ΤΕΥΧΟΣ 109        ΤΡΙΠΟΛΙΣ     ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΜΑΡΤΙΟΣ 2026

 ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ - ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

 

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΧΑΡΙΝ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ ΠΑΡΑ ΘΕΟΥ

 

«Τῇ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τά νικητήρια, ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν, εὐχαριστήρια ἀναγράφω Σοι ἡ Πόλις Σου, Θεοτόκε!»

Ἐφέτος συμπληροῦνται χίλια τετρακόσια ἔτη ἀφ’ ὅτου, εἰς τιμήν τῆς Θεοτόκου, ἐψάλη ἐπισήμως ἐπ’ ἐκκλησίας, καί μάλιστα ὀρθίων ἱσταμένων πάντων τῶν πιστῶν, τό σήμερον παγκοίνως γνωστόν ὡς ὁ «Ἀκάθιστος Ὕμνος» Κοντάκιον, ποίημα ὑψήγορον καί διθυραμβικόν, ἀναφερόμενον, ἱστορικῶς καί θεολογικῶς, μὲ μοναδικόν πλοῦτον καλλιεπείας, εἰς τήν Ἔνσαρκον Θείαν Οἰκονομίαν καί τήν εἰς αὐτήν μοναδικήν συμβολήν τῆς Παναχράντου Θεομήτορος.

Οἱ προσευχόμενοι πιστοί διά τοῦ Κοντακίου τούτου χαιρετίζουν εὐσεβῶς τήν Παναγίαν μὲ ἀλλεπαλλήλους ἐπαναλήψεις τῆς πρώτης πρός τήν Κεχαριτωμένην προσφωνήσεως τοῦ εὐαγγελιζομένου τήν χάριν καί τήν χαράν Ἀρχαγγέλου Γαβριήλ, τῆς λέξεως «Χαῖρε», δι᾽ ἧς φανεροῦται τό «ἀπ᾽ αἰῶνος μυστήριον» καί συγκροτεῖται τῆς «σωτηρίας ἡμῶν τό κεφάλαιον». Ἡ εἰς τόν Ὕμνον τοῦτον ἐπανάληψις τοῦ «Χαῖρε» ἐπί ἑκατόν τεσσαράκοντα τέσσαρας φοράς πρός τήν Παμμακάριστον Παρθένον, ἔχει προδήλως μυστικήν ἔννοιαν. Παραπέμπει εἰς τάς ἑκατόν τεσσαράκοντα τέσσαρας χιλιάδας τῶν ἁγνῶν ἐκείνων Ἁγίων τῆς Ἀποκαλύψεως, τῶν ᾀδόντων ἐν κιθάρᾳ τήν «καινήν ᾠδήν» ἐνώπιον τοῦ Θρόνου τοῦ Θεοῦ καί «ἀκολουθούντων τῷ Ἀρνίῳ ὅπου ἂν ὑπάγῃ». Ἁγνεύων ὁ λαός τοῦ Θεοῦ κατά τε τό ἦθος καί τό δόγμα, ἀφωσιωμένος ἕως ἐσχάτου εἰς τόν σαρκωθέντα Θεόν Λόγον, καί ἡνωμένος ἀρρήκτως μετ’ Αὐτοῦ, ὑμνεῖ τήν σωτηριώδη Θείαν Οἰκονομίαν καί ταυτοχρόνως χαιρετίζει ἐν ᾠδαῖς ᾀσμάτων μουσουργικῶν τήν Ὑπερένδοξον Μητέρα τοῦ Κυρίου καί Μητέρα τῆς Ἐκκλησίας, τήν κραταιάν προστασίαν αὐτῆς καί τοῦ εὐσεβοῦς πληρώματός της!

Ἠ Εἰσαγωγή τοῦ Κοντακίου, τό Προοίμιόν του, ἦτο ἐξ ἀρχῆς τό γνωστόν «Τό προσταχθὲν μυστικῶς λαβὼν ἐν γνώσει» τό ὁποῖον ἀναφέρεται ἀποκλειστικῶς εἰς τόν Εὐαγγελισμόν τῆς Θεοτόκου, ὅπερ φανεροῖ ὅτι ὁ ὅλος ὕμνος προσιδιάζει εἰς τήν μεγάλην αὐτήν ἑορτήν, τῆς ὁποίας καί σήμερον ἀκόμη ἡ ὅλη Ἀκολουθία τῶν «Χαιρετισμῶν» ἀποτελεῖ ὡραῖον καί καλλιανθῆ προεόρτιον καί μεθέορτον στέφανον. Ἐν τῇ πορείᾳ, καθιερώθη νέος εἰσαγωγικός ὕμνος, τό «Τῇ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τά νικητήρια», προκειμένου νά ἐκφρασθῇ ἡ εὐγνώμων τοῦ λαοῦ εὐχαριστία πρός Ἐκείνην, «δι’ ἧς ἐγείρονται τρόπαια», «δι’ ἧς ἐχθροί καταπίπτουσι!»

Ἡ σωτηρία τῆς Πόλεως καί τῆς ὅλης Αὐτοκρατορίας ἐκ τῆς δεινῆς ἐχθρικῆς ἐπιδρομῆς Ἀβάρων καί Περσῶν, ἀπουσιάζοντος τοῦ Αὐτοκράτορος Ἡρακλείου μετά τοῦ στρατοῦ, ἀγωνιζομένου μακράν διά τήν ἐπανάκτησιν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ, ἀπεδόθη δικαίως εἰς τήν κραταιάν προστασίαν καί βοήθειαν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, εἰς τήν Ὁποίαν ὁ κτίτωρ Ἰσαπόστολος Βασιλεύς Κωνσταντῖνος ὁ Μέγας εἶχεν εὐσεβάστως ἀφιερώσει τήν Νέαν Ρώμην. Δεχομένη ἡ Θεομήτωρ τήν ἀπό καρδίας ἀδιάλειπτον καί ἀγωνιώδη δέησιν κλήρου καί λαοῦ, ὄχι μόνον ἀνεπτέρωσε τό φρόνημα τῶν ὀλίγων ὑπερασπιστῶν, ἀλλά καί μέγα θαῦμα εἰργάσατο, τήν διά συστροφῆς θυελλωδῶν ἀνέμων ὁλοκληρωτικήν καταστροφήν τοῦ στόλου τῶν πολιορκητῶν, κατόπιν τῆς ὁποίας ἐκεῖνοι ἐτράπησαν εἰς ἄτακτον φυγήν καί οὕτως ἐσώθη ἡ Πόλις. Ἀξιοχρέως, λοιπόν, «ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν», ἡ Θεοτοκούπολις ἀνέγραψε τά νικητήρια εἰς τήν Παναγίαν, τήν ὁποίαν ἔκτοτε ὠνόμασεν «Ὑπέρμαχον Στρατηγόν» της, καί ὡς τοιαύτην πάλιν καί πολλάκις ἐπεκαλέσθη κατά τήν πολυκύμαντον τοῦ Γένους ἱστορίαν καί ἔλαβεν ἑκάστοτε γλυκεῖαν πεῖραν τῆς ἀγάπης καί τῆς κραταιᾶς Σκέπης Της!

