμενιστεῖ ὁ χρόνος, ὅταν ἔφερνε ἐπιδημίες, ἀτυχίες καί σιτοδεῖες. Θεωροῦσαν πώς ὅσοι θυσιάζονταν, μποροῦσαν νά παραμένουν «ζωντανοί νεκροί» μεταξύ τῶν συγγενῶν τους, καθώς, ὅπως πίστευαν, κατά τήν διάρκεια τοῦ Σαμουΐν ἄνοιγαν οἱ πύλες, πού κρατοῦσαν τόν κόσμο τῶν νεκρῶν, καί οἱ ἀγαπημένοι ἄνθρωποι, πού εἶχαν πεθάνει, ἐπανέρχονταν. Γι’ αὐτό καί οἱ συμμετέχοντες στήν ἑορτή ἄφηναν φαγητό ἔξω ἀπό τό κατώφλι τοῦ σπιτιοῦ τους, ὥστε νά ταΐσουν τά περιπλανώμενα πνεύματα, προσπαθώντας συχνά νά τά προσκαλέσουν ἐντός τῆς οἰκίας! Ἄλλοι τά λυπόντουσαν καί ἄφηναν τίς πόρτες ὀρθάνοιχτες, ἔχοντας προετοιμάσει εἰδικό χῶρο γιά νά ξεκουραστοῦν. Σύμφωνα μέ ἕνα ἰρλανδικό θρύλο, μερικά πνεύματα δέν ἦταν τόσο εἰρηνικά, ἀλλά ἐκείνη τήν ἡμέρα ἐμφανιζόταν ἕνα πλάσμα μέ ὄνομα Aileen, τό ὁποῖο ἔκαιγε τήν πόλη Tara σέ κάθε Σαμουΐν, γι’ αὐτό καί ἀρκετοί φοβόντουσαν αὐτό τό ἔθιμο καί τό περνοῦσαν μέ τίς πόρτες ἑρμητικά κλειστές. Κατά τή διάρκεια ἑνός Σαμουΐν, καλοῦσαν πνεύματα νεκρῶν γιά νά πληροφορηθοῦν τό μέλλον τους, ἐνῶ ἡ πυρά ἔπαιζε σημαντικό ρόλο στόν ἑορτασμό τοῦ ἀρχαίου παγανιστικοῦ Χάλογουϊν. Οἱ κάτοικοι τῶν κελτικῶν νησιῶν καί περιφερειῶν ἄναβαν φωτιές ἔξω ἀπό τίς οἰκίες τους, ὅμως μερικές λεπτομέρειες τοῦ τελετουργικοῦ αὐτοῦ εἶναι ἐπικίνδυνες καί τρομακτικές: οἱ ἄρρενες τελεστές πήγαιναν ἀπό πόρτα σέ πόρτα καί ζητοῦσαν τή φωτιά, πού θά ἔκαιγε τίς μάγισσες, καθήμενοι ὅσο πιό κοντά μποροῦσαν χωρίς νά καοῦν, ἀλλά ἀφήνοντας τήν αἰθάλη τοῦ καπνοῦ νά τούς ἀγγίξει, γιά νά ἀποκτήσουν προστατευτικό μανδύα ἀπό τά μάγια. Στήν Οὐαλία τά ἀγόρια πηδοῦσαν πάνω ἀπό τή φωτιά, ἐπειδή φαντάζονταν πώς ἕνα μαγικό πλάσμα ὀνόματι «μαῦρος χοῖρος» θά αἰχμαλώτιζε τόν πιό ἀργό καί θά τόν σκότωνε!

Η Ανάσταση του Κυρίου και οι αμφισβητήσεις της

 

ΤΕΥΧΟΣ 131             ΤΡΙΠΟΛΗ            ΑΠΡΙΛΙΟΣ - ΙΟΥΝΙΟΣ 2025 

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΤΑ ΚΑΙΡΟΥΣ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΕΙΣ ΤΗΣ 

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, ὡς «σημεῖον ἀντιλεγόμενον» 

Ὅπως γνωρίζουμε, ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Θεοδόχος, στήν Ὑπαπαντή τοῦ Κυρίου, δήλωσε προφητικά στήν Μητέρα τοῦ Ἰησοῦ, τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, ὅτι τό θεῖο Βρέφος, πού κρατοῦσε στά χέρια του, θά εἶναι «σημεῖον ἀντιλεγόμενον» (Λουκ. 2,34), δηλαδή θέμα γιά τό ὁποῖο συνεχῶς θά ἐρίζουν καί θά ἀντιλέγουν οἱ ἄνθρωποι. Πράγματι, αὐτό συμβαίνει ἀπό τότε μέχρι σήμερα καί θά συμβαίνει μέχρι τό τέλος τοῦ κόσμου. Ἀκόμη καί ὅταν ὁ Ἰησοῦς ζοῦσε ἀνάμεσά μας, ἄλλοι τόν δέχονταν καί πίστευαν στό κήρυγμά Του καί ἄλλοι τόν ἀμφισβητοῦσαν καί τόν ἀπέρριπταν.

