Η μαντεία στο φως της Ορθοδοξίας

 

ΤΕΥΧΟΣ 136         ΤΡΙΠΟΛΗ       ΙΟΥΝΙΟΣ - ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2026 

Η ΜΑΝΤΕΙΑ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 

Μιά ἀποκρυφιστική τεχνική 

Στήν ἐποχή μας παρατηρεῖται τό ἑξῆς παράδοξο φαινόμενο: Παράλληλα μέ τά ἐντυπωσιακά ἐπιτεύματα τῆς ἐπιστήμης, τήν ἔκρηξη τῆς τεχνολογίας, τίς ἀπεριόριστες ἐφαρμογές τῆς πληροφορικῆς καί τῆς Τεχνιτῆς Νοημοσύνης, ἀνθοῦν διάφορες μορφές Ἀποκρυφισμοῦ, δηλαδή φαινόμενα πού θά ἔπρεπε νά ἀνήκουν στό μακρυνό παρελθόν καί νά ἀποτελοῦν ἀντικείμενο μελέτης ἀποκλειστικά καί μόνο τῶν ἱστορικῶν. Ἀποκρυφισμός, ὅπως εἶναι γνωστό, εἶναι ἡ πίστη σέ «ἀπόκρυφες» δυνάμεις ἤ πραγματικότητες, πού προσεγγίζονται μέ ἐπίσης «ἀπόκρυφες» μεθόδους καί τεχνικές. Αὐτές οἱ «ἀπόκρυφες» πραγματικότητες καί τεχνικές, εἶναι δαιμονικές, ἀπό Ὀρθόδοξη ἄποψη. Μία ἀπό τίς πιό διαδεδομένες μορφές τοῦ Ἀποκρυφισμοῦ, εἶναι ἡ μαντεία.

Μαντεία, εἶναι ἡ ἀπόπειρα νά γνωρίσει κάποιος τό μέλλον, ἤ μᾶλλον νά προβλέψει τό μέλλον, ἤ ἀκόμη καί νά τό διαμορφώσει. Ἡ ἐπιθυμία τοῦ ἀνθρώπου νά γνωρίσει τό μέλλον εἶναι πανάρχαια, γι’ αὐτό πανάρχαια εἶναι καί ἡ τεχνική τῆς μαντείας. Εἶναι τόσο ἀρχαία, ὅσο καί ἡ ἴδια ἡ θρησκεία, μέ τήν ὁποία συνδέεται στενά. Τή συναντᾶμε σέ ὅλους τούς λαούς καί σέ κάθε ἐποχή, ἀπό τά βάθη τῆς ἀρχαιότητας μέχρι σήμερα. Τήν χρησιμοποιοῦσαν οἱ Χαλδαῖοι, οἱ Πέρσες, οἱ Κινέζοι, οἱ Σκύθες, οἱ Ἑβραῖοι, οἱ πρωτόγονοι λαοί τῆς Ἀφρικῆς καί πολλοί ἄλλοι. Στήν ἀρχαία Ἑλλάδα, λειτουργοῦσαν ὀργανωμένα μαντεῖα, μέ σημαντικότερα τῆς Δωδώνης καί τῶν Δελφῶν. Σέ κείμενα τοῦ ἑλληνισμοῦ, ἀπό τά ὁμηρικά ἔπη μέχρι τά κλασικά, συναντᾶμε γνωστά ὀνόματα μάντεων, ὅπως ὁ Κάλχας, ὁ Τειρεσίας, ὁ Βάκις, ὁ Μουσαῖος, ὁ Ἐπιμενίδης. Οἱ πρόγονοί μας, πρίν ἀπό κάθε σημαντική ἀπόφασή τους, παρατηροῦσαν τούς οἰωνούς ἤ ὑπέβαλλαν ἐρωτήματα σέ γνωστά μαντεῖα ἤ συμβουλεύονταν τούς μάντεις τους. Εἶναι πολύ γνωστό τό περιστατικό τῆς θυσίας τῆς Ἰφιγένειας, κόρης τοῦ Ἀγαμέμνονα, πρό τοῦ Τρωϊκοῦ Πολέμου, γιά τό ὁποῖο μᾶς πληροφορεῖ ὁ Ὅμηρος. Στή μαντεία δέν πίστευαν ἀκόμη καί μεγάλοι Ἕλληνες φιλόσοφοι, ὅπως ὁ Σωκράτης, ὁ Πλάτωνας, οἱ Νεοπλατωνικοί, οἱ Στωϊκοί, ἀκόμη καί ὁ Ἀριστοτέλης. Ὁ Ἐπίκουρος, ὁ Ξενοφάνης, ὁ Καρνεάδης καί κάποιοι ἄλλοι τήν ἀπέρριπταν.