Ὁ ἱστορικός Ναός τῶν Βλαχερνῶν, ὅπου κατά παράδοσιν παλαιάν ἐτελεῖτο ἑβδομαδιαίως ἱερά Ἀγρυπνία πρός τιμήν τῆς Θεομήτορος, συχνάκις καί μὲ Αὐτοκρατορικήν παρουσίαν, κατά τήν νύκτα της 7ης Αὐγούστου 626 ἐδέχθη τά συρρεύσαντα πλήθη τοῦ διασωθέντος θεόφρονος λαοῦ, ἐν συγκινήσει πολλῇ καί μετά δακρύων εὐγνωμοσύνης «ἀπονέμοντα Αὐτῇ τήν προσκύνησιν» καί ψάλλοντα τό Κοντάκιον μὲ τό νέον πλέον προοίμιον, ὡς ἐποφειλομένην εὐχαριστίαν καί χρεωστικήν δοξολογίαν πρός τόν Θεόν καί τήν «τά δευτερεῖα τῆς Τριάδος τήν ἔχουσαν», κατά τήν μοῦσαν τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου Κρήτης, τήν Ἐλευθερώτριαν καί Σώτειρα τῆς Πόλεως καί τοῦ ὅλου κράτους!

Ἀπό τῆς ὥρας ἐκείνης, ὁ «Ἀκάθιστος Ὕμνος», τό περίλαμπρον ἀριστοτέχνημα τοῦτο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ποιήσεως, ἀσύγκριτον μνημεῖον τοῦ ἕλληνος λόγου καί χρυσοπλοκώτατον τέχνημα θεοπνεύστου Θεολογίας,  κατέστη ὁ πλέον δημοφιλής ὕμνος τῆς λειτουργικῆς ἡμῶν ζωῆς, ἐντρύφημα γλυκύτατον τῶν Χριστιανῶν. Ἔχει μεταφρασθῆ πρό πολλοῦ εἰς πολλάς γλώσσας. Ἀρχιερεῖς καί Ἱερεῖς τόν ραψῳδοῦν ἐν κατανύξει. Οἱ Μοναχοί τόν ἀπαγγέλουν καθημερινῶς, οἱ δὲ πιστοί πολλάκις καθ’ ὅλην τήν διάρκειαν τοῦ ἔτους. Θεολόγοι ἀναλύουν τάς ὑψηλάς δογματικάς του ἀναβάσεις. Φιλολογοῦντες καί λογοτεχνοῦντες καταδύονται εἰς τούς ὡραίους βυθούς τῆς ἐκφραστικῆς του κομψότητος καί τοῦ ποιητικοῦ του μεγαλείου. Ποιηταί καί ζωγράφοι ἐμπνέονται ἀπό τάς φωτεινάς λυρικάς του ἐκφράσεις. Ἁγιογράφοι ἱστοροῦν ὡραίας εἰκόνας ἐκ τῶν πολυπληθῶν τοῦ περιεχομένου του. Οἱ μύσται τῆς ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς τόν ἐπενδύουν μὲ περίτεχνα ἱερά μελίσματα. Ἀλλά ὁ «Ἀκάθιστος Ὕμνος» πάντοτε εἶναι θεοπρεπής προσευχή τῆς Ἐκκλησίας! Φωνή τῆς εὐσεβούσης τῶν Χριστιανῶν καρδίας! Δοξολογία ἐν ταὐτῷ καί εὐχαριστία καί δέησις καί ἱκεσία πρός τόν «δι’ ἡμᾶς τούς ἀνθρώπους καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν, καί σαρκωθέντα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου καί ἐνανθρωπήσαντα», καί παραλλήλως πρός τήν ἔχουσαν Μητρικήν πρός τόν Θεόν παρρησίαν καί πολλαχῶς καί πολυτρόπως πάντοτε τήν κραταιάν Αὐτῆς βοήθειαν καί σκέπην δαψιλεύουσαν εἰς τό εὐσεβὲς Γένος τῶν Ὀρθοδόξων.

Ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος καλεῖ κάθε πιστόν νά γρηγορῇ καί νά παραμένῃ ὀρθός καί εὐσταλής, ἐν ταπεινώσει καί προσευχῇ, ἐνώπιον τῶν μεγάλων προκλήσεων τῆς ἐποχῆς μας, εἰς τάς δυστήνους ἡμέρας τῶν πολλῶν ἀναταράξεων καί πολεμικῶν συρράξεων, τάς ὁποίας διέρχεται κατ’ αὐτάς ἡ ἀνθρωπότης. Ἄς δεηθῶμεν ἐκτενῶς, ὅπως ἡ Μήτηρ τῆς «Εἰρήνης τοῦ Θεοῦ», φιλοτιμουμένη ἐκ τῆς ἀπό μέρους ὅλων τῶν πιστῶν καί ἐν κατανύξει καί εὐλαβείᾳ προσευχητικῆς ἀποδόσεως τοῦ «Ἀκαθίστου Ὕμνου» Της, ἐνεργήσῃ καί αὖθις ὡς «Ὑπέρμαχος Στρατηγός» παντός ἀδικουμένου καί κινδυνεύοντος, καί ὡς Σκέπη κραταιά τῶν ἀνά τήν Οἰκουμένην τέκνων τῆς Ἐκκλησίας, βραβεύουσα εἰς τό ἀνθρώπινον γένος τήν ἀληθῆ καί «πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν» Εἰρήνην τοῦ Υἱοῦ Της!

 Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος

ἐν Χριστῷ εὐχέτης.