Ὁλόκληρο τό ἔργο καί τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ εἶναι «σημεῖον ἀντιλεγόμενον»! Πολύ περισσότερο, ὅμως, εἶναι «σημεῖον ἀντιλεγόμενον» ἡ κορυφαία πράξη τοῦ ἔργου Του, ἡ Ἀνάσταση. Αὐτό εἶναι φυσικό καί εὐνόητο: Ὅποιος δέχεται τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὑποχρεωμένος νά τόν ἀποδεχθεῖ ὅπως ἀκριβῶς εἶναι, δηλαδή ὡς Θεό, καί, ἑπομένως, νά πιστέψει σ’ Αὐτόν. Ὅποιος δέν θέλει νά πιστέψει τόν Χριστό ὅπως ἀκριβῶς εἶναι, ἐπινοεῖ τρόπους νά ἀμφισβητήσει πρῶτα ἀπ’ ὅλα τήν Ἀνάστασή Του. Γιατί, ἄν ὁ Χριστός δέν ἀναστήθηκε πραγματικά, τότε δέν εἶναι Θεός, ἀλλά ἕνας κοινός ἄνθρωπος. Ἐνδεχομένως, μπορεῖ νά ἦταν σοφός, ἤ μεγάλος, ἤ ἅγιος, ἀλλά τίποτε παραπάνω ἀπό κοινός ἄνθρωπος. Ἕνα τέτοιο πρόσωπο οὔτε σώζει, οὔτε λυτρώνει, οὔτε λατρεύεται. Ἡ λατρεία του εἶναι μιά ἀκόμη μορφή εἰδωλολατρίας καί ἡ σχέση μας μαζί του εἶναι ὅμοια μέ τή σχέση τῶν ὀπαδῶν μιᾶς φιλοσοφίας ἤ μιᾶς ἰδεολογίας μέ τόν ἐπινοητή της.

Σύγχρονες μορφές Εικονομαχίας

 

ΤΕΥΧΟΣ 130         ΤΡΙΠΟΛΗ         ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΜΑΡΤΙΟΣ 2025 

ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΑΣ 

Ἀπό τήν ἀρχαία στή σύγχρονη Εἰκονομαχία 

Κάθε χρόνο τήν πρώτη Κυριακή τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ἑορτάζουμε τή νίκη τῆς Ἐκκλησίας ἐναντίον ὅλων γενικά τῶν αἱρέσεων. Εἶναι ἡ νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας (τῆς ὀρθῆς πίστης), ἐναντίον κάθε μορφῆς θρησκευτικῆς πλάνης. Γι’ αὐτό ἡ Κυριακή αὐτή ὀνομάζεται «Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας». Ὅπως εἶναι γνωστό, ὁ ἑορτασμός της καθιερώθηκε, μέ ἀφορμή συγκεκριμένα ἱστορικά γεγονότα: τή λήξη τῆς Εἰκονομαχίας καί τήν πανηγυρική διακήρυξη τῆς τιμῆς τῶν ἁγίων Εἰκόνων τό 843 μ.Χ. Τότε ἔκλεισε ὁριστικά μιά σκοτεινή περίοδος γιά τήν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία διήρκεσε περισσότερο ἀπό ἕναν αἰῶνα (ἀπό τό 730 ὡς τό 843 μ.Χ., μέ μιά μικρή διακοπή στό ἐνδιάμεσο) καί ἀνέδειξε πλῆθος Ὁμολογητῶν τῆς πίστεως καί Μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας.

Οι Εορτές της Εκκλησίας στη δίνη της σύγχρονης εκκοσμίκευσης

 

ΟΙ ΕΟΡΤΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗΣ 

Ἡ Ἐκκλησία καί οἱ ἑορτές της 

Οἱ ἑορτές εἶναι κάτι ἀπαραίτητο στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου. «Βίος ἀνεόρταστος μακρά ὁδός ἀπανδόκευτος», εἶχε πεῖ στήν ἀρχαιότητα ὁ Δημόκριτος, δηλαδή «ζωή χωρίς ἑορτή εἶναι μακρύς δρόμος χωρίς πανδοχεῖο», χωρίς σταθμό γιά ξεκούραση! Ὅλες οἱ θρησκεῖες ἔχουν τίς ἑορτές τους. Ἀλλά καί οἱ λεγόμενοι «κοσμικοί» ἄνθρωποι (ὅσοι δέν πιστεύουν σέ κάτι ἤ, τουλάχιστον, ὅσοι δέν πιστεύουν ἀρκετά) ἔχουν τίς ἑορτές τους. Τό ἴδιο ἰσχύει καί γιά τήν Ἐκκλησία μας. Ἔχει κι αὐτή τίς δικές της ἑορτές, κατανεμημένες κατάλληλα στή διάρκεια τοῦ ἔτους. Τό ζητούμενο, ὅμως, εἶναι, τί ἑορτάζουμε, γιατί τό ἑορτάζουμε καί πῶς τό ἑορτάζουμε. Γιά τούς πολλούς, γιά τούς ἀνθρώπους τοῦ κόσμου τούτου, οἱ ἑορτές εἶναι εὐκαιρίες διασκέδασης καί ἀπόδρασης ἀπό τήν καθημερινότητα. Οἱ διάφορες θρησκεῖες ἑορτάζουν γιά τούς δικούς τους λόγους. Κάποιοι ἑορτάζουν χωρίς λόγο καί νόημα, δηλαδή ἑορτάζουν χωρίς νά ὑπάρχει αἰτία, ὅπως συμβαίνει στίς νεοφανεῖς «ἑορτές» τοῦ σκόρδου, τῆς ντομάτας, τῆς μελιτζάνας καί διάφορων ἄλλων φρούτων καί λαχανικῶν, «ἑορτές» πού προωθοῦνται δυναμικά μέ τήν πρόφαση τῆς προβολῆς καί τῆς διάθεσης τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων!