Ἡ ἐπικράτηση τοῦ Χριστιανισμοῦ ἐπέφερε καίριο πλήγμα στή μαντεία. Ὡστόσο, αὐτή δέν ἐξέλειψε. Συρικνώθηκε, βέβαια, ἀλλά ἐπιβίωσε. Στόν Μεσαίωνα ἐμφανίζεται ὡς διαδεδομένη τεχνική σέ Ἀνατολή καί Δύση, περισσότερο, βέβαια, στή Δύση. Ἐκεῖ ὁ μεσαιωνικός Παπισμός ἐπεχείρησε νά τήν ἐξαλείψει μέ τή βία, ὁδηγώντας στήν πυρά μάγους καί μάντεις, μέ τίς ἀπάνθρωπες μεθόδους τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης. Στήν ἐποχή μας ἀνθεῖ μεταξύ τῶν διαφόρων μορφῶν τοῦ Ἀποκρυφισμοῦ, τοῦ Νεο-Αποκρυφισμοῦ καί τοῦ Νεο-Σατανισμοῦ.

Ἡ μαντεία διακρίνεται, συνήθως, σέ α) φυσική καί β) τεχνιτή. Ἡ φυσική βασίζεται στήν παρατήρηση φυσικῶν φαινομένων, ὅπως π.χ. τό πέταγμα τῶν πουλιῶν στήν περίπτωση Οἰωνοσκοπίας. Ἡ τεχνιτή βασίζεται σέ φαινόμενα, πού κάποιος τά προκαλεῖ καί τά ὁποῖα ἀποκαλύπτουν, ὑποτίθεται, πληροφορίες γιά τό μέλλον. Ἐπίσης, διακρίνεται α) σέ ἔμφυτη ἤ ἀδίδακτη, πού βασίζεται σέ εἰδικές ἱκανότητες ἤ «χαρίσματα», πού ἀπό τή φύση του κατέχει κάποιος, καί β) σέ ἔντεχνη ἤ διδακτή, δηλαδή σέ ἕνα εἶδος «ἐπιστήμης» ἤ γνώσης, πού μπορεῖ νά καλλιεργηθεῖ καί νά μεταδοθεῖ ἀπό τόν ἕναν στόν ἄλλο, ἀπό τόν δάσκαλο στόν μαθητή.

Στόν ἐξωχριστιανικό χῶρο ἡ μαντεία βασίζεται γενικά στήν ἀντίληψη, ὅτι ὁ Θεός ἤ οἱ «θεοί» γνωρίζουν τό μέλλον καί τό ἀποκαλύπουν σέ κάποιους ἤ τούς ἔχουν χορηγήσει τό «χάρισμα» νά προβλέπουν, μέσω πραγμάτων ἤ φαινομένων τοῦ κόσμου μας. Στόν Χριστιανισμό βασίζεται στήν ἀντίληψη ὅτι ὁ Θεός γνωρίζει τό μέλλον καί τό ἀποκαλύπτει σέ φωτισμένους Προφῆτες του. Αὐτό, βέβαια, ἰσχύει γιά τούς γνήσιος Προφῆτες, ὅμως ἐδῶ ἡ μαντεία ταυτίζεται μέ τήν ψευδοπροφητεία καί τήν πλάνη. Ὁ ψευδοπροφήτης νομίζει ὅτι ἔχει ἀποκαλύψεις τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ στήν πραγματικότητα ἔχει ἀποκαλύψεις τοῦ διαβόλου, ἤ θεωρεῖ τίς προσωπικές του αὐθαίρετες σκέψεις καί φαντασίες ὡς ἐμπνεύσεις τοῦ Θεοῦ. Ἄλλοτε, ὅμως, ἡ μαντεία βασίζεται στήν ψευδαίσθηση ὅτι ὁ διάβολος γνωρίζει τό μέλλον καί μπορεῖ νά τό ἀποκαλύψει στούς ἐκλεκτούς του. Στήν περίπτωση αὐτή ὁ μάντης ἔρχεται σέ ἀπ’ εὐθείας συναλλαγή μέ τόν ἴδιο τόν διάβολο, πιστεύοντας ὅτι θά ἀντλήσει ἀπό ἐκεῖ κάποια ὀφέλη. Ἐδῶ, βέβαια, δέν πρόκειται γιά φαινόμενο πλάνης, ἀλλά γιά συνειδητή ἐπιλογή, δηλαδή γιά ἐγκατάλειψη τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. Ἡ μαντεία στήν προκειμένη περίπτωση ταυτίζεται μέ τή μαγεία. Τέλος, στόν Νεο-Αποκρυφισμό τῆς ἐποχῆς μας, ἡ μαντεία βασίζεται στήν πεποίθηση ὅτι ὑπάρχουν, δῆθεν, κρυμμένες ἀπεριόριστες δυνάμεις ἤ δυνατότητες ἐντός τοῦ ἀνθρώπου, οἱ ὁποῖες μποροῦν νά ἐνεργοποιηθοῦν, νά ἀναπτυχθοῦν καί νά καλλιεργηθοῦν μέ διάφορες τεχνικές, ἤ μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά χειριστεῖ ἐνέργειες πού διαχέονται στό σύμπαν. 