 (Πατριαρχική καί Συνοδική Ἐγκύκλιος ἀπολυθεῖσα ἐπί τῷ ἑορτασμῷ τῆς 1400ῆς ἐπετείου τῆς ὀρθοστάδην ψαλμῳδήσεως τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου διά τήν διάσωσιν τῆς Βασιλευούσης ἐκ τῆς πολιορκίας τῶν Ἀβάρων καί τῶν Περσῶν).

  

ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ

ΧΑΡΙΤΙ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΑΝΤΙΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ

 ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ 2026

 Πρός

Τόν Ἱερόν Κλῆρον, τίς Μοναστικές Ἀδελφότητες καί τόν εὐσεβῆ Λαόν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μαντινείας καί Κυνουρίας. 

 Εὐλαβέστατοι Κληρικοί καί Χριστιανοί μου ἀγαπητοί,

Μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ εἰσερχόμαστε σ’ ἕνα νέο χρόνο καί ἀναπέμπομε δοξολογία καί εὐχαριστία πρός τόν Κύριο, ὁ ὁποῖος κρατεῖ στά χέρια Του τούς χρόνους καί τίς ζωές μας.

Ἡ ἀρχή τοῦ νέου ἐνιαυτοῦ δέν εἶναι μόνο μιά ἀλλαγή ἡμερολογίου, ἀλλά μιά πνευματική εὐκαιρία. Ὁ χρόνος, φωτισμένος ἀπό τήν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο, γίνεται δρόμος σωτηρίας καί πορείας πρός τόν Θεό.

Τήν ἡμέρα αὐτή ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τήν κατά σάρκα περιτομή τοῦ Κυρίου καί τιμᾶ τόν Ἅγιο Βασίλειο τόν Μέγαν, ὁ ὁποῖος μέ τό παράδειγμά του μᾶς διδάσκει ὅτι ἡ ἀληθινή ἀνανέωση τοῦ ἀνθρώπου γίνεται μέ τήν ὑπακοή στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, τήν ταπείνωση καί τήν ἀγάπη.

Ὁ νέος χρόνος μᾶς καλεῖ σέ μετάνοια, σέ ἐγρήγορση καί σέ πνευματικό ἀγῶνα. Σ’ ἕνα κόσμο γεμάτο ἀβεβαιότητα καί δοκιμασίες, ἡ Ἐκκλησία μᾶς προσκαλεῖ νά μείνομε σταθεροί στήν πίστη, ζῶντας τό Εὐαγγέλιο μέ ἔργα καί ὄχι μόνο μέ λόγια.

Εὐχόμεθα ὁ Κύριος νά χαρίσει σέ ὅλους ὑγεία ψυχῆς καί σώματος, εἰρήνη, δύναμη καί πνευματική καρποφορία. Ἰδιαίτερα προσευχόμεθα γιά ὅσους δοκιμάζονται, ὥστε ὁ Θεός νά τούς στηρίζει καί νά τούς παρηγόρει.

Διά πρεσβειῶν τοῦ Ἁγίου Βασιλείου τοῦ Μεγάλου καί μέ τή χάρη τοῦ Παναγίου Πνεύματος, εἴθε ὁ νέος χρόνος νά γίνει γιά ὅλους μας χρόνος σωτηρίας, εἰρήνης καί πνευματικῆς προόδου.

Μέ πατρικές εὐχές καί ἀγάπη ἐν Χριστῷ.

 † Ὁ Μαντινείας καί Κυνουρίας ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ

  

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς

 Τήν δεύτερη Κυριακή τῆς Μεγάλης Τεσσακοστῆς ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ καί προβάλλει τό πρόσωπο καί τό ἔργο ἑνός ἀπό τούς μεγαλύτερους ἁγίους Πατέρες της, τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ (1296-1359), Ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης. Εἶναι τόσο μεγάλη ἡ προσφορά του, ὥστε ἡ Ἐκκλησία τοῦ ἀφιέρωσε, ἐκτός ἀπό τήν ἡμέρα τῆς μνήμης του στίς 14 Νοεμβρίου, καί μιά Κυριακή τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς, τήν μετά τήν «Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας», σάν νά πρόκειται γιά μιά ἄλλη «Κυριακή Ὀρθοδοξίας».

Σέ ἀντίθεση μέ τούς ἄλλους μεγάλους Πατέρες, ὁ ἅγιος Γρηγόριος ἔζησε τόν 14ο μ.Χ. αἰ., πολύ ἀργότερα ἀπό τή λεγόμενη «χρυσή Πατερική Ἐποχή» τοῦ 4ου ἤ 5ου αἰ., ἀπόδειξη τοῦ ὅτι στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἡ Πατερική Ἐποχή δέν ἔληξε τόν 8ο αἰ., ὅπως ἰσχυρίζονται συνήθως δυτικοί θεολόγοι, ἀλλά συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Τό Ἅγιο Πνεῦμα δέν ἔπαψε ποτέ νά ἐνεργεῖ στήν Ἐκκλησία, ἀναδεικνύοντας Πατέρες καί Διδασκάλους σέ κάθε ἐποχή.

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος καταγόταν ἀπό ἀριστοκρατική καί πλούσια οἰκογένεια τῆς Κωνσταντινούπολης. Γεννήθηκε τό 1296 μ.Χ. Ὁ πατέρας του ἦταν Συγκλητικός, ἀλλά παράλληλα βαθύς γνώστης τῆς Ὀρθόδοξης Παράδοσης καί τῆς νοερᾶς προσευχῆς, ὅπως ὅλη ἡ οἰκογένεια. Ὅμως, πέθανε ὅταν ὁ Γρηγόριος ἦταν ἑπτά ἐτῶν καί τήν προστασία του ἀνέλαβε ὁ ἴδιος ὁ Αὐτοκράτορας. Σπούδασε στό Πανεπιστήμιο τῆς Πόλης μέ τούς διαπρεπέστερους καθηγητές τῆς ἐποχῆς, διέπρεψε καί ἦταν ἔτοιμος γιά μιά λαμπρή σταδιοδρομία στά ἀξιώματα τῆς Αὐτοκρατορίας. Ὅμως, τά ἐγκατέλειψε ὅλα γιά νά γίνει Μοναχός. Ἀσκήτεψε ἀρχικά στό Παπίκιο ὄρος, μεταξύ Μακεδονίας καί Θράκης, καί ἔπειτα στό Ἅγιο Ὄρος, φτάνοντας σέ ὑψηλά μέτρα ἀρετῆς καί ἁγιότητας. 