Χριστιανική αγάπη και αγαπολογία

 

ΤΕΥΧΟΣ 128      ΤΡΙΠΟΛΗ          ΙΟΥΛΙΟΣ - ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2024 

Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΓΑΠΗ
ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΜΑΣ 

Μιά ματιά στή σύγχρονη πραγματικότητα 

Στίς μέρες μας γίνεται πολύς λόγος περί ἀγάπης, πολύ περισσότερο ἴσως ἀπό κάθε ἄλλη ἐποχή. Ὅλοι σχεδόν μιλοῦν γιά ἀγάπη. Ὡστόσο, ἡ ἔντονη ἀγαπολογία τῶν ἡμερῶν μας, οὔτε μέ τήν αὐθεντική ἀγάπη ἔχει κάποια σχέση, ὅπως θά δοῦμε, οὔτε μέ τά δεδομένα τῆς πραγματικότητας συνάδει. Γιά τήν ἀκρίβεια, ἡ ἐποχή μας χαρακτηρίζεται ἀπό παντελῆ σχεδόν ἔλλειψη αὐτῆς τῆς ἀρετῆς. Τό βεβαιώνουν οἱ συνεχιζόμενοι μέ ἀμείωτη ἔνταση πόλεμοι, ἡ συστηματική ἐκμετάλλευση καί ἐξαθλίωση τῶν λαῶν, ἡ μαζοποίηση τῶν κοινωνιῶν, ἡ ἔξαρση τῶν κοινωνικῶν προβλημάτων, ἡ ψυχρότητα τῶν ἀνθρωπίνων σχέσεων, ἡ ἀπομόνωση τῶν ἀνθρώπων, ἡ ἀδιαφορία γιά τόν πλησίον καί πολλά ἄλλα. Ποιοῖ, ὅμως, ὁμιλοῦν σήμερα περί ἀγάπης καί μέ ποιόν τρόπο;

Σατανισμός. Η θρησκεία της σύγχρονης Ευρώπης

 

ΤΕΥΧΟΣ 127           ΤΡΙΠΟΛΗ             ΑΠΡΙΛΙΟΣ - ΙΟΥΝΙΟΣ 2024

 ΣΑΤΑΝΙΣΜΟΣ
Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ 

Ὁ χαρακτῆρας ἑνός «καλλιτεχνικοῦ» γεγονοτός 

Ἡ ἀφορμή νά ἀσχοληθοῦμε μέ τό θέμα τῆς ραγδαίας ἐξάπλωσης, ἤ μᾶλλον τῆς κυριαρχίας, τοῦ Σατανισμοῦ στή σύγχρονη Εὐρώπη μᾶς δόθηκε ἀπό τά θλιβερά καί ἀποτρόπαια πού συνέβησαν στόν φετινό 68ο «Διαγωνισμό τραγουδιοῦ τῆς Eurovision» στό Μάλμε τῆς Σουηδίας στίς 11/5/2024. Ὅπως εἶναι γνωστό, ὁ διαγωνισμός αὐτός θεωρεῖται κορυφαῖο καλλιτεχνικό γεγονός στήν Εὐρώπη μέ παγκόσμια ἀπήχηση. Τόν παρακολουθοῦν ἑκατομμύρια ἄνθρωποι σέ ὅλο τόν κόσμο, εἴτε ζωντανά, εἴτε μέσῳ τῶν σύγχρονων τεχνολογικῶν μέσων (τηλεόρασης, διαδικτύου κ.ἄ.). Αὐτό σημαίνει, ὅπως ἄλλωστε σέ κάθε μορφή τέχνης, ὅτι ἐκφράζει τό «πνεῦμα» τῆς Εὐρώπης, τήν πολιτιστική της ταυτότητα καί τούς πνευματικούς προσανατολισμούς της.

Γάμος και Οικογένεια στο στόχαστρο

 

ΤΕΥΧΟΣ 126       ΤΡΙΠΟΛΗ          ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΜΑΡΤΙΟΣ 2024

 ΓΑΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΣΚΟΤΕΙΝΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

Παραδοσιακές ἀξίες καί ἀμφισβητήσεις τους 

Στήν ἐποχή μας ὁ θεσμός τῆς οἰκογένειας, δέχεται ἀλλεπάλληλα πλήγματα. Στή δέ χώρα μας, τό τελευταῖο καί ἰσχυρότερο, ἡ «χαριστική βολή» θά λέγαμε, εἶναι, προφανῶς, ἡ ὑπερψήφιση ἀπό τή Βουλή τοῦ νομοσχεδίου μέ τίτλο «Ἰσότητα στόν πολιτικό γάμο, τροποποίηση τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικα καί ἄλλες διατάξεις» (15/2/2024), δηλαδή τοῦ νομοσχεδίου γιά τόν λεγόμενο «γάμο» τῶν ὁμοφυλοφίλων, πού εἶναι πλέον νόμος τοῦ κράτους! Γιατί, ὅμως, συμβαίνει αὐτό; Γιατί πλήττεται τόσο πολύ ἡ οἰκογένεια, στήν παραδοσιακή της τουλάχιστον μορφή, καί παράλληλα τό Μυστήριο τοῦ Γάμου; Ἀρκοῦν τά γνωστά ἐπιχειρήματα γιά ἰσότητα, ἐλευθερία, αὐτοδιάθεση, παροχή ἴσων εὐκαιριῶν κ.λπ. νά ἀνατρέψουν μιά παράδοση 2.000 τουλάχιστον ἐτῶν, καί μάλιστα μιά πρακτική δοκιμασμένη καί ἐπιτυχημένη; Ὅλοι μέχρι πρότινος θεωρούσαμε τήν οἰκογένεια «κύτταρο τῆς κοινωνίας», δηλ. ἀπαραίτητο στοιχεῖο γιά τή συγκρότησή της. Μπορεῖ νά ὑπάρξει ὁποιαδήποτε κοινωνία ἀνθρώπων χωρίς οἰκογένεια; Μπορεῖ νά ἐπιβιώσει ὁ θεσμός μέ τά πλήγματα, πού δέχεται, καί μέ τίς μεταλλάξεις, πού τοῦ ἐπιβάλλονται; Ἡ διάλυση τῆς οἰκογένειας δέν συνεπάγεται αὐτόματα τή διάλυση τῆς κοινωνίας; Μήπως κάποιες δυνάμεις, πού ἐργάζονται «γιά τό καλό μας», αὐτό ἀκριβῶς ἐπιδιώκουν, τή διάλυση τῆς κοινωνίας;