Μορφές καί εἴδη μαντείας 

Ἡ μαντεία εἶναι πολύμορφο φαινόμενο. Ἐμφανίζεται μέ πολλά καί διάφορα εἴδη. Σύγχρονος ἐρευνητής τοῦ χώρου καταγράφει περίπου 90 τέτοια εἴδη καί, προφανῶς, ὑπάρχουν ἀκόμη περισσότερα. Ἄς δοῦμε ἐνδεικτικά κάποια ἀπό αὐτά.

Ἡ Χαρτομαντεία, ἀσκεῖται συνήθως μέ τή χρήση τῆς ἀποκρυφιστικῆς τράπουλας Τα-Ρώ. Αὐτή διακρίνεται στή «Μεγάλη» καί στή «Μικρή Ἀρκάνα». «Τα-Ρώ» σημαίνει «Βασιλική Ὁδός» καί «Ἀρκάνα» σημαίνει «Ἀπόκρυφη» (ὁδός). Ἡ «Μεγάλη Ἀρκάνα» περιλαμβάνει 22 φύλλα μέ συμβολικές παραστάσεις, πού πιστεύεται ὅτι εἶναι «μυστικά κλειδιά» καί ἀντιστοιχοῦν σέ ἰδιότητες τοῦ Θεοῦ. Τέτοιες παραστάσεις ἤ σκηνές εἶναι ἐνδεικτικά, «ὁ οἶκος τοῦ Θεοῦ», «ἡ ρόδα τοῦ πεπρωμένου», «ὁ κρεμασμένος» κ.ἄ. Ἡ «Μικρή Ἀρκάνα» περιλαμβάνει 65 φύλλα καί μέ ἀντίστοιχες συμβολικές παραστάσεις, πού ἀναφέρονται σέ ἀνθρώπινες σχέσεις. Ἡ χρήση τῆς τράπουλας Τα-Ρώ ἀσκεῖται ἀπό τσιγγάνους, ἀλλά καί ἀπό ἐσωτεριστικές ὁμάδες, πού τήν θεωροῦν «μυστικό κλειδί» γιά τήν κατανόηση τῆς διδαχῆς τους. Ἀπό κάποιους ἐπιχειρεῖται ὁ συσχετισμός της μέ τήν Ψυχολογία τοῦ βάθους. Στήν περίπτωση αὐτή, τά 22 φύλλα ἐκλαμβάνονται ὡς εἰκόνες τῆς ψυχῆς. Βαθειά στό ἐσωτερικό τοῦ ἀνθρώπου κρύπτεται, ὑποτίθεται, ἡ ἴδια πραγματικότητα πού ἀπεικονίζεται στά φύλλα τῆς τράπουλας. Ὅταν κάποιος συντονίζει τήν κατάσταση τῆς ψυχῆς του μέ τά φύλλα αὐτά, γνωρίζει τόν ἑαυτό του καί ἀναλύει αὐτό πού εἶναι κρυμμένο μέσα του.

Διαφήμιση Καφεμαντείας:
«Καφές μέ ἄρωμα ... καί λίγη μαγεία»!