Ἐπιθυμοῦσε νά μένει πάντα στήν ἡσυχία καί στήν ἀφάνεια. Ὅμως, κάποια δεινά, πού προέκυψαν, τάραξαν τήν ἡσυχία του. Ἕνας αἱρετικός Μοναχός ἀπό τήν Καλαβρία, ὁ Βαρλαάμ, ἦρθε στή Θεσσαλονίκη, καί ἄρχισε νά διαδίδει πεπλανημένες διδασκαλίες καί νά εἰρωνεύεται τήν προσευχή τῶν Ὀρθοδόξων Μοναχῶν. Εἰδικότερα δίδασκε, ὅτι μπορεῖ κάποιος νά ἀποκτήσει γνώση τοῦ Θεοῦ, ὄχι μόνο ἀπό τήν Ἀποκάλυψη τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί ἀπό τήν ἐπιστήμη καί τή φιλοσοφία, ὅτι ἡ γνώση ἀπό τήν ἐπιστήμη καί τή φιλοσοφία εἶναι ἐγκυρότερη καί ἀσφαλέστερη ἀπό αὐτήν πού προέρχεται ἀπό τήν Ἀποκάλυψη, ὅτι ἡ μέθοδος προσευχῆς τῶν Μοναχῶν εἶναι ἐσφαλμένη, ὅτι τό Φῶς πού βλέπουν οἱ προσευχόμενοι Ἀσκητές εἶναι κτιστό, ὅτι καί τό Φῶς τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου ἦταν ἐπίσης κτιστό, ὅτι οἱ ὁράσεις τῶν Προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καί τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας εἶναι κτιστά σύμβολα τῆς θεότητος, ὅτι, τελικά, μόνο μέσῳ τέτοιων κτιστῶν συμβόλων μποροῦμε νά γνωρίσουμε τόν Θεό κ.ἄ.

Οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοί καί, κυρίως, οἱ Μοναχοί ἀντέδρασαν, ὅμως κάποιοι διανοούμενοι τῆς ἐποχῆς, πού ἀποκαλοῦνται συνήθως «ἀνθρωπιστές», ἄρχισαν νά ὑποστηρίζουν αὐτές τίς ἀπόψεις. Γενικεύτηκαν οἱ συγκρούσεις, πού ὀνομάστηκαν «ἡσυχαστικές ἔριδες». Ἐπικεφαλῆς τῶν Ὀρθοδόξων ὁ ἅγιος Γρηγόριος, διατύπωσε μέ σαφήνεια τήν Ὀρθόδοξη διδασκαλία ὅτι ὁ Θεός διακρίνεται στήν ἄκτιστη Οὐσία Του καί στήν ἐπίσης ἄκτιστη Ἐνέργειά Του ἤ στίς ἄκτιστες Ἐνέργειές Του. Ἡ θεία Οὐσία εἶναι παντελῶς ἀπρόσιτη καί ἀμέθεκτη, ὅμως οἱ Ἐνέργειές Της εἶναι μέν ἄκτιστες, ἀλλά μεθεκτές. Οἱ Ἅγιοι, μετέχοντας στίς ἄκτιστες Ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ, μετέχουν στήν ἴδια τή Θεότητα καί ἔχουν πραγματική γνώση καί κοινωνία μέ τόν Θεό.

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὑπέστη διώξεις ἀπό τούς ἀντιπάλους του. Ὅμως, τρεῖς μεγάλες Σύνοδοι στήν Κων/πολη τά ἔτη 1341, 1349 καί 1351, μέ κύρος ἀντίστοιχο αὐτοῦ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἐπεκύρωσαν τή διδασκαλία του καί ὁ ἅγιος Γρηγόριος ἐξελέγη Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης. Ποίμανε τήν πόλη γιά 13 ἔτη καί ἐκοιμήθη τό 1359, ἀφήνοντας ὡς πολύτιμη παρακαταθήκη, πλούσιο ἔργο, θεοφώτιστα συγγράμματα καί πλῆθος πνευματικῶν τέκνων, πού ἀνέλαβαν καίριες θέσεις στήν Ἐκκλησία.

  

Ἀπό τήν δραστηριότητα τῆς ἐνορίας μας

 Μέ τρισαρχιερατικό Ἑσπερινό καί μέ Ἀρχιερατικό Συλλείτουργο ἐτελέσθη φέτος ἡ πανήγυρις τοῦ Μητροπολιτικοῦ μας Ναοῦ. Στήν Ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ τήν παραμονή, Τετάρτη 31/12/2025, χοροστάτησε ὁ Θεοφ. Ἐπίσκοπος Ταλαντίου κ. Θεολόγος μετά τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου μας κ. Ἐπιφανίου καί τοῦ Θεοφ. Ἐπισκόπου Τεγέας κ. Θεοκλήτου.  Ὁ Σεβ. κ. Ἐπιφάνιος προσφώνησε καί εὐχαρίστησε γιά τήν τιμητική του παρουσία τόν Ἐπίσκοπο Ταλαντίου, ὁ ὁποῖος στή συνέχεια μίλησε, ἀναφερόμενος στήν προσωπικότητα καί στό ἔργο τοῦ Μ. Βασιλείου. Στό τέλος τῆς Ἀκολουθίας ὁ Σεβ. Μητροπολίτης μας ἀπέδωσε τήν ἀνώτατη τιμητική διάκριση τῆς Μητροπόλεως στόν Ἐφημέριο τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ Ἀρχιμ. Βενέδικτο Καρύδη γιά τήν καρποφόρο διακονία του στήν τοπική Ἐκκλησία. Στή συνέχεια ἀπένειμε ὑποτροφίες σέ ἀριστεύσαντες Ἀρκάδες φοιτητές. Στήν Ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου τήν Πέμπτη 1/1/2026, χοροστάτησε ὁ Θεοφ. Ἐπίσκοπος Ταλαντίου κ. Θεολόγος, ἐνῷ στή Θ. Λειτουργία προΐστατο ὁ Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Ἐπιφάνιος, συλλειτουργούντων τῶν Θεοφ. Ἐπισκόπων Ταλαντίου κ. Θεολόγου καί Τεγέας κ. Θεοκλήτου. Στό Κοινωνικό ἀνεγνώσθη ἡ Πρωτοχρονιάτικη Ἐγκύκλιος τοῦ Μητροπολίτου. Μέ τό πέρας τῆς Λειτουργίας τελέσθηκε Ἐπίσημη Δοξολογία ἐπί τῇ ἐνάρξει τοῦ νέου ἔτους. Ἐν συνεχείᾳ, ὁ Σεβ. Μητροπολίτης μας μετέβη στό Ἐπισκοπεῖο, ὅπου δέχθηκε εὐχές ἀπό τούς ἄρχοντες τοῦ τόπου, τά Ἐκκλησιαστικά Συμβούλια τῶν ἐνοριῶν, ἀλλά καί ἀπό τόν Λαό τῆς πολεώς μας.