Ο Θεός της Αποκαλύψεως και ο φιλοσοφικός στοχασμός

 

ΤΕΥΧΟΣ 125       ΤΡΙΠΟΛΗ    ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ - ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2023 

Ο ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΣ

ΚΑΙ ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΤΟΥ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΥ ΣΤΟΧΑΣΜΟΥ 

Ἱερουσαλήμ καί Ἀθήνα 

Ὅπως ἔχουμε τονίσει καί σέ ἄλλη περίπτωση μέσῳ τοῦ ἐντύπου μας, τό περί Θεοῦ ἐρώτημα ἀνήκει στά μεγάλα ἐρωτήματα, πού ἀπασχολοῦν διαχρονικά τόν ἄνθρωπο. Ὅλοι κάποτε τό ἀντιμετωπίζουν, εἴτε θετικά, εἴτε ἀρνητικά, εἴτε πιστεύοντας, εἴτε μή, εἴτε πιστεύοντας ὀρθά, εἴτε πιστεύοντας ἐσφαλμένα. Πιθανώτατα ἰσχύει ὁ ἰσχυρισμός, ὅτι ἄπιστοι ἤ ἄθεοι δέν ὑπάρχουν. Ὅσοι ἰσχυρίζονται ὅτι δέν πιστεύουν σέ κάποιον «θεό», ἁπλῶς ἔχουν ἀπολυτοποιήσει (δηλαδή θεοποιήσει!) κάτι ἄλλο: ἕνα σύστημα, μιά ἰδεολογία, ἕναν τρόπο ζωῆς, μιά συνήθεια, μιά κατάσταση, ἕνα πρόσωπο ἤ ἕνα πράγμα (χρήματα, κτήματα, αἰσθησιακές ἡδονές, ἀνθρώπινη δόξα κ.ἄ.)! Εἶναι φανερό, ὅτι οἱ ἐξαρτώμενοι ἀπό τέτοια ἀπολυτοποιημένα (θεοποιημένα) στοιχεῖα, βρίσκονται σέ κατάσταση συγκαλυμμένης, ἀλλά πραγματικῆς εἰδωλολατρίας! Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρει χαρακτηριστικά γιά μία ἀπό τίς περιπτώσεις αὐτές, «νεκρώσατε ... τήν πλεονεξίαν, ἥτις ἐστίν εἰδωλολατρία» (Κολ. 3,5).

Θεραπευτική μέθοδος Ρέϊκι και Ορθόδοξη πίστη

 

ΤΕΥΧΟΣ 124        ΤΡΙΠΟΛΗ        ΙΟΥΛΙΟΣ - ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2023 

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ ΡΕΪΚΙ

ΜΙΑ ΙΑΠΩΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ 

Ἀσθένεια καί ἀπόπειρες θεραπείας της 

Ἡ ἀσθένεια ἦταν πάντοτε ἕνα ἀπό τά μεγαλύτερα προβήματα τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου, ἡ δέ ἀναζήτηση τῆς θεραπείας της ἦταν καί παραμένει μία ἀπό τίς κυριότερες ἐπιδιώξεις του. Κατά τήν Ὀρθόδοξη χριστιανική θεώρηση, ἀπό τή στιγμή πού ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ἁμάρτησε στόν Παράδεισο εἰσῆλθαν στή ζωή του ἡ ἀσθένεια καί ὁ θάνατος. Ἔκτοτε ἡ ἀνθρώπινη ζωή συμπλέκεται μέ τίς δύο αὐτές ὁριακές καταστάσεις. Ὅμως, ὁ Θεός δέν ἄφησε τόν ἄνθρωπο ἐντελῶς ἐκτεθειμένο στή δύναμη τῆς ἀσθένειας. Τοῦ ἔδωσε τήν ἐπιστήμη, γιά νά ἀνακαλύπτει μέ αὐτήν μεθόδους θεραπείας. Ἡ ἐπιστήμη εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ, ὅμως δέν θεραπεύει ὅλες τίς ἀσθένειες, οὔτε μπορεῖ νά κατανικήσει τή δύναμη τοῦ θανάτου. Οἱ ἔκτακτες θεραπευτικές παρεμβάσεις τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο (τά θαύματα), ἀποδεικνύουν ἀκριβῶς ὅτι ὁ Ἐκεῖνος, καί εἰδικότερα ὁ Χριστός, εἶναι ὁ ἔσχατος Θεραπευτής, ὁ «Ἰατρός τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων ἡμῶν».