Ἡ ἄσκηση τῆς Χαρτομαντείας στήν πράξη (τό «ρίξιμο τῶν χαρτιῶν»), μοιάζει μέ εἶδος διαλογισμοῦ καί ἀπαιτεῖ κατάλληλο περιβάλλον, γεμᾶτο μυστήριο: μιά εἰκόνα διαλογισμοῦ, κρυστάλλινη σφαίρα, κάποια φυλακτά, διάφορα σύμβολα, ἀναμένα κεριά κ.ἄ. Κατά προτίμηση, γίνεται βράδυ ἤ νύχτα. Ὁ χαρτομάντης βάζει ἀπέναντί του τόν ἐνδιαφερόμενο (τόν πελάτη), τοῦ δίνει τήν τράπουλα καί τόν προτρέπει νά ἀνακατέψει καλά τά φύλλα. Μέ τό ἀνακάτεμα τῶν φύλλων πιστεύεται, ὅτι αὐτά φορτίζονται μέ τήν «ἐνέργεια τοῦ πελάτη» καί ἔτσι χορηγεῖται στά χαρτιά ἡ ἐξουσία προσδιορισμοῦ τοῦ μέλλοντος. Ἔπειτα ρίχνει τά φύλλα μπροστά του ἀνάποδα σέ κυκλικό σχῆμα. Αὐτός πρέπει νά σηκώσει μέ τό ἀριστερό του χέρι ἕνα χαρτί. Ὑποτίθεται, ὅτι λαμβάνει ἀπαντήσεις στά ἐρωτήματά του μέσω τῶν φύλλων πού ξεσκεπάζει. Ἡ Χαρτομαντεία, ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ ὀπαδοί της, χρησιμοποιεῖ τό ἐνεργειακό πεδίο τοῦ πελάτη καί εἶναι ἕνας «μηχανισμός ἀνάγνωσης» τοῦ μέλλοντος ἤ ἕνας «καθρέφτης τοῦ μέλλοντος», ὅπως αὐτό ἀπεικονίζεται τή συγκεκριμένη στιγμή.

Ὡστόσο, ἡ Χαρτομαντεία δέν ἀσκεῖται μόνο μέ τήν τράπουλα Τα-Ρώ. Ἀσκεῖται καί μέ ἄλλες τράπουλες καί, βέβαια, μέ τή γνωστή τῶν 52 φύλλων, πού εἶναι μετεξέλιξη τῆς τράπουλας Τα-Ρώ. Αὐτή διακρίνεται σέ τέσσερις σειρές, μέ τά ὀνόματα «μπαστούνια», «κοῦπες», «καρρά» καί «σπαθιά». Οἱ μέθοδοι, μέ τίς ὁποῖες χρησιμοποιεῖται ἡ τράπουλα αὐτη, πέρα ἀπό τά τυχερά παιχνίδια, εἶναι πολλές. Π.χ. ἡ σειρά «κοῦπες» σημαίνει, ὑποτίθεται, μεγάλη τύχη. Τό δέκα σημαίνει ὑγεία, εὐτυχία καί πολλά παιδιά, τό ἐννέα ἐκπλήρωση ἐπιθυμιῶν καί ἀπόκτηση πλούτου, τό πέντε σημαίνει ὅτι θά λάβεις ἕνα δῶρο. Ἡ σειρά «μπαστούνια» σημαίνει, γενικά, κακοτυχία. Τό ἐννέα σημαίνει ἀσθένεια καί στενοχώρια, τό ὀκτώ κίνδυνο κ.λπ.

Ἡ Χειρομαντεία, εἶναι ἀπό τά ἀρχαιότερα εἴδη μαντικῆς καί συναντᾶται σέ ἀρχαίους πολιτισμούς. Πατέρας τῆς σύγχρονης Χειρομαντείας θεωρεῖται ὁ Γάλλος ἀποκρυφιστής Adolphe Desbarrolles (1801-1886), μαθητής καί φίλος τοῦ γνωστοῦ μάγου Éliphas Lévi (1810-1875). Αὐτός ἀνέδειξε τή Χειρομαντεία σέ «ἀπόκρυφη ἐπιστήμη», ἐνῶ στή συνέχεια ὁ Ἰρλανδός ἀποκρυφιστής καί ἀστρολόγος Louis Hamon (1866-1936) τήν ἔφερε σέ ἐπαφή μέ τόν Ἰνδουϊσμό, μέσῳ τῆς γνωριμίας του μέ τήν Annie Besant (1847-1933) καί τόν Σουάμι Βιβεκάντα (1863-1902).