Ἀρχιερατικό Συλλείτουργο τελέστηκε τήν Κυριακή 25/1/2026, μνήμη τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, στόν Μητροπολιτικό μας Ναό, μέ ἀφορμή τό Μνημόσυνο τῶν ἀειμήστων Ἀρχιερέων, τῶν ἀρχιερατευσάντων στήν Ἱ. Μητρόπολη Μαντινείας καί Κυνουρίας. Στήν Ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου χοροστάτησε ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ἱερισσοῦ, Ἁγίου Ὄρους καί Ἀρδαμερίου κ. Θεόκλητος, ἐνῷ στήν Θεία Λειτουργία προέστη ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πατρῶν κ. Χρυσόστομος, συλλειτουργούντων τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν Ἱερισσοῦ κ. Θεοκλήτου, Μαντινείας καί Κυνουρίας κ. Ἐπιφανίου καί τοῦ Θεοφ. Ἐπισκόπου Τεγέας κ. Θεοκλήτου. Τόν θεῖο λόγο κήρυξε ὁ Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πατρῶν Πανοσιολ. Ἀρχιμ. Ἀρτέμιος Ἀργυρόπουλος. Πρό τῆς Ἀπολύσεως τελέσθηκε τό Μνημόσυνο τῶν ἀειμνήστων Ἀρχιερέων. Ἀκολούθησε ἐκδήλωση στό Μαλλιαροπούλειο Θέατρο Τριπόλεως πρός τιμήν τῶν δύο τελευταίων μακαριστῶν Μητροπολιτῶν Θεοκλήτου Φιλιππαίου καί Ἀλεξάνδρου Παπαδόπουλου, στήν ὁποία ὁ μέν Μητροπολίτης Πατρῶν μίλησε γιά τήν προσωπικότητα τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Θεοκλήτου, ὁ δέ Μητροπολίτης Ἱερισσοῦ μίλησε γιά τόν μακαριστό Μητροπολίτη Ἀλέξανδρο. Στό τέλος ὁ Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Ἐπιφάνιος ἐξέφρασε τήν εὐγνωμοσύνη του πρός τούς μακαριστούς προκατόχους του Ἱεράρχες καί εὐχαρίστησε τούς ὁμιλητές. Τήν ἐκδήλωση συντόνισε ὁ Θεοφ. Ἐπίσκοπος Τεγέας κ. Θεόκλητος.

Ὁ πρῶτος Κατανυκτικός Ἑσπερινός κατά τήν ἔναρξη τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς τελέστηκε στόν Μητροπολιτικό μας Ναό τό ἑσπέρας τῆς Κυριακῆς τῆς Τυρινῆς στίς 22/2/2026. Στήν Ἀκολουθία χοροστάτησε ὁ Θεοφ. Ἐπίσκοπος Τανάγρας κ. Ἀπόστολος, συγχοροστατοῦντος τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου μας κ. Ἐπιφανίου, ἐνῶ κατά τήν διάρκειά της προσῆλθε καί ὁ Θεοφ. Ἐπίσκοπος Τεγέας κ. Θεόκλητος, ἐπιστρέφοντας ἀπό τήν Ἀρναία Χαλκιδικῆς, ὅπου συμμετεῖσχε στά ὀνομαστήρια τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἱερισσοῦ κ. Θεοκλήτου. Στό κήρυγμά του, ὁ Θεοφ. Ἐπίσκοπος Τανάγρας ἀναφέρθηκε στό νόημα καί στή σημασία τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Στό τέλος τῆς Ἀκολουθίας ὁ Σεβ. Μητροπολίτης μας προέβη στή Χειροθεσία πνευματικῶν δύο Κληρικῶν τῆς Μητροπόλεως, τοῦ π. Δημητρίου Κολιοπούλου καί τοῦ π. Εὐστρατίου Κουδουνέλη. Ἀκολούθησε ὁ ἀσπασμός τῆς συγγνώμης μεταξύ Κλήρου καί Λαοῦ.

Τήν Παρασκευή 27/3/2026 τελέστηκε ἡ Ἀκολουθία τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου στόν Μητροπολιτικό μας Ναό, στήν ὁποία προέστη Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Ἐπιφάνιος, πλαισιούμενος ἀπό τούς Ἱερεῖς τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ καί τόν Διάκονο τῆς Μητροπόλεως. Πρό τῆς Ἀπολύσεως ὁ Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱ. Μητροπόλεως π. Στέφανος Καππές ἀνέγνωσε τήν Ἐγκύκλιο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου ἐπί τῇ συμπληρώσει 1400 ἐτῶν ἀπό τῆς ψαλμῳδήσεως τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου.

  

«Αγ. Γραφή, Εκκλησία, Παράδοση» 2025-6: Τα αποτελέσματα της Θυσίας του Χριστού

 

Διάγραμμα – Περίληψη Θέματος ΙΗ' τοῦ Προγράμματος Μελέτης καί Ἑρμηνείας τῆς Ἁγίας Γραφῆς «Ἁγία Γραφή, Ἐκκλησία καί Παράδοση», περιόδου Γ', ἔτους 2025-2026. 

(Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα 29ης/3/2026) 

Κείμενο: «Ἀδελφοί, 9,11 Χριστός παραγενόμενος Ἀρχιερεύς τῶν μελλόντων ἀγαθῶν διά τῆς μείζονος καί τελειοτέρας σκηνῆς, οὐ χειροποιήτου, τοῦτ’ ἔστιν οὐ ταύτης τῆς κτίσεως, 12 οὐδέ δι’ αἵματος τράγων καί μόσχων, διά δέ τοῦ ἰδίου αἵματος εἰσῆλθεν ἐφάπαξ εἰς τά Ἅγια, αἰωνίαν λύτρωσιν εὑράμενος. 13 Εἰ γάρ τό αἷμα ταύρων καί τράγων καί σποδός δαμάλεως ραντίζουσα τούς κεκοινωμένους ἁγιάζει πρός τήν τῆς σαρκός καθαρότητα, 14 πόσῳ μᾶλλον τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὃς διά Πνεύματος αἰωνίου ἑαυτόν προσήνεγκεν ἄμωμον τῷ Θεῷ, καθαριεῖ τήν συνείδησιν ὑμῶν ἀπό νεκρῶν ἔργων εἰς τό λατρεύειν Θεῷ ζῶντι;» (Ἑβρ. 9, 11-14).