Παράδεισος και Κόλαση εντός και εκτός της Ορθοδοξίας

 

ΤΕΥΧΟΣ 123            ΤΡΙΠΟΛΗ            ΑΠΡΙΛΙΟΣ - ΙΟΥΝΙΟΣ 2023

 ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΚΑΙ ΚΟΛΑΣΗ

ΕΚΤΟΣ ΚΑΙ ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ 

Παρεκκλίσεις ἀπό τήν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου 

Μέ τό θέμα τῆς μετά θάνατον ζωῆς, μέ τό ὁποῖο ἀσχοληθήκαμε στό προηγούμενο τεῦχος τοῦ ἐντύπου μας, σχετίζεται ἄμεσα καί τό περί Παραδείσου καί Κολάσεως. Ὑπάρχει, ὄντως, Παράδεισος καί Κόλαση; Κι ἄν ὑπάρχουν, τί ἀκριβῶς εἶναι οἱ δύο αὐτές καταστάσεις; Καί ἐδῶ συναντᾶμε συνήθως πολλές παρανοήσεις, παρεκκλίσεις ἀπό τήν ἀλήθεια, πεπλανημένες ἀπόψεις καί θεωρήσεις, πού προκαλοῦν τήν ἀποστροφή πολλῶν ἀπό τή Χριστιανική πίστη.

Γιά παράδειγμα, ὁλόκληρη ἡ δυτική παράδοση τοῦ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ θεώρησε τό Πῦρ τῆς Κολάσεως, πού ἀναφέρεται στά ἱερά Εὐαγγέλια, ὡς κτιστό. Μίλησε γιά αἰσθητές φλόγες, γιά καζάνια μέ πίσσα πού βράζουν καί γιά ἄλλα παρόμοια ἐπινοήματα. Στό πλαίσιο τῶν ἀντιλήψεών της περί ἁμαρτίας καί κρίσεως, ὁ Θεός ἐμφανίζεται νά κατασκευάζει ἕνα αἰσθητό (κτιστό) πῦρ, προκειμένου νά τιμωρήσει μέ αὐτό τόν ἄνθρωπο (ἤ καί τόν διάβολο) γιά τήν ἁμαρτία του, ἐπειδή ἀκριβῶς ἐκλαμβάνει τήν κάθε ἁμαρτία ὡς προσβολή πρός τό Πρόσωπό Του. Τό Πῦρ τῆς Κολάσεως θεωρεῖται ὄργανο τιμωρίας στά χέρια τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος φαίνεται νά κυριαρχεῖται ἀπό ἀνθρώπινα πάθη καί νά ἀναζητᾶ «ἱκανοποίηση» (ἐκδίκηση!) γιά τήν προσβολή πού ὑπέστη. Ἡ ἀντίληψη ὅτι τό Πῦρ αὐτό εἶναι κτιστό, κληροδοτήθηκε καί στόν Προτεσταντισμό καί ὑπόκειται στίς ἀντιλήψεις του γιά τά ἔσχατα, ἀκόμη καί ὅταν δέν διατυπώνεται μέ σαφήνεια.

Η μετά θάνατον ζωή στην Ορθόδοξη Παράδοση

 

ΤΕΥΧΟΣ 122         ΤΡΙΠΟΛΗ        ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΜΑΡΤΙΟΣ 2023

 Η ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ ΖΩΗ

ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ 

Ἕνα συνεχῶς ἀναδυόμενο ἐρώτημα 

Τό ἐρώτημα γιά τό ἄν ὑπάρχει ἤ ὄχι μετά θάνατον ζωή ἀνήκει στά μεγάλα ἐρωτήματα, πού ἀπασχολοῦν τόν ἄνθρωπο διαχρονικά, τά λεγόμενα «ὑπαρξιακά». Πράγματι, ὅλοι σέ κάποια στιγμή, ἀργά ἤ γρήγορα, συνειδητά ἤ ἀσυνείδητα, ἀντιμετωπίζουμε αὐτό τό ἐρώτημα, λαμβάνοντας μιά θέση, θετική ἤ ἀρνητική. Βέβαια, στήν ἐποχή μας ἡ πίστη στή μετά θάνατον ζωή, ἤ ἀκόμη καί τό ἐνδιαφέρον γι’ αὐτήν, ἔχουν μειωθεῖ. Αὐτό ὀφείλεται κυρίως στό ὅτι ὁ πολιτισμός μας, ὁ λεγόμενος «δυτικός πολιτισμός», πού κυριαρχεῖ στό μεγαλύτερο μέρος τοῦ κόσμου καί πηγάζει ἀπό τίς ἀρχές τῆς Ἀναγέννησης καί τοῦ Διαφωτισμοῦ, ἔστρεψε τήν προσοχή τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τό «ἐπέκεινα» (τό πέρα ἀπό τίς αἰσθήσεις μας) στό «ἐνθάδε» (στό ὁρατό, στό ἄμεσα ἀντιληπτό, στό πλησίον μας) ἤ ἀπέρριψε ἐντελῶς τήν ὕπαρξη τοῦ «ἐπέκεινα», ἐντός τοῦ ὁποίου νοεῖται ὁ Θεός, ἡ μετά θάνατον ζωή καί, γενικά, ἡ ἀόρατη δημιουργία τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι στή Δύση (κυρίως στήν Εὐρώπη) εἶναι σχετικά ὑψηλά τά ποσοστά τῶν ἀθέων, τῶν ἀθρήσκων, τῶν θρησκευτικά ἀδιαφόρων, τῶν ἀρνητῶν τοῦ Χριστιανισμοῦ, τῶν ἐκκοσμικευμένων. Κατά μιά ἀφελή ἄποψη, ὁ «πεφωτισμένος» ἄνθρωπος τῆς Νεοτερικῆς ἤ Μετανεοτερικῆς ἐποχῆς μας, μέ τή θεοποιημένη λογική καί τό ἀλαζονικό φρόνημα, ἀρνεῖται νά δεχθεῖ ὅτι μπορεῖ νά ὑπάρχουν πραγματικότητες πού δέν εἶναι ἀντιληπτές ἀπό τίς αἰσθήσεις μας καί, φυσικά, δυσκολεύεται πολύ νά πιστέψει στή συνέχιση τῆς ζωῆς μετά τόν θάνατο, κατάστασης πού θεωρεῖται «ὑπέρ λόγον» καί «ὑπέρ αἴσθησιν».