Χειρομαντεία εἶναι ἡ μελέτη τῶν γραμμῶν τῆς παλάμης. Ἐκεῖ ὑπάρχουν οἱ βασικές γραμμές τῆς ζωῆς καί τῆς καρδιᾶς καί πολλές ἄλλες δευτερεύουσες. Ὑπάρχουν, ἐπίσης, τό «ὄρος» τοῦ Δία, τοῦ Ἀπόλλωνα, τοῦ Ἑρμῆ κ.ἄ. «Ἡ παλάμη εἶναι μιά ἰδιαίτερη γλώσσα, μιά σφραγισμένη εἴδηση, ἕνα μεγάλο τηλεγράφημα ἀπό σάρκα καί αἷμα, πού μᾶς πληροφορεῖ γιά ἕνα πρόσωπο», σύμφωνα μέ ὀπαδό αὐτῆς τῆς τεχνικῆς. «Ἡ πραγματική ἀξία τῆς Χειρομαντείας ἔγκειται στό ὅτι μᾶς βοηθάει νά κατανοήσουμε τό πεπρωμένο μας καί ... νά γνωρίσουμε τόν ἑαυτό μας. Βοηθάει στήν ἐπίγνωση τῶν δυνατοτήτων καί τῶν ὁρίων μας», σύμφωνα μέ ἄλλον ὀπαδό. Οἱ ἐσωτεριστές καί ἀποκρυφιστές πιστεύουν, ὅτι ἡ τεχνική αὐτή μᾶς δίνει πληροφορίες, πού προέρχονται «ἀπό τά ἔσω» καί ἀπό τή «Συμπαντική πραγματικότητα». Στόν Ἀποκρυφισμό, ὁ ἄνθρωπος θεωρεῖται μικρόκοσμος τοῦ σύμπαντος (τοῦ μακροκόσμου). Εἶναι τό πεντάκτινο ἀστέρι, ὅπου τό κεφάλι, τά πόδια καί τά χέρια σχηματίζουν τίς πέντε ἀκτῖνες του. Κατά τόν ἴδιο τρόπο, τό χέρι ἀντιπροσωπεύει τόν μικρόκοσμο τοῦ ἀνθρώπου. Ἔτσι, «ὅταν κάποιος βλέπει μιά παλάμη εἶναι σά νά βλέπει ὁλόκληρη τή ζωή σέ μικρογραφία»!

Ἄς δοῦμε καί κάποια παραδείγματα: ἁπαλό χέρι, σημαίνει ἄνθρωπο μαλθακό· σκοῦρο χέρι, σημαίνει ἄνθρωπο χολερικό, ἐπιθετικό καί βίαιο· συμμετρικό χέρι, σημαίνει ἄνθρωπο ἰσοροπημένο· μεγάλα χέρια σημαίνουν ἄνθρωπο πανοῦργο καί ἅρπαγα· ἔντονο φούσκωμα στή βάση τοῦ ἀντίχειρα, σημαίνει ἄνθρωπο τεμπέλη καί ἀναξιόπιστο· ὅταν ἡ γραμμή τῆς ζωῆς εἶναι κομμένη, σημαίνει ὅτι θά πεθάνεις ἀπό θανατηφόρο δυστύχημα κ.λπ.

Ἡ Καφεμαντεία εἶναι πολύ διαδεδομένη, ἄν καί σχετικά νεότερη, μαντική, ἀφοῦ ἡ χρήση τοῦ καφέ ἦταν ἄγνωση στήν ἀρχαιότητα. Πατέρας της θεωρεῖται ὁ Γερμανός ἀποκρυφιστής Agrippa von Nettesheim (1486-1535), ὁ ὁποῖος εἶχε ἀσχοληθεῖ καί μέ πολλά ἄλλα εἴδη μαγείας. Πρόκειται γιά μαντική τεχνική, πού βασίζεται στή μελέτη τῶν γραμμῶν καί τῶν σχεδίων, πού σχηματίζει τό κατακάθι τοῦ καφέ στό φλυτζάνι καί ἀσκεῖται μέ πολλούς διαφορετικούς τρόπους.