«Αγ. Γραφή, Εκκλησία, Παράδοση» 2025-6: Η βεβαιότητα της εν Χριστώ σωτηρίας

 

Διάγραμμα – Περίληψη Θέματος ΙΖ' τοῦ Προγράμματος Μελέτης καί Ἑρμηνείας τῆς Ἁγίας Γραφῆς «Ἁγία Γραφή, Ἐκκλησία καί Παράδοση», περιόδου Γ', ἔτους 2025-2026. 

(Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα 22ας/3/2026) 

Κείμενο: «Ἀδελφοί, 6,13 τῷ Ἀβραάμ ἐπαγγειλάμενος ὁ Θεός, ἐπεί κατ’ οὐδενός εἶχε μείζονος ὀμόσαι, ὤμοσε καθ’ ἑαυτοῦ, 14 λέγων· ἦ μήν εὐλογῶν εὐλογήσω σε καί πληθύνων πληθυνῶ σε· 15 καί οὕτω μακροθυμήσας ἐπέτυχε τῆς ἐπαγγελίας. 16 Ἄνθρωποι μέν γάρ κατά τοῦ μείζονος ὀμνύουσι, καί πάσης αὐτοῖς ἀντιλογίας πέρας εἰς βεβαίωσιν ὁ ὅρκος· 17 ἐν ᾧ περισσότερον βουλόμενος ὁ Θεός ἐπιδεῖξαι τοῖς κληρονόμοις τῆς ἐπαγγελίας τό ἀμετάθετον τῆς βουλῆς αὐτοῦ, ἐμεσίτευσεν ὅρκῳ, 18 ἵνα διά δύο πραγμάτων ἀμεταθέτων, ἐν οἷς ἀδύνατον ψεύσασθαι Θεόν, ἰσχυράν παράκλησιν ἔχωμεν οἱ καταφυγόντες κρατῆσαι τῆς προκειμένης ἐλπίδος· 19 ἣν ὡς ἄγκυραν ἔχομεν τῆς ψυχῆς ἀσφαλῆ τε καί βεβαίαν καί εἰσερχομένην εἰς τό ἐσώτερον τοῦ καταπετάσματος, 20 ὅπου πρόδρομος ὑπέρ ἡμῶν εἰσῆλθεν Ἰησοῦς, κατά τήν τάξιν Μελχισεδέκ ἀρχιερεύς γενόμενος εἰς τόν αἰῶνα» (Ἑβρ. 6, 13-20).

«Αγ. Γραφή, Εκκλησία, Παράδοση» 2025-6: Ο Χριστός ως Αρχιερέας της σωτηρίας μας

 

Διάγραμμα – Περίληψη Θέματος ΙΣΤ' τοῦ Προγράμματος Μελέτης καί Ἑρμηνείας τῆς Ἁγίας Γραφῆς «Ἁγία Γραφή, Ἐκκλησία καί Παράδοση», περιόδου Γ', ἔτους 2025-2026. 

(Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα 15ης/3/2026) 

Κείμενο: «Ἀδελφοί, 4,14 ἔχοντες οὖν ἀρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τούς οὐρανούς, Ἰησοῦν τόν υἱόν τοῦ Θεοῦ, κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας. 15 Οὐ γάρ ἔχομεν ἀρχιερέα μή δυνάμενον συμπαθῆσαι ταῖς ἀσθενείαις ἡμῶν, πεπειραμένον δέ κατά πάντα καθ’ ὁμοιότητα χωρίς ἁμαρτίας. 16 Προσερχώμεθα οὖν μετά παρρησίας τῷ θρόνῳ τῆς χάριτος, ἵνα λάβωμεν ἔλεον καί χάριν εὕρωμεν εἰς εὔκαιρον βοήθειαν. 5,1 Πᾶς γάρ ἀρχιερεύς ἐξ ἀνθρώπων λαμβανόμενος ὑπέρ ἀνθρώπων καθίσταται τά πρός τόν Θεόν, ἵνα προσφέρῃ δῶρά τε καί θυσίας ὑπέρ ἁμαρτιῶν, 2 μετριοπαθεῖν δυνάμενος τοῖς ἀγνοοῦσι καί πλανωμένοις, ἐπεί καί αὐτός περίκειται ἀσθένειαν· 3 καί διά ταύτην ὀφείλει, καθώς περί τοῦ λαοῦ, οὕτω καί περί ἑαυτοῦ προσφέρειν ὑπέρ ἁμαρτιῶν. 4 Καί οὐχ ἑαυτῷ τις λαμβάνει τήν τιμήν, ἀλλά καλούμενος ὑπό τοῦ Θεοῦ, καθάπερ καί Ἀαρών. 5 Οὕτω καί ὁ Χριστός οὐχ ἑαυτόν ἐδόξασε γενηθῆναι ἀρχιερέα, ἀλλ’ ὁ λαλήσας πρός αὐτόν· Υἱός μου εἶ σύ, ἐγώ σήμερον γεγέννηκά σε· 6 καθώς καί ἐν ἑτέρῳ λέγει· Σύ ἱερεύς εἰς τόν αἰῶνα κατά τήν τάξιν Μελχισεδέκ» (Ἑβρ. 4,14 - 5,6).

«Ορθοδοξία Ελληνισμός Ρωμηοσύνη» 2025-6: Η συνάντηση Ελληνισμού και Χριστιανισμού

 

Διάγραμμα – Περίληψη Θέματος Ε΄ τοῦ Προγράμματος Ὀρθόδοξης Κατήχησης «Ὀρθοδοξία Ἑλληνισμός Ρωμηοσύνη», περιόδου Γ΄, ἔτους 2025-2026. 