Η Ορθόδοξη Εκκλησία και η καύση των νεκρών

 

ΤΕΥΧΟΣ 121      ΤΡΙΠΟΛΙΣ     ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ - ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2022 

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Η ΚΑΥΣΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ 

Σύντομο ἱστορικό τοῦ προβλήματος 

Τό ζήτημα τῆς καύσης τῶν νεκρῶν ἐξακολουθεῖ νά διχάζει πολλούς στή χώρα μας, παρά τό γεγονός ὅτι θεωρεῖται σήμερα λελυμένο, τόσο ἐκ μέρους τῆς Πολιτείας, ὅσο καί ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ μέν Πολιτεία ἐπιτρέπει πλέον καί νομικά τήν καύση τοῦ σώματος μετά τόν θάνατο σέ ὅσους τό ἐπιθυμοῦν, ἡ δέ Ἐκκλησία ἐμμένει σταθερά στήν παραδοσιακή ἄποψη ὅτι ἡ καύση τῶν νεκρῶν δέν εἶναι ἐπιτρεπτή στά μέλη της, τούς Ὀρθοδόξους πιστούς. Γιά τήν ἀκρίβεια, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέχεται ὅτι δέν ὑπάρχουν «νεκροί», ἀλλά «κεκοιμημένοι», πού ἀναμένουν τήν ἀφύπνισή τους στή μελλοντική ἀνάσταση τῶν σωμάτων. Ὡστόσο, θεωρήσαμε σκόπιμο νά ἀσχοληθοῦμε μέ τό θέμα ἐπειδή, α) κάποιες χριστιανικές ὁμολογίες καί αἱρέσεις ἀποδέχονται τήν καύση τῶν νεκρῶν, θεωρώντάς την πράξη σύμφωνη μέ τή χριστιανική Παράδοση καί β) κάποιοι Ὀρθόδοξοι πιστοί ἐπιλέγουν τήν πράξη αὐτή, εἴτε ἀπό ἄγνοια, εἴτε ἀπό λανθασμένη ἐκτίμηση, θέλοντας ὅμως νά παραμένουν μέλη τῆς Ἐκκλησίας, νά ψάλλεται ἡ Ἐξόδιος Ἀκολουθία τους, νά τελοῦνται τά Μνημόσυνά τους κ.λπ. Εἶναι εὐνόητο, ὅτι ἡ θέση τῆς Ἐκκλησίας ὡς πρός τό ζήτημα αὐτό ἀφορᾶ στά μέλη της καί σέ καμμία περίπτωση δέν ἀποβλέπει στό νά ἐκβιάσει τίς ἀπόψεις ἄλλων συνανθρώπων μας, ἀθέων, ἑτεροθρήσκων, ἑτεροδόξων κ.λπ., τήν ἐλευθερία γνώμης τῶν ὁποίων σέβεται ἀπόλυτα.

Η Ιερωσύνη της Εκκλησίας

 

ΤΕΥΧΟΣ 120          ΤΡΙΠΟΛΙΣ           ΙΟΥΛΙΟΣ - ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2022 

Η ΙΕΡΩΣΥΝΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΜΕΤΑΞΥ ΚΛΗΡΙΚΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΪΚΟΚΡΑΤΙΑΣ,