Διαφήμιση Χειρομαντείας

Ὑπάρχουν πολλά ἄλλα εἴδη μαντικῆς, πολύ διαδεδομένα, ἀκόμη καί μεταξύ Ὀρθοδόξων πιστῶν. Ἡ Ἀστρολογία εἶναι χαρακτηριστική μαντική τεχνική, πού πιστεύει στίς ἐπιδράσεις τῶν ἄστρων. Ἡ Κρυσταλλομαντεία, ἀντλεῖ «πληροφορίες» γιά τό μέλλον, μέσῳ κρυστάλλινης σφαίρας. Ἡ Ἀριθμολογία εἶναι ἀποκρυφιστικό σύστημα, πού πιστεύει στή δύναμη τῶν ἀριθμῶν. Ἡ Ὀνειρομαντεία ἀσχολεῖται μέ τήν ἑρμηνεία καί τήν ἐξήγηση τῶν ὀνείρων. Ἡ Ὠμοπλατοσκοπία εἶναι μελέτη καί ἐξήγηση τῶν σχημάτων τῆς ὠμοπλάτης ψημένου ζώου (συνήθως ἀρνιοῦ). Τέτοιες διαδεδομένες μεταξύ τοῦ λαοῦ μαντικές τεχνικές, συνδυάζονται, συνήθως, μέ πολλές ἄλλες προλήψεις καί δεισιδαιμονίες, ὅπως οἱ σχετικές μέ τό μαχαίρι, τό σαπούνι, τά ἀβγά, τό ποδαρικό, τό συναπάντημα, τό ξεμάτιασμα κ.ἄ. Ἄλλες μαντικές τεχνικές ξενίζουν ἤ προκαλοῦν ἐντύπωση, ὅπως: Βελονομαντεία, Γελωτοσκοπία, Κριθομαντεία, Κυαμομαντεία, Αὐγομαντεία, Κοσκινομαντεία, Ξυλομαντεία, Ὀνυχομαντεία, Νεκρομαντεία, Οὐρομαντεία κ.ἄ. 

Ὀρθόδοξη θεώρηση τῆς μαντείας 

Πῶς θεωρεῖ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τό φαινόμενο τῆς μαντείας; Εἶναι φανερό, ὅτι τό ἀντιμετωπίζει ὡς μία δαιμονική κατάσταση, ὡς ἕνα ἀπό τά «ἔργα τοῦ διαβόλου». Ἔτσι, γνωστός ἑρμηνευτής τῶν ἱερῶν Κανόνων ἀναφέρει: «Μάντεις λέγονται ... οἱ διά θυσιῶν τόν πατέρα αὐτῶν τόν σατανᾶν ἐρωτῶντες περί τινος ... καί τῷ δαίμονι ἑαυτούς παρατιθέμενοι», ὁ δέ ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ἐπισημαίνει, ὅτι «μάντεις λέγονται οἱ ἀφιερώσαντες τόν ἑαυτόν τους εἰς τούς δαίμονας»! Συνεπῶς, πρόκειται γιά κατάσταση, μέ τήν ὁποία ὁ Χριστιανός δέν πρέπει νά ἔχει καμμία ἀπολύτως σχέση, οὔτε, βέβαια, νά ἀσκεῖ ὁ ἴδιος κάποια ἀπό τίς μαντικές τεχνικές, οὔτε νά πιστεύει ὅτι ἀπό αὐτές προέρχεται κάποια ὀφέλεια, οὔτε νά καταφεύγει στούς ἐκπροσώπους τους γιά βοήθεια, οὔτε νά τούς συμβουλεύεται γιά ζητήματα πού τόν ἀπασχολοῦν: «τίς κοινωνία φωτί πρός σκότος; τίς δέ συμφώνησις Χριστῷ πρός Βελίαλ;» (Β΄ Κορ. 6, 14-15). Ἐπιπλέον, στό Βάπτισμα ὑποσχέθηκε, ὅτι ἀποτάσσεται «τῷ σατανᾷ, καί πᾶσι τοῖς ἔργοις αὐτοῦ, καί πάσῃ τῇ λατρείᾳ αὐτοῦ, καί πᾶσι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ, καί πάσῃ τῇ πομπῇ αὐτοῦ».