Εἰσαγωγικά: Ἡ συνάντηση Ἑλληνισμοῦ καί Χριστιανισμοῦ διῆλθε πολλές φάσεις, θετικές καί ἀρνητικές (κυρίως ἀρνητικές) μέχρι νά καταλήξει στήν αὐθεντική της καί μόνιμη μορφή στό ἔργο τῶν μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ ρίζες της βρίσκονται στόν ἑλληνιστικό Ἰουδαϊσμό τῶν Φίλωνα (20 π.Χ. - 45 μ.Χ.), Ἰωσήπου (37-100 μ.Χ.) κ.ἄ., οἱ δέ ἀπαρχές της στήν Καινή Διαθήκη, κυρίως στό ἔργο τῶν ἀποστόλου Παύλου καί εὐαγγελιστῆ Ἰωάννη. Ἡ πρώτη ἀντίδραση τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἔναντι τοῦ Χριστιανισμοῦ ἦταν οἱ μεγάλοι Διωγμοί τῶν πρώτων χριστιανικῶν αἰώνων. Τήν ἴδια περίπου ἐποχή οἱ τότε «σοφοί» τοῦ Ἑλληνισμοῦ διέβαλλαν τόν Χριστιανισμό μέ ἀνυπόστατες κατηγορίες, στίς ὁποῖες ἀπάντησαν οἱ Ἀπολογητές τοῦ β' μ.Χ. αἰ. Ἀπό τόν γ' μ.Χ. αἰ. ἀκμάζουν οἱ «Κατηχητικές Σχολές» τῆς Ἀλεξανδρείας καί τῆς Ἀντιοχείας. Παράλληλα καί στό ἑξῆς, ἀρχίζουν νά ἐμφανίζονται οἱ μεγάλοι αἱρετικοί, οἱ ὁποῖοι ἐκπροσωποῦν τήν μή αὐθεντική συνάντηση Ἑλληνισμοῦ καί Χριστιανισμοῦ, τήν δέ αὐθεντική ἐκπροσωποῦν οἱ μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας.

«Αγ. Γραφή, Εκκλησία, Παράδοση» 2025-6: Ο Χριστός και ο κόσμος

 

Διάγραμμα – Περίληψη Θέματος ΙΕ' τοῦ Προγράμματος Μελέτης καί Ἑρμηνείας τῆς Ἁγίας Γραφῆς «Ἁγία Γραφή, Ἐκκλησία καί Παράδοση», περιόδου Γ', ἔτους 2025-2026. 

(Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα 8ης/3/2026) 

Κείμενο: «1,10 Κατ’ ἀρχάς σύ, Κύριε, τήν γῆν ἐθεμελίωσας, καί ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί· 11 αὐτοί ἀπολοῦνται, σύ δέ διαμένεις· καί πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται, 12 καί ὡσεί περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτούς, καί ἀλλαγήσονται· σύ δέ ὁ αὐτός εἶ, καί τά ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι. 13 Πρός τίνα δέ τῶν ἀγγέλων εἴρηκέ ποτε· Κάθου ἐκ δεξιῶν μου ἕως ἂν θῶ τούς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου; 14 Οὐχί πάντες εἰσί λειτουργικά πνεύματα εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα διά τούς μέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν; 2,2 Εἰ γάρ ὁ δι’ ἀγγέλων λαληθείς λόγος ἐγένετο βέβαιος, καί πᾶσα παράβασις καί παρακοή ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν, 3 πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας; ἥτις ἀρχήν λαβοῦσα λαλεῖσθαι διά τοῦ Κυρίου, ὑπό τῶν ἀκουσάντων εἰς ἡμᾶς ἐβεβαιώθη;» (Ἑβρ. 1,10 - 2,3).

«Αγ. Γραφή, Εκκλησία, Παράδοση» 2025-6: Υπεράσπιση και αμφισβήτηση της πίστεως

 

Διάγραμμα – Περίληψη Θέματος ΙΔ' τοῦ Προγράμματος Μελέτης καί Ἑρμηνείας τῆς Ἁγίας Γραφῆς «Ἁγία Γραφή, Ἐκκλησία καί Παράδοση», περιόδου Γ', ἔτους 2025-2026. 

(Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα 1ης/3/2026) 

Κείμενο: «Ἀδελφοί, 11,24 πίστει Μωϋσῆς μέγας γενόμενος ἠρνήσατο λέγεσθαι υἱός θυγατρός Φαραώ, 25 μᾶλλον ἑλόμενος συγκακουχεῖσθαι τῷ λαῷ τοῦ Θεοῦ ἤ πρόσκαιρον ἔχειν ἁμαρτίας ἀπόλαυσιν, 26 μείζονα πλοῦτον ἡγησάμενος τῶν Αἰγύπτου θησαυρῶν τόν ὀνειδισμόν τοῦ Χριστοῦ· ἀπέβλεπε γάρ εἰς τήν μισθαποδοσίαν. 32 Καί τί ἔτι λέγω; Ἐπιλείψει γάρ με διηγούμενον ὁ χρόνος περί Γεδεών, Βαράκ τε καί Σαμψών καί Ἰεφθάε, Δαυΐδ τε καί Σαμουήλ καί τῶν προφητῶν, 33 οἵ διά πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων, 34 ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπό ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροί ἐν πολέμῳ, παρεμβολάς ἔκλιναν ἀλλοτρίων· 35 ἔλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τούς νεκρούς αὐτῶν· ἄλλοι δέ ἐτυμπανίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τήν ἀπολύτρωσιν, ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν· 36 ἕτεροι δέ ἐμπαιγμῶν καί μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δέ δεσμῶν καί φυλακῆς· 37 ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, 38 ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καί ὄρεσι καί σπηλαίοις καί ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς. 39 Καί οὗτοι πάντες μαρτυρηθέντες διά τῆς πίστεως οὐκ ἐκομίσαντο τήν ἐπαγγελίαν, 40 τοῦ Θεοῦ περί ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου, ἵνα μή χωρίς ἡμῶν τελειωθῶσι» (Ἑβρ. 11, 24-26, 32-40)

Το πρόσωπο του Χριστού στο ελληνικό αρχαιολατρικό κίνημα

 

ΤΕΥΧΟΣ 133                      ΤΡΙΠΟΛΗ                       ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ - ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2025 