ΘΕΣΜΟΥ ΚΑΙ ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΣ 

Κρίση θεσμῶν καί Ἱερωσύνη 

Ἡ ἐποχή μας εἶναι ἐποχή ἀμφισβήτησης καί κριτικῆς τῶν πάντων. Ἡ γενικευμένη ἀμφισβήτηση, ἡ ἄρνηση κάθε αὐθεντίας, ἡ σχετικοποίηση κάθε ἀλήθειας εἶναι καίρια στοιχεῖα τοῦ φαινομένου τῆς «μετανεωτερικότητας», πού τήν χαρακτηρίζει. Ὅλοι οἱ θεσμοί, ἰδιαίτερα ὅσοι θεωροῦνται «παραδοσιακοί», διέρχονται σοβαρή κρίση. Ἡ προσφορά τους στό παρελθόν δέν ἀναγνωρίζεται καί ἡ χρησιμότητά τους στό παρόν καί στό μέλλον δέν ἐκτιμᾶται. Εἶναι φυσικό, μεταξύ ὅσων βρίσκονται στό στόχαστρο αὐτῆς τῆς κριτικῆς, νά εἶναι καί ἡ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία δέχεται, ἴσως, τή σφοδρότερη κριτική ἀπό κάθε ἄλλο θεσμό. Καί ἐπειδή στή συνείδηση τῶν πολλῶν ἡ Ἐκκλησία ταυτίζεται μέ τούς ὁρατούς ἐκπροσώπους της, τούς Κληρικούς, ἡ ἀμφισβήτησή της λαμβάνει τή συγκεκριμένη μορφή τῆς ἀμφισβήτησης τοῦ Κλήρου, ἀλλά καί τοῦ ἴδιου τοῦ θεσμοῦ τῆς Ἱερωσύνης. «Οἱ Ἱερεῖς δέν μᾶς χρειάζονται πλέον. Δέν προσφέρουν κάτι ἰδιαίτερο, δέν εἶναι ἀποδοτικοί. Ἡ κοινωνία μας χρειάζεται τεχνοκράτες, οἰκονομολόγους, μηχανικούς, ἀνθρώπους τῶν ἔργων, γνῶστες καί χειριστές τῆς σύγχρονης τεχνολογίας»!

Η οικονομική αυτοκρατορία των «Μαρτύρων του Ιεχωβά»

 

ΤΕΥΧΟΣ 119           ΤΡΙΠΟΛΙΣ              ΑΠΡΙΛΙΟΣ - ΙΟΥΝΙΟΣ 2022 

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ «ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ» 

Αἱρέσεις καί οἰκονομία 

Ὅσοι ἀσχολοῦνται μέ τό φαινόμενο τῶν σύγχρονων αἱρέσεων, διαπιστώνουν ὅτι αὐτές ἐπιχειροῦν νά διεισδύσουν σέ κάθε τομέα τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς, μέ σκόπο νά τόν ἁλλώσουν, νά τόν κυριεύσουν ἤ τουλάχιστον νά τόν ἐκμεταλλευτοῦν. Ἕνας ἀπό αὐτούς εἶναι ἡ οἰκονομία. Ὑπάρχουν αἱρέσεις καί παραθρησκευτικές ὀργανώσεις, πού ἐπιχειροῦν νά ἐλέγξουν ἀκόμη καί οἰκονομίες κρατῶν (Σαηεντολογία) ἤ νά θέσουν στήν ἀπόλυτη ἐξουσία τους κερδοφόρες ἐπιχειρήσεις. Ἄλλες ἐμφανίζονται ὡς οἰκονομικές αὐτοκρατορίες, μέ ἰσχυρή παρουσία στήν παγκόσμια οἰκονομία. Γενικά, οἱ αἱρέσεις δέν ἐνδιαφέρονται γιά τή σωτηρία ἤ γιά τό καλό τῶν μελῶν τους, ἀλλά γιά τήν ἐκμετάλλευσή τους. Εἶναι μηχανισμοί σκληρῆς οἰκονομικῆς (καί κάθε ἄλλου εἴδους) ἐκμετάλλευσης.

Πόλεμος και ειρήνη στην Ορθοδοξία και στις αιρέσεις

 

ΤΕΥΧΟΣ 118             ΤΡΙΠΟΛΙΣ               ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΜΑΡΤΙΟΣ 2022 

ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ 

Τό αἴτημα τῆς εἰρήνης στίς μέρες μας 

Ἡ ἀνθρωπότητα στίς μέρες μας ζεῖ καί πάλι τήν ἀβεβαιότητα καί τόν φόβο ἀπό τόν παραλογισμό τοῦ πολέμου, μέ ἀφορμή τά τραγικά γεγονότα, πού ἐξελίσσονται στήν Οὐκρανία. Τό λυπηρό εἶναι ὅτι, ἐκεῖ ὁ πόλεμος μαίνεται μεταξύ δύο Ὀρθοδόξων καί ἀδελφῶν λαῶν! Βέβαια, ἡ ἀπειλή τοῦ πολέμου ποτέ δέν ἔλειψε ἀπό τόν πλανήτη μας. Θά περιμέναμε, ὅμως, μετά τήν τραγική ἐμπειρία δύο Παγκοσμίων Πολέμων, νά ἔχει «συνετιστεῖ» ἡ ἀνθρωπότητα, μέ πρώτους τούς ἰσχυρούς τῆς γῆς. Ἀντίθετα, ὅπως φαίνεται, εἴμαστε στά πρόθυρα ἑνός τρίτου πιό καταστρεπτικοῦ Παγκοσμίου Πολέμου μέ ἀπρόβλεπτες συνέπειες, πού ὅλοι εὐχόμεθα νά ἀποφευχθεῖ. Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, ὅλες τίς ἀνθρώπινες προσπάθειες γιά τήν ἐπικράτηση τῆς εἰρήνης βλέπουμε νά ναυαγοῦν. Οὔτε οἱ διεθνεῖς ὀργανισμοί, οὔτε οἱ ἰσχυρές συμμαχίες, οὔτε οἱ κατά καιρούς διακρατικές συνθῆκες, οὔτε τά εἰρηνευτικά κινήματα, πού ἀναπτύχθηκαν ἔντονα, ἰδιαίτερα μετά τόν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατόρθωσαν νά φέρουν τήν εἰρήνη στόν κόσμο.

Πρωτείο και Ορθόδοξη Εκκλησία

ΤΕΥΧΟΣ 117      ΤΡΙΠΟΛΙΣ      ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ - ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2021 

ΠΡΩΤΕΙΟ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ 

Ἡ ἐπικαιρότητα τοῦ θέματος 

Ἀφορμή γιά νά ἀσχοληθοῦμε μέ τό θέμα τοῦ πρωτείου μᾶς δόθηκε ἀπό δύο χαρακτηριστικά γεγονότα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπικαιρότητας, πού συνέβησαν ἐντός τοῦ Δεκεμβρίου τοῦ ἤδη παρελθόντος ἔτους. Τό πρῶτο εἶναι ἡ ἐπίσημη ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα Φραγκίσκου στήν Ἑλλάδα (4-6/12/2021) καί τό δεύτερο ἡ ἵδρυση ἀπό τό Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας Ἐξαρχίας στήν Ἀφρική (δηλαδή ἐντός τῆς κανονικῆς δικαιοδοσίας τοῦ παλαιφάτου Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας) στήν ἐκπνοή σχεδόν τοῦ ἔτους (29/12/2021). Καί τά δύο αὐτά γεγονότα σχετίζονται ἄμεσα μέ τό πρωτεῖο.

Ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα ἔδωσε ἀφορμή νά ἔλθουν καί πάλι στό προσκήνιο οἱ σχέσεις τῆς Ὀρθοδοξίας μέ τόν Ρωμαιοκαθολικισμό, μέ ἐπίσημες δηλώσεις, μέ ἱστορικές καί θεολογικές ἀναφορές, ἀκόμη καί μέ ἀντιδράσεις ἐκ μέρους παραδοσιακῶν Ὀρθοδόξων. Ὅπως εἶναι γνωστό, τό παπικό πρωτεῖο εἶναι ἡ μεγαλύτερη, ἴσως, διαφορά μεταξύ Ὀρθοδοξίας καί Παπισμοῦ καί τό μεγαλύτερο, προφανῶς, ἐμπόδιο γιά τήν προσέγγιση Ἀνατολῆς καί Δύσης. Ἱστορικά, ὑπῆρξε τό κατ’ ἐξοχήν αἴτιο τοῦ μεγάλου Σχίσματος τοῦ δυτικοῦ Χριστιανισμοῦ (1054 μ.Χ.). Τίς τελευταῖες, μάλιστα, δεκαετίες συζητεῖται, ὡς ἀποκλειστικό σχεδόν θέμα στόν
ἐπίσημο Θεολογικό Διάλογο μεταξύ Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καί Ρωμαιοκαθολικισμοῦ.

Οι «Μάρτυρες του Ιεχωβά» και η μετάγγιση του αίματος

 

ΤΕΥΧΟΣ 116       ΤΡΙΠΟΛΙΣ        ΙΟΥΛΙΟΣ - ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2021 

ΟΙ «ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ» ΚΑΙ Η ΜΕΤΑΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ 

Εἰσαγωγικά: Θρησκεία καί ἰατρική ἐπιστήμη 

Ἡ συνεχιζόμενη ἐξάπλωση τῆς ἐπιδημίας τοῦ covid-19 καί τά προβλήματα πού δημιουργοῦνται ἀπό αὐτήν φέρνουν καί πάλι στό προσκήνιο τό ζήτημα τῆς σχέσεως τῆς θρησκείας μέ τήν ἰατρική ἐπιστήμη, τῆς θρησκείας μέ τίς ἐπιμέρους θεραπευτικές μεθόδους, τῆς θρησκείας μέ τό γενικότερο πρόβλημα τῆς ἀσθένειας καί τῆς θεραπείας της, τῆς θρησκείας μέ τά ποικίλα ζητήματα βιοηθικῆς. Καί ἐπειδή ἡ θρησκεία δέν εἶναι ἕνα ἑνιαῖο φαινόμενο, συναντᾶμε στό περιβάλλον της κάθε εἴδους ἀπόψεις γιά τά θέματα αὐτά, ἀπό τήν πλήρη κατάφαση τῆς ἰατρικῆς καί τήν ἄκριτη ἀποδοχή κάθε θεραπευτικῆς μεθόδου, μέχρι τήν ἀκραία ἀπόρριψη ἤ δαιμονοποίηση τῶν ἐπιτευγμάτων τῆς ἐπιστήμης καί τήν προβολή θεωριῶν παγκόσμιας συνομωσίας καί ὑποτιθέμενων γενικῶν ἀπειλῶν. Τέτοιες ἀκραῖες ἀπόψεις συναντᾶμε συνήθως σέ αἱρετικές, παραχριστιανικές καί παραθρησκευτικές ὁμάδες καί ὀργανώσεις. Ὡστόσο, ἀπό ἐκεῖ διαχέονται παντοῦ, ἐπηρεάζοντας καί ἄλλους χώρους: ἕνα μέρος τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν, ἕνα μέρος τῶν ὁπαδῶν μεγάλων χριστιανικῶν ὁμολογιῶν καί γνωστῶν θρησκειῶν καί, γενικά, ἕνα μέρος τῆς κοινῆς γνώμης. Ὅπως εἶναι φυσικό, στίς περισσότερες περιπτώσεις οἱ ἀπόψεις αὐτές γίνονται ἐξαιρετικά ἐπικίνδυνες, ἀπειλώντας τήν ὑγεία, ἀλλά καί τήν ἴδια τή ζωή πολλῶν συνανθρώπων μας. Ἕνα χαρακτηριστικό παράδειγμα αὐτοῦ τοῦ φαινομένου εἶναι οἱ ἀπόψεις τῆς ἑταιρείας «Σκοπιά» τῶν «Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ» γιά τή μετάγγιση τοῦ αἵματος.