Εἰδικότερα, στήν Παλαιά Διαθήκη συναντᾶμε ἀπαγορεύσεις καί ἀπειλές, ἐναντίον τῆς μαντείας καί τῶν ἐκπροσώπων της, καθώς καί ἐναντίον ἐκείνων πού «προφητεύουν», χωρίς νά τούς ἔχει δοθεῖ ἐντολή ἀπό τόν Θεό (Δευτ. 18, 10-12, Λευ. 19,31, Λευ. 20,6, Ἰεζ, 13, 3-9 κ.ἄ). Στήν Καινή Διαθήκη, χαρακτηριστική εἶναι ἡ περίπτωση τῆς «μαντευομένης» τῶν Φιλίππων, τήν ὁποία θεράπευσε ὁ ἀπ. Παῦλος (Πράξ. 16, 16-18), ὅπως καί οἱ συγγενεῖς περιπτώσεις τῶν Μάγων Σίμωνος (Πράξ. 8, 9-24) καί Ἐλύμα (τόν ὁποῖο ὁ Παῦλος ἀποκαλεῖ «υἱόν διαβόλου», Πράξ. 13, 8-12). Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας σαφῶς καταδικάζουν τή μαντεία. Οἱ Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας ἐπιβάλλουν αὐστηρά ἐπιτήμια σέ ὅσους προσφεύγουν σέ μάντεις ἤ ἀσκουν μαντικές τεχνικές. Ὁ 61ος Κανόνας τῆς Πενθέκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου (691) ὁρίζει ἑξαετή ἀποχή ἀπό τή θεία Κοινωνία. Τά ἴδια περίπου ὁρίζουν ὁ 24ος τῆς Συνόδου τῆς Ἀγκύρας (314) καί ὁ 83ος τοῦ Μεγάλου Βασιλείου. Ὁ 3ος Κανόνας τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης ὁρίζει ὅτι ὅσοι καταφεύγουν σέ μάντεις πιεζόμενοι ἀπό κάποια ἀνάγκη, νά ἐπιτιμῶνται ὅπως ὅσοι ἀρνήθηκαν τόν Χριστό μετά ἀπό βασανιστήρια, ὅσοι ὅμως καταφεύγουν σ’ αὐτούς χωρίς νά τούς πιέζει κάποια ἀνάγκη, νά ἐπιτιμῶνται ὅπως ὅσοι ἀρνήθηκαν τόν Χριστό μέ τή θέλησή τους καί χωρίς πίεση.

Ἡ στάση αὐτή τῆς Ἐκκλησίας βασίζεται σέ δύο τουλάχιστον προφανεῖς ἀλήθειες. Ἡ πρώτη εἶναι ὅτι, τίποτε καλό δέν προέρχεται ἀπό τόν διάβολο. Ἄν ὁ διάβολος κάνει σέ κάποιες περιπτώσεις τό καλό ἤ ἄν λέει κάποτε τήν ἀλήθεια, τό κάνει ἀναμεμιγμένο μέ τό κακό, μέ τέτοιο τρόπο, ὥστε στό τέλος νά ὑπερισχύει τό κακό. Ἡ δεύτερη ἀλήθεια εἶναι, ὅτι οὔτε οἱ δαίμονες, οὔτε οἱ Ἄγγελοι γνωρίζουν τό μέλλον, παρά μόνο ὁ Θεός. Τότε, ὅμως, πῶς ἐξηγοῦνται οἱ ἐπιτυχίες σέ κάποιες περιπτώσεις τῶν μάντεων καί ἄλλων ἀποκρυφιστῶν, πού «προφητεύουν» «κατ’ ἐνέργειαν τοῦ σατανᾶ»; Κατά τόν ἅγ. Ἰωάννη τόν Δαμασκηνό, οἱ δαίμονες, ἄν καί δέν γνωρίζουν τά μέλλοντα, προφητεύουν! Πῶς προφητεύουν; Ἄλλοτε βλέπουν ὅσα συμβαίνουν μακρυά καί ἀπό ἐκεῖ γνωρίζουν τί θά γίνει ἐδῶ. Βλέποντας νά πέφτουν πολλές βροχές στά μέρη τῆς Αἰθιοπίας καί γνωρίζοντας ὅτι ἀπό ἐκεῖνες πλυμμυρίζει ὁ Νεῖλος, τρέχουν καί τό φανερώνουν πρίν ἔρθει τό νερό στήν Αἴγυπτο, σύμφωνα μέ παράδειγμα πού παραθέτει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος. Καί ἄλλοτε «προφητεύουν», κάνοντας ὑπολογισμούς. Εἶναι γεγονός, ὅτι οἱ δαίμονες ἔχουν τεράστια πείρα στούς ὑπολογισμούς, πολύ μεγαλύτερη ἀπό τή δική μας, ἔχουν πείρα αἰώνων καί χιλιετιῶν. Ὡστόσο, δέν ἐπιτυγχάνουν πάντοτε: γι’ αὐτό στίς περισσότερες περιπτώσεις ἀποτυγχάνουν καί πλανῶνται. «Οἷς οὐ δεῖ πιστεύειν, κἄν ἀληθεύωσι πολλάκις», καταλήγει ὁ ἱερός Δαμασκηνός.

Εἶναι φανερό, ὅτι «οἱ μάντεσι ἑαυτούς ἐκδιδόντες» (ὅσοι παραδίδουν τόν ἑαυτό τους στούς μάντεις), παραδίδουν τόν ἑαυτό τους στούς δαίμονες, ἀπό τούς ὁποίους δέν προέρχεται κανένα καλό, παρά μόνο βλάβη, αἰχμαλωσία καί ἀπώλεια. Ἔτσι, πάσχουν τό μεγαλύτερο κακό, πού εἶναι ἡ ἔκπτωση ἀπό τήν ἐν Χριστῷ σωτηρία. Ὑπάρχουν, ὅμως, καί πολλοί ἄλλοι κίνδυνοι. Οἱ ἐμπλεκόμενοι στή μαντεία θυσιάζουν τό πολυτιμότερο δῶρο τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο, τό αὐτεξούσιο, τήν ἐλεύθερη βούλησή τους. Ὅποιος ἀκολουθεῖ τίς ὑποδείξεις τῆς μαντείας, προσαρμόζει τή συμπεριφορά του σύμφωνα μέ αὐτές, δέν ἐνεργεῖ μέ τήν ἐλεύθερη βούλησή του καί γίνεται ἀπολύτα ἐξαρτημένος. Ἀπό τί; Σέ ἔσχατη ἀνάλυση, ἀπό τίς ὑποδείξεις τοῦ διαβόλου! Ἐπί πλέον, ἐπηρεάζονται οἱ σημαντικότερες ἀποφάσεις τῆς ζωῆς του μέ ὀλέθριες ἐπιπτώσεις. Γιά παράδειγμα, ἄν τά χαρτιά λένε ὅτι ἡ σύζυγός του ἔχει μιά ἐξωσυζυγική σχέση, ὁ ἐμπλεκόμενος κινδυνεύει νά διαλύσει τήν οἰκογένειά του, ἄν ὁ καφές πεῖ ὅτι ἡ δουλειά του εἶναι ἐπικίνδυνη, κινδυνεύει νά χάσει τή δουλειά του, ἄν ἡ παλάμη λέει ὅτι ἔχει μιά σοβαρή ἀσθένεια ἤ ὅτι πρόκειται σύντομα νά πεθάνει, ἀρχίζει νά συμπεριφέρεται ὡς ἀσθενής ἤ ὡς μελοθάνατος κ.λπ. Ἄς προστεθεῖ σ’ αὐτά καί ἡ προφανής οἰκονομική ἐκμετάλλευση καί ἀπάτη γιά πληροφορίες πού δέν ἔχουν βάση. Ἄς σημειωθεῖ ὅτι οἱ φαινομενικά ἀθῶες αὐτές ἀποκρυφιστικές τεχνικές ὁδηγοῦν σταδιακά στίς σκληρότερες μορφές τοῦ Ἀποκρυφισμοῦ, δηλαδή στή μαύρη μαγεία καί στόν σατανισμό. Τέλος, ὁ ἀντεπιστημονικός χαρακτήρας καί ὁ ἀνορθολογισμός τῶν μαντικῶν «τεχνῶν», πού ἐμφανίζονται πολλές φορές ὡς «ἐπιστῆμες», πλήττουν ἀκόμη καί τήν ἀνθρώπινη λογική.

Γιά ὅλους αὐτούς τούς λόγους, ὁ συνειδητός Χριστιανός ὀφείλει νά εἶναι πολύ προσεκτικός, νά ἀπέχει ἀπό κάθε μαντική «τέχνη», νά ἐμπιστεύεται τόν ἑαυτό του καί τό μέλλον μόνο στόν Θεό καί νά μήν ἐξαπατᾶται ἀπό τόν διάβολο καί τούς ἐκπροσώπους του, οἱ ὁποῖοι, σέ ἔσχατη ἀνάλυση, δέν γωρίζουν τό μέλλον. Ὁ αἰχμάλωτος στίς δαιμονικές δυνάμεις καί ἐπιρροές μόνο διά τοῦ Χριστοῦ μπορεῖ νά ἀπελευθερωθεῖ, εἰδικότερα δέ μέ τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἡ Ἐξομολόγηση καί ἡ Θεία Κοινωνία, καί μέ τά πνευματικά ὅπλα τῆς «πανοπλίας τοῦ Χριστοῦ», ὅπως ὁ ἐκκλησιασμός, ἡ προσευχή, ἡ νηστεία, ἡ ἀποχή ἀπό τήν ἁμαρτιά καί τό κακό κ.ἄ.