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ 

Ὁ ἑλληνικός Νεοπαγανισμός «προσκόπτει» στόν Χριστό 

Ὅπως εἶναι γνωστό, ἀπό τή δεκαετία τοῦ 1970 καί στό πλαίσιο τοῦ εὑρύτερου κινήματος τῆς «Νέας Ἐποχῆς», ἄρχισε νά ἐμφανίζεται στήν Εὐρώπη καί σέ ἄλλες χῶρες τοῦ ἐξωτερικοῦ τό διεθνές νεοπαγανιστικό κίνημα, μέ σύνθημα τήν «ἐπιστροφή στίς ρίζες» καί, εἰδικότερα, στίς ἀρχαῖες προχριστιανικές, πολυθεϊστικές, εἰδωλολατρικές καί «φυσικές» θρησκεῖες κάθε λαοῦ. Ἀπό τίς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ 1980 τό κίνημα αὐτό ἀναπτύχθηκε καί στήν Ἑλλάδα. Τότε ἄρχισαν νά ἐμφανίζονται καί στή χώρα μας παρόμοιες ὁμάδες, ὀργανώσεις καί  κινήματα «ἀρχαιολατρικά», «ἑλληνολατρικά», «νεοεθνικά», «πολυθεϊστικά», μέ σύνθημα τήν ἀναβίωση τῆς «πατρώας» ἑλληνικῆς θρησκείας καί μέ ἔντονο ἀντιχριστιανικό προσανατολισμό. Τό κίνημα αὐτό ἀποκαλεῖται γενικά «Νεοπαγανισμός», ἄν καί πολλές ὁμάδες του ἀπορρίπτουν ἔντονα αὐτό τόν χαρακτηρισμό. Ὁ ἀρχικός ὅρος («παγανισμός») σημαίνει θρησκεία τῶν χωρικῶν, δηλ. τῶν ἁπλοϊκῶν ἀνθρώπων, σέ ἀντίθεση μέ τή θρησκεία τῶν πόλεων, δηλ. τή θρησκεία τῶν, ὑποτίθεται, πεπαιδευμένων καί καλλιεργημένων.

«Βασίλειος ο Μέγας», τεύχ. 108, Οκτ. - Δεκ. 2025

 

ΤΕΥΧΟΣ 108        ΤΡΙΠΟΛΙΣ     ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ - ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2025 

ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ

ΧΑΡΙΤΙ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΑΝΤΙΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 

Πρός

Τόν Ἱερόν Κλῆρον, τίς Μοναστικές Ἀδελφότητες καί τόν εὐσεβῆ Λαόν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μαντινείας καί Κυνουρίας. 

«Ἴσος προῆλθες τοῖς βροτοῖς ἑκουσίως, Ὕψιστε, σάρκα προσλαβῶν ἐκ Παρθένου, Ἄγων ἅπαντας πρός σέλας ζωηφόρον».

Τέκνα μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ἰδού τό μέγα Μυστήριον τό ὁποῖο βιώνομε σήμερα!

Ἰδού ἡ ἀποκάλυψη τῆς θείας ἀγάπης· «Τό ἀπ’ αἰῶνος Μυστήριον, σήμερον καθορᾶται. Ὁ ἀναφής ψηλαφᾶται καί ὁ Λόγος σαρκοῦται».

Τό Μυστήριον τοῦ Θεοῦ σήμερα ἀποκαλύπτεται, λαμβάνον σάρκα.

Οὐδέποτε ἡ ἀνθρώπινη φύση ἔλαβε τέτοια ἀξία. Ἡ ὕλη ὁλόκληρη, βιώνει μέ τήν Γέννηση τοῦ Χριστοῦ τήν τελείωση καί ὁλοκλήρωσή της.

Ἀπό τή στιγμή πού ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Μονογενής, προσέλαβε τήν ἀνθρώπινη φύση, μέ αὐτόν τόν τρόπο τήν ἁγίασε, τήν ὁλοκλήρωσε. Ἡ ὕλη, τήν ὁποία ὁ ἴδιος Πλάστης καί Δημιουργός ἔπλασε καί δημιούργησε, πλέον ἁγιάζεται.

Ἄς ἠχήσῃ σήμερα στήν ὕπαρξή μας ὁλόκληρη, ἡ φράση τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ἀθανασίου τοῦ Μεγάλου «ὁ Λόγος ἐνηνθρώπησεν ἵνα ἡμεῖς θεοποιηθῶμεν».

«Αγ. Γραφή, Εκκλησία, Παράδοση» 2025-6: Η νηστεία στην Ορθόδοξη Παράδοση

 

Διάγραμμα – Περίληψη Θέματος ΙΓ' τοῦ Προγράμματος Μελέτης καί Ἑρμηνείας τῆς Ἁγίας Γραφῆς «Ἁγία Γραφή, Ἐκκλησία καί Παράδοση», περιόδου Γ', ἔτους 2025-2026. 

(Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα 15ης/2/2026) 

Κείμενο: «Ἀδελφοί, 8,8 βρῶμα ἡμᾶς οὐ παρίστησι τῷ Θεῷ· οὔτε γάρ ἐάν φάγωμεν περισσεύωμεν, οὔτε ἐάν μή φάγωμεν ὑστερούμεθα. 9 Βλέπετε δέ μήπως ἡ ἐξουσία ὑμῶν αὕτη πρόσκομμα γένηται τοῖς ἀσθενοῦσιν. 10 Ἐάν γάρ τις ἴδῃ σε, τόν ἔχοντα γνῶσιν, ἐν εἰδωλείῳ κατακείμενον, οὐχί ἡ συνείδησις αὐτοῦ ἀσθενοῦς ὄντος οἰκοδομηθήσεται εἰς τό τά εἰδωλόθυτα ἐσθίειν; 11 καί ἀπολεῖται ὁ ἀσθενῶν ἀδελφός ἐπί τῇ σῇ γνώσει, δι’ ὅν Χριστός ἀπέθανεν. 12 Οὕτω δέ ἁμαρτάνοντες εἰς τούς ἀδελφούς καί τύπτοντες αὐτῶν τήν συνείδησιν ἀσθενοῦσαν εἰς Χριστόν ἁμαρτάνετε. 13 Διόπερ εἰ βρῶμα σκανδαλίζει τόν ἀδελφόν μου, οὐ μή φάγω κρέα εἰς τόν αἰῶνα, ἵνα μή τόν ἀδελφόν μου σκανδαλίσω. 9,1 Οὐκ εἰμί ἀπόστολος; Οὐκ εἰμί ἐλεύθερος; Οὐχί Ἰησοῦν Χριστόν τόν Κύριον ἡμῶν ἑώρακα; Οὐ τό ἔργον μου ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ; 2 Εἰ ἄλλοις οὐκ εἰμί ἀπόστολος, ἀλλά γε ὑμῖν εἰμι· ἡ γάρ σφραγίς τῆς ἐμῆς ἀποστολῆς ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ» (Α' Κορ. 8,8 - 9,